همنشیناگر یك یا چند آدم بَدمَشرَب كه حضور و معاشرتی ملالآور دارند یك ساعت پیش تو باشند احساس كلاف…
انتشار: 2026/07/25 16:32 UTCدریافت: 2026/08/14 07:46 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 07:46 UTC
همنشیناگر یك یا چند آدم بَدمَشرَب كه حضور و معاشرتی ملالآور دارند یك ساعت پیش تو باشند احساس كلافگی میكنی؛ و اگر هم احساس خود را بروز ندهی، آن احساس را در باطن خود حس میكنی و آرزو داری هرچه زودتر از شرشان آسوده بشوی؛ و اگر كمی جسور باشی آنها را جواب میكنی!پس چگونه است كه «هویت فكری» را جواب نمیكنی؟! آیا همصحبتی كریهالحضورتر از آن سراغ داری؟! اگر من به عنوان دوست و یار، خودم را به تو بچسبانم و از صبح تا شب در گوشت پچپچ كنم كه: «بدبخت، تو چرا اینقدر حقیر و بیعرضهای؛ تو چرا در زندگی عقبماندهتر از اكبر و رضایی؛ تو چرا اینقدر ترسو، بیشخصیت و فاقد توان ابراز وجودی؛ تو چرا اینقدر خجالتی و بیدست و پایی...» اگر خشنترین واكنش را نسبت به تو نشان ندهم، لااقل خیلی محترمانه دكت میكنم؛ دیگر به عنوان دوست و همصحبت تو را پیش خودم راه نمیدهم. اگر به خانهام بیایی با كمال صراحت جوابت میكنم! خوب، آیا «هویت فكری» چنین همصحبت بدمعاشرتی نیست كه حتی در خواب مرا راحت نمیگذارد؟! آیا لحظهای اجازه میدهد كه هستی روانی من در آرامش، رضایت و شادمانی به سر برد؟! فرق این همصحبت كریه و مخل و مزاحم با آن فرد مزاحم و بدصحبت چیست!؟ آن فرد بدمصاحبت همانقدر با تو بیگانه است كه «هویت فكری»! آیا بیگانه بودن هویت فكری را درك نمیكنی؛ تشخیص نمیدهی؟!محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سایت محمدجعفر مصفا
سؤالاگر «خواستن» و آزمندی در ذات انسان نیست، مسلماً به علتی و تحت شرایطی بر او عارض گشته است. آن علت و آن شرایط چیست!؟کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
«خشم»محمدجعفر مصفااز جلسات بهار ۱۳۸۲پونک، تهران@Mossaffadotcom
فریب "دوبینی"اگر فکر این واقعیت را درک میکرد و میپذیرفت که خالق آن چیزهایی که به آن میاندیشد و میخواهد آنها را حاصل کند خود فکر است، مسئلهای پیش نمیآمد. مسئله از اینجا شروع میشود که فکر خود را فریب میدهد و حرکتش طوری میشود که گویا واقعاً دو پدیده وجود دارد. تمام رنجها، ناتوانیها، ناکامیها، حقارتها و حسرتهای انسان نتیجهٔ این فریب است - فریب "دوبینی". این دوبینی باعث میشود که انسان مدام بدود و بجایی نرسد. زیرا اصولاً رسیدنی وجود ندارد. فکر میخواهد به چه چیز برسد؟ میخواهد به سایهٔ خودش برسد، غیر از این است؟از کتاب «انسان در اسارت فکر»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
جدیت حالا آمدهایم به اصطلاح خودشناسی کنیم، و آنچه نهایتاً در خودشناسی مطرح است خارج شدن از این بازی و درگیری سه شاهی و صنار است، اما چگونه؟ ما به سه شاهی و صنار جامعه معتاد شدهایم، اسیر و آلودهٔ آن شدهایم. بنابراین باورمان نمیشود بتوانیم یک کار جدی کنیم، کاری که همت والا میخواهد، کاری که از اشتغالات سه شاهی و صنار نیست.کتاب «رابطه»محمدجعفر مصفا @MossaffaDotCom
اصل کاش همه ما انسانها با عمق بینش خود درک میکردیم که مهمترین مسأله موجود ما رهایی از اسارت نفس است. اگر عمق فاجعه را درک میکردیم، همهٔ اشتغالات و ترکهسواریها را کنار میگذاشتیم و تمام همت و علاقه و انرژی خود را در این کار مینهادیم.کتاب «با پیر بلخ»محمدجعفر مصفا@Mossaffadotcom
