محمد‌علی فروغی: «امروز درس تاریخ اروپا را تدریس کردم.یکی از شاگردان پرسید چرا اروپا این‌قدر پیشرفت…

خاطره ای جالب از:#استاد_باستانی_پاریزیزمانی که در دانشگاه تهران تحصیل میکردم روزی امتحان تاریخ داشتیم. استاد آمد و فقط یک سوال داد و از کلاس بیرون رفت. مادر یعقوب لیث صفار از چه نظر در تاریخ معروف است؟از هر کدام از همکلاسی هایم پرسیدم نمیدانستند. تقلب هم آزاد بود چون مُراقب و مُمتِحنی حضور نداشت اما براستی هیچکس چیزی نمیدانست.همگی دو ساعت نوشتیم از صفات برجسته این بانوی بزرگِ ایرانی: از شجاعت او، از مهارت در شمشیر زنی، تیراندازی و اسب سواریِ او، از تقوا، اخلاق و رفتارِ شایسته ی بانویی چون او.خلاصه هرچه که در شأن و شخصیتِ مادرِِ سرداری چون یعقوب لیث صفاری به ذهنمان آمد نوشتیم.استاد بعد از دو ساعت آمد و ورقه ها را جمع کرد و رفت. چند روز بعد موقعِ اعلام نتایج امتحان تاریخ، در تابلو، مقابل اسامی همه نوشته شده بود: مردود برای اعتراض به دفتر استاد رفتیم. استاد گفت کسی اعتراض دارد؟ همه گفتیم آری. گفت: خوب پاسخ صحیح را چرا ننوشتید؟پرسیدیم پاسخ صحیح چه بود استاد؟ گفت: در هیچ کتاب و منبع و سندٍ تاریخی، نامی از مادر یعقوب لیث صفار برده نشده است. پاسخ صحیح "نمیدانم" بود. همه چند صفحه نوشته بودید اما کسی شهامت نداشت بنویسد: "نمیدانم"ملتی که فکر میکند همه چیز می داند، ناآگاه است. بِروَید با کلمه زیبای "نمیدانم" آشنا شوید، زیرا فردا، گرفتارِ نادانی خود خواهید شد.@Modire_2020

*قدرت* *دارون عجم‌اوغلو، استاد MIT و برنده نوبل اقتصاد ۲۰۲۴، از آن متفکرانی است که یک سئوال ساده را بی‌رحمانه جدی گرفت؛* چرا بعضی ملت‌ها ثروتمند می‌شوند و بعضی دیگر، با همان مردم و همان تاریخ، در فقر می‌مانند؟پاسخ او آزار دهنده است، چون اسطوره‌ها را خراب می‌کند.نه فرهنگ مقصر است، نه جغرافیا،نه «ذات ملت‌ها».مقصر اصلی جایی دیگر است. “قدرت”.عجم‌اوغلو کتاب “چرا ملت‌ها شکست می‌خورند”را هوشمندانه با یک شوک آغاز می‌کند:نوگالس‌، شهری واحد، دو نیمه، یک خط مرزی. آن‌سوی خط آمریکا است، این‌سویش مکزیک. زمین همان زمین است، هوا همان هوا، مردم حتی فامیل‌اند.اما زندگی‌ها زمین تا آسمان فرق دارد.در نوگالس آمریکا قانون حاکم است، رأی مردم معنا دارد، پلیس پاسخ‌گوست و هر کسی می‌تواند کسب‌ و کار راه بیندازد. در نوگالس مکزیک قدرت در دست شبکه‌های بسته و فاسد است، قانون ابزار زور است و اقتصاد برای رانت و غارت چیده شده.عجم‌اوغلو همان اول کار می‌گوید:توسعه از مرز نمی‌آید، از نهاد می‌آید.بعد تصویر بزرگ‌تر می‌شود؛ برلین شرقی و غربی.یک شهر، یک ملت، یک زبان؛ اما دو سرنوشت. آن‌جا که مردم‌ می‌توانستند حاکم را کنار بزنند، ثروت و آزادی شکل گرفت.آن‌جا که قدرت متمرکز شد، برای نگه‌داشتن مردم مجبور شدند دیوار بکشند.یا کره شمالی و جنوبی؛ یک ملت، اما یکی در انزوای فقر و قحطی، دیگری در صف اقتصادهای پیشرفته جهان. اگر فرهنگ تعیین‌ کننده بود، این شکاف‌ها اصلاً نباید وجود می‌داشت.ایده کتاب در همه‌ی این مثال‌ها یکی است و بی‌امان تکرار می‌شود:ملت‌ها زمانی شکست می‌خورند که نهادهای بهره‌کش بر آنها حاکم شود؛ نهادهایی که قدرت را در دست یک فرد یا الیگارشی متمرکز می‌کنند و اقتصاد را به ماشین استخراج ثروت برای صاحبان قدرت بدل می‌سازند.در مقابل، ملت‌ها زمانی اوج می‌گیرند که نهادهای فراگیر داشته باشند؛ جایی که قدرت پخش می‌شود، قانون بالاتر از افراد می‌ایستد، رقابت آزاد است و مردم حق دارند حاکم را بر کنار کنند.جمع‌بندی عجم‌اوغلو به‌ شدت سیاسی و ناراحت‌کننده است:اول قدرت سیاسی از مردم ربوده می‌شود، بعد اقتصاد غارت می‌شود.دیکتاتوری اگر راه توسعه بود، کره شمالی باید الگوی جهان می‌شد.توسعه نه از مشت آهنین، بلکه از مهار قدرت زاده می‌شود و این دقیقاً همان دلیلی است که “چرا ملت‌ها شکست می‌خورند”.@Modire_2020

عبور از طوفان؟ اكنون؟ يا شايد وقتي ديگر ؟.......... وقتی طوفان تمام می‌شود ، یادت نمی‌آید چطور از دل آن گذشتی، چطور از آن جان به در بُردی ... حتی مطمئن نیستی که آیا واقعا طوفان تمام شده است یا نه. اما در این میان یک چیز قطعی است ... وقتی طوفان را پشت سر…موراکی

مدیرمالی پرسید : اگر نیروهایی که آموزش می دهیم بروند چی؟ مدیر عامل گفت : اگر آموزش ندهیم و ماندند با نیروهای آموزش ندیده چه کنیم ؟ @organizationalbehavior🌹

*"مدرسه باز است؛ ولی همه کچل‌اند"*ایرج پزشکزاد روزنامه نگار و نویسندهٔ معروف، سال ها قبل نوشته است:من در کلاس سوم دبستان که درس می‌خواندم. شاگرد بسیار درسخوان و تر و تمیز و منظمی بودم...یک روز مدیر مدرسه، من و سه - چهار دانش آموز دیگر که مثل من شیک و تر و تمیز بودند را صدا کرد. پرونده‌مان را زیر بغلمان گذاشت و از مدرسه اخراجمان کرد.!! شب گریه کنان جریان را به پدرم گفتم. فردا صبح، پدرم دستم را گرفت و به مدرسه برد و با عصبانیت از مدیر مدرسه، علت اخراج مرا پرسید.!! مدیر گفت:چون بچه‌های این مدرسه همه به بیماری کچلی مبتلا هستند؛ از مرکز دستور داده‌اند برای اینکه بچه‌های سالم، مبتلا به کچلی نشوند هر بچهٔ کچلی که در مدرسه هست اخراج کنیم.!!پدرم گفت:اما پسر من که کچل نیست.!!مدیر مدرسه گفت:بله، من هم می‌دانم پسر شما کچل نیست؛ اما اگر قرار بود کچل ها را از مدرسه اخراج کنیم؛ باید درِ مدرسه را می بستیم.!! این بود که چهار- پنج بچه‌ای که کچل نبودند را اخراج کردیم تا مدرسه تعطیل نشود.!!تحلیل مدیریتی این داستان طنزآمیز و در عین حال تلخ، فراتر از یک خاطره است؛ یک مدل تحلیلی برای درک وضعیت‌های بحرانی در ساختارهای مدیریتی و سیاسی است. وقتی «اقلیت سالم» قربانی «اکثریت فاسد» می‌شوند.داستان «اخراج غیرکچل‌ها» از مدرسه، نمادی است از آنچه در علم سیاست و مدیریت "وارونگی ساختاری" نامیده می‌شود.در مدیریت استاندارد، هدف حذف "عنصر فاسد" برای نجات "کل سیستم" است؛ اما وقتی فساد یا ناکارآمدی از حد آستانه بگذرد و فراگیر شود؛ مدیران ضعیف برای حفظ ظاهرِ سازمان (باز نگه داشتن درِ مدرسه)، صورت‌مسئله را پاک می‌کنند. در این حالت، سیستم به جای اصلاح خود، به «پاکسازی معکوس» دست می‌زند. یعنی هر چه که با بدنهٔ فاسد، ناهمگون باشد(شفافیت، صداقت، تخصص) را اخراج می‌کند؛ تا تنش داخلی از بین برود. زیرا اگر فاسدها بروند؛ دیگر کسی برای کار کردن نمی‌ماند؛ پس بهتر است «سالم‌ها» بروند تا تضاد و رسوایی سیستم آشکار نشود.این دقیقاً همان نقطه‌ای است که در آن «فساد» به یک «هنجار» تبدیل شده و «سلامت» به یک ناهنجاری تغییر ماهیت می‌دهد و از طرفی در عرصه سیاست، استراتژی «خالص‌سازی» یا «یکدست‌سازی» که پزشکزاد با ظرافت به آن اشاره می‌کند؛ منجر به فرار مغزها و سرمایه‌ها می‌شود.پیامد چنین رویکردی در جامعه‌، که برای تعطیل نشدن مدرسه‌اش، فرزندان سالم خود را اخراج می‌کند؛ البته که درِ مدرسه‌اش باز می‌ماند؛ اما دیگر در آن مدرسه «آموزشی» رخ نمی‌دهد؛ فقط کچلی تکثیر می‌شود!نتیجه‌ اینکه، فساد لزوماً با "دزدی" شروع نمی‌شود؛ بلکه از جایی آغاز می‌شود که مصلحتِ حفظِ صندلی، بر حقیقتِ اصلاح، پیشی می‌گیرد.وقتی برای جلوگیری از تعطیلی یک ساختار بیمار، افراد سالم را قربانی می‌کنیم؛ آن ساختار از درون تهی می‌شود.مدرسه باز است، اما همه کچل‌اند!@Modire_2020

ایران ، یک کشور- تمدن است…————————————————-یووال نوآ هراری، مورخ و نویسنده کتاب‌های پرفروش «انسان خردمند»، توئیتی با زاویه تکامل تمدنی و بقای هویت سرزمین ایران نوشته که ۸۵ میلیون بازدید داشته است.هراری نوشته است:«تاریخ انباشته از جنازه امپراتوری‌هایی است که قدرت نظامی را با برتریِ تمدنی اشتباه گرفتند. ایران یک "کشور-ملت" به معنای مدرن کلمه نیست؛ بلکه یک "کشور-تمدن" است که از تمام امپراتوری‌هایی که سعی در دفن‌کردنش داشتند، بیشتر عمر کرده است. شما نمی‌توانید فرهنگی را که در تار و پودِ شناختِ بشری بافته شده، "بازنشانی" (Reset) کنید. نابودکردن ایران، مانند "لوبوتومی" (جراحی تخریب مغز) کردنِ حافظه جمعیِ گونه‌ی انسان است. قدرت، زودگذر است؛ اما یک داستانِ ۳۰۰۰ ساله، شکست‌ناپذیر است.».اما چرا این توئیت در صدر بازدید‌ها قرار گرفت؟ هراری با استفاده از واژه «Civilization-state» (کشور-تمدن)، به مخاطبان جهانی فهماند که ایران با کشور‌های نوظهور تفاوت دارد و ریشه‌هایش در اعماق تاریخ است، نه در قرارداد‌های سیاسی معاصر.او همچنین تصویری از «منشور حقوق بشر کوروش» را در کنار «یک میکروچیپ مدرن» قرار داده است. زیر آن نوشته شده: «نرم‌افزارِ اخلاق و حقوق بشر، قرن‌ها پیش در این خاک نوشته شد. سیستم را خراب نکنید.»اما تعدادی از کاربران نیز واکنش‌های جالبی به این نوشته نشان داده‌اند. یک استاد دانشگاه از توکیو نوشت: «هراری درست می‌گوید. ایران مانند "دی‌ان‌ای" تمدن است. اگر آن را تغییر دهید، کلِ ارگانیسمِ تمدنِ بشری آسیب می‌بیند. ما مدیونِ ثباتِ فرهنگی ایران هستیم.»یک کاربر از مصر نیز کامنت گذاشت: «ما در مصر اهرام را داریم که نماد سنگ هستند، اما ایران "معانی" را دارد که نمادِ روح هستند. سنگ می‌شکند، اما معنا نه.»@Modire_2020