‌رضا غُدُدمحمدجعفر مصفا@MossaffaDotCom

‌سؤالاگر «خواستن» و آزمندی در ذات انسان نیست، مسلماً به علتی و تحت شرایطی بر او عارض گشته است. آن علت و آن شرایط چیست!؟کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom

‌«خشم»محمدجعفر مصفااز جلسات بهار ۱۳۸۲پونک، تهران@Mossaffadotcom

‌فریب "دوبینی"اگر فکر این واقعیت را درک می‌کرد و می‌پذیرفت که خالق آن چیزهایی که به آن می‌اندیشد و می‌خواهد آنها را حاصل کند خود فکر است، مسئله‌ای پیش نمی‌آمد. مسئله از اینجا شروع می‌شود که فکر خود را فریب می‌دهد و حرکتش طوری می‌شود که گویا واقعاً دو پدیده وجود دارد. تمام رنج‌ها، ناتوانی‌ها، ناکامی‌ها، حقارت‌ها و حسرت‌های انسان نتیجهٔ این فریب است - فریب "دوبینی". این دوبینی باعث می‌شود که انسان مدام بدود و بجایی نرسد. زیرا اصولاً رسیدنی وجود ندارد. فکر می‌خواهد به چه چیز برسد؟ می‌خواهد به سایهٔ خودش برسد، غیر از این است؟از کتاب «انسان در اسارت فکر»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom

‌جدیت حالا آمده‌ایم به اصطلاح خودشناسی کنیم، و آنچه نهایتاً در خودشناسی مطرح است خارج شدن از این بازی و درگیری سه شاهی و صنار است، اما چگونه؟‌ ما به سه شاهی و صنار جامعه معتاد شده‌ایم، اسیر و آلودهٔ آن شده‌ایم. بنابراین باورمان نمی‌شود بتوانیم یک کار جدی کنیم، کاری که همت والا می‌خواهد، کاری که از اشتغالات سه شاهی و صنار نیست.کتاب «رابطه»محمدجعفر مصفا @MossaffaDotCom

‌اصل کاش همه ما انسانها با عمق بینش خود درک می‌کردیم که مهمترین مسأله موجود ما رهایی از اسارت نفس است. اگر عمق فاجعه را درک می‌کردیم، همهٔ اشتغالات و ترکه‌سواری‌ها را کنار می‌گذاشتیم و تمام همت و علاقه و انرژی خود را در این کار می‌نهادیم.کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom