ما، بر قداست رنج‌ها رقصیدیم!ما بر باورهای کورما بر اندیشه‌های نکبت‌بارِ ناخواسته، به افسونگری و آگا…

تو، معلق در هوای شاعرانگی‌های من هستی،تو آزادانه و بیداروسط تمام افکار و رویاهای من هستی!تو مستانه و هوشیارتو زلال و پاک و باشکوه و روان،تو جانتو جانانتو شده‌ای همه‌ی ابعاد این حیات و این جهان...!تو در انعکاس این حضورلابه‌لای این همه زخم و زجر و اندوه،میان تبادلات آتش بر قلب خاورمیانه،تلالوی شکوه ایرانِ کهن هستی!تو، نامت شیرینیاد و رویای باتو بودن، شیرین،تو، حضورت شرابی دیرینتو سکونتگاه شعر و شورتو، رقص موسیقی‌ و پایکوبی‌های آزادی هستی!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم

درد بیدار است و رنج جاری‌ستو این سرشت بی قیاس این زندگانی‌ست!دردمندی، بیدادگر است بر قواره‌ی احساسو انسان محکوم به رنجور بودن‌های بی‌مقیاس!و چشم‌های تو، رقص آزادیو چشم‌های تو، تلالوی بیدار بر دیوارهای این شب‌بیداری،و آوای تو، آرامش لالاییو حضور تو، پرواز در این خیمه‌شب‌بازی!درد و رنج با ما زاییده می‌شد در انفجار جنینِ زمین،بی سلام و بی‌پاسخبی پرسش و بی آغوش!این‌جا تو را دوستت داشتن زییاست،این‌‌جا، تنهایی را در آرامش به بغل بردن فایده‌ی‌این دردمندی‌هاست،و همچنان چشم‌های تو شعر می‌ بافندو آواهای تو، رقص موسیقی‌های خورشید هستند!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم

و گناه ما چه می‌بود در این پریشانی‌هایی که موروثی می‌بودند برای جان و تن و روان ما، در این مردابِ سرد؟ما چرا آن‌قدر در رگ‌هایمان، استرس جاری بود؟!چگونه ما را می‌ساخت این محیط مضحکِ زجرآوری که بهترین لحظه‌های زیستن خود را در معرض رنج و خفقان و کابوس می‌دیدیم؟!ما مهمان ناخوانده‌ی کدامین برزخ کفر می‌بودیم که روزگارمان در تیررس خشم بود و جفا بود و ظلمانی‌های حیات؟!سوال‌ها، بسیاررنج‌ها، پی‌درپی و بی امان!پاسخ اما دور و تاریک در پشت‌بامِ هزاران آیا و معما!ما، باید تاب می‌آوردیم در این بی‌تابی‌های سرخ،ما باید زخم‌های خودمان را بغل می‌کردیم و راه می‌رفتیم در این خمیه‌شب‌بازی‌های جبران ناپذیر،در این اجبار‌های جبرپذیری که جولانگاهِ حیرت و حیرانی و تضادها می‌بودند!و گناه ما را هیچ‌کس در واژه نمی‌گنجاند هرگز!پاداش ما در این همه رنج‌ها،صبوری بود و حفظ بقای خود در آرامش می‌بود و عشق و دیگر هیچ!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم

زندگی، اجبار است!جبری است که در نمی‌دانم‌های انسان جاریست،زندگی درد دارد، شادمانی‌های بی‌مرز دارد!زندگی بغض دارد، عشق داردنفرت دارد!بگذر از اندوهبگذر از حسرت و حرص و احساس گناه،بگذر از این تاریکی‌های وسیع،عشق در جان تو می‌رقصد عاشق باشآرام و صبور و شکیبا!گذشتن از این گذرگاه، رسم دارد!بودن، رسومات دارد!زیستن، آیین دارد! رفتن، آرمان دارد!بگذر از کورانه‌های ویران‌گر بیماری که جهان را رسم به تاری می‌سازند!بگذر از اندوه، از بغض، از سکوتبگذر از افراط در درد!گذر کن در جان،گذر کن با عشق بر این بام،گذر کن آرام، گذر کن اندیشمند و بارور،گذر کن در خویشتن، ک خویشتن، عشق است،چنان تمدن، هنر، شعر و فلسفه در ذات و تمام ذرات معلق در خاک و تن ایران!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم

این زیستن را می‌شکافد اندیشه!چرا آغاز می‌شد بر انسان و حیوان این زیستن در تن؟درد، بقای احساس بود!استرس، می‌لرزاند تمام سلول‌های هر جاندارو زجر، می‌رقصد در نبض هر تن!این بغض و اشک‌ها،این خون‌های ریخته شده‌‌ی بی‌گناه،آن بلدرچین عاشق در تیررس صیاد،آن قافله‌ی ازادی‌خواهِ مانده در حصار!این زیستن برای کدامین دادگاه بود؟این قضاهای معلق در زماناین داستان‌های هراساناین یخ‌زدگی و گرسنگی‌های مهمان،این خشم‌های بافته شده در پردازش‌های ذهن هر انسان و هر حیوان، بنای متحرکی بود بر این جنگلِ مانده در سیلاب و طوفان!این زیستن رااین رنج و انتظار و کشتارها راگاهی انتقام آرامگاه می‌شد و گاهی عشق!بارها بخوان این وحشت زیستن راکه درمانگاه بود آن را، عشق!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم

نگاه تو شعر است و شوق،و جهان میراثی بزرگ برای شاعرانگی‌های حیرت‌انگیز حضور تو شد!به عطر مستانه‌ی تو،عشق در ریه‌های زیستن جاری بودتا در این قبیله‌ی درد و اندوهجهان را به تن تو تفسیر کرده باشم!لمس توتجلی شعری شگرف است!شعری با واژگانی باستانی،شعری به حروف آسمانی، شعری که شهد آن، تن تو باشدکه رمز‌بندی آن، گشودنِ پیراهن تو باشد!لمس تو ، نبض موسیقی استآواز باران بر گلبرگ های تن بابونه است! نگاه تو، تلالوی آفتاب شریانِ شور و شعر و شراب،و تن توهویدای بهشتی گریخته از این برزخ کفر است، ای جان!#محمدعلی_خشنو#بانام_نویسنده_نشردهیم