بازی سفید – یون فوسهفردی بدون نام، بدون اینکه مقصد خاصی را مد نظر داشته باشد پشت فرمان ماشین خود می…

بخش سرطان - الکساندر سولژنیتسینبدتر از همه بخش سرطان «شماره سیزده» بود. پاول نیکلایویچ روسانف هیچ گاه آدمی خرافاتی نبود و نمی‌توانست باشد، اما وقتی پای کارت پذیرشش نوشتند «بخش سیزده» قلبش یکباره فرو ریخت. مسئولین بیمارستان باید ابتکار را از خود نشان می‌دادند که از شماره سیزده برای مشخص کردن بخش‌هایی مثل ارتوپدی یا زایمان استفاده کنند نه بخش سرطان. (پاراگراف اول داستان)داستان با ورود روسانف به بخش سرطان بیمارستانی در یکی از جمهوری‌های حاشیه‌ای در اتحاد جماهیر شوروی آغاز می‌شود. دکتر معالج به او اطمینان داده است غده‌ی روی گلویش که روز به روز در حال رشد است ارتباطی با سرطان ندارد اما دستور بستری شدن او در بخش سرطان را می‌دهد. در این بخش 9 تخت وجود دارد که کفاف همه بیماران را نمی‌دهد بطوریکه دو بیمار که یکی از آنها وضع وخیمی دارد در پاگرد بستری شده‌اند و عده زیادی نیز در نوبت ورود هستند. روسانف که پُستی سیاسی دارد با سفارش توانسته خارج از نوبت به بخش سرطان وارد شود. نگاه او به بیماران دیگر و حتی پزشکان، به مقتضای کارش نگاهی از بالا به پایین است. در میان بیماران شخصی به نام گوستوکلوتف حضور دارد که تقریباً پررنگ‌ترین نقش را در این داستان حجیم دارد. این جوان سی‌وچندساله یک تبعیدی دائمی است که تجربه حضور چند ساله در اردوگاه‌های کار اجباری را هم دارد.زمان داستان مصادف است با ایام دومین سالگرد مرگ استالین. تمام افراد دیوان عالی قضایی عوض شده‌اند و حتی زمزمه تغییرات معنادار و گسترده‌تر شنیده می‌شود؛ امری که حسابی روسانف را ترسانده است... این داستان حجیم بارقه‌هایی از آن ادبیات وزین قرن نوزدهم روسیه را از خود نشان می‌دهد؛ ضمن اینکه در فرازی از داستان به این مسئله می‌پردازد که چرا نویسندگان میانه قرن بیستم شوروی دیگر به آن پایه و مایه قدرتمند نیستند! در ادامه مطلب به برخی نکات و برش‌ها و برداشت‌ها خواهم پرداخت.hosseinkarlos.blogsky.com/1405/05/13/post…

کسی برای دوشیزه بِلَندیش دسته گل ارکیده نفرستاد – جیمز هادلی چِیسمقدمه اول: وقتی ذهن تمرکز نداشته باشد خواندن هر کتابی آسان نیست. اواخر بهمن سال گذشته در حال خواندن بار هستی بودم که انتخاب مناسبی برای آن دوران نبود. نمی‌خواستم آن را کنار بگذارم اما اسفند از راه رسید و خیلی زود همه‌چیز به حاشیه رفت و بار هستی نیمه‌کاره به کتابخانه بازگشت! دیگر وبلاگی هم نبود که بخواهم در آن بنویسم و مثلاً بخواهم طبق برنامه پیش بروم. دیگر کاری هم نبود که بخواهم در هنگام رفت و برگشت به محل کار، در مترو کتاب بخوانم. در عوض، ناگهان با یک وقت قلنبه‌یِ در دسترس مواجه شدم که یک زمانی به آرزو و رویا می‌مانست اما باز هم مشخص شد فقط در رویاهاست که آدم‌ها هرکاری می‌توانند بکنند. الان که این سطور را می‌نویسم اواخر فروردین است و می‌دانم که بخش عمده‌ی آن وقت قلمبه را صرف بازی حکمِ آنلاین کرده‌ام! که شاید از خیلی کارهای دیگری که انجام دادم بهتر بود... به هر حال خواندن کتاب در این ایام کار ساده‌ای نیست. بعد از یکی دو تجربه‌ی ناکام به سراغ یک داستان جنایی رفتم؛ ژانری که در این شرایط می‌توانست تا حدودی به گرم ماندن موتور کتاب خواندن کمک کند. به سراغ نویسنده‌ای رفتم که خیلی سال پیش یکی دو کار از او خوانده بودم و سبکش به گونه‌ای بود که آن زمان مورد توجه یک نوجوان قرار می‌گرفت!  hosseinkarlos.blogsky.com/1405/04/13/post…

شب هزار و یکم – بهرام بیضایی«شب هزار و یکم» نماشنامه‌ای در سه پرده است؛ در پرده‌ی اول محوریت با شهرناز و ارنواز است و کاری که آنها در طول هزار شب کرده‌اند و هزار جوان را نجات داده‌اند و حال، شب هزار و یکم از راه رسیده است که شب پایانی حکومت ضحاک است. حکایت پرده‌ی دوم در قرن سوم و دوران خلفای عباسی جریان دارد، جایی که فردی عجمی به همراه همسر و خواهرش از ری برای تظلم‌خواهی به بغداد آمده است و در آنجا با پیشنهاد ترجمه‌ی هزار افسان به عربی روبرو می‌شود و او هزار شب بر این امر زمان گذاشته و حال در شب هزار و یکم، خود و خانواده‌اش مزد این تلاش را می‌گیرند! در این پرده نیز محور اصلی داستان دو زن همراه این عجمی (خورزاد و ماهک) هستند. پرده‌ی سوم در دوران قاجار جریان دارد و روشنک زنی است که در کودکی شاهد به آتش کشیده شدن مکتب‌خانه‌ای بوده است که در آن مادرش به دخترکان، خواندن و نوشتن می‌آموخته است. او پس از گذشت چند سال به عقد فردی درآمده که در آن حادثه به تحریک ملایان، میاندار ماجرا بوده است (میرخان). روشنک و خواهر کوچکترش رخسان، حال پس از گذشت هزار شب، میرخان را با حقایقی روبرو می‌کنند که ...  در هر سه پرده، قدرت قابل تأمل روایت و هنر قصه‌گویی به چشم می‌خورد؛ اینکه چگونه کلمات و قصه‌ها، می‌توانند افکار و احساسات را دگرگون کنند. قصه در اینجا ابزاری برای بقا، رهایی و رستگاری است. یکی از شخصیت‌های عرب در پرده دوم به طعنه می‌گوید که عجم نجات خود را از دل قصه می‌جوید، اما کلیت این سه پرده نشان می‌دهد این ما هستیم که از این هنر غافل شده‌ایم. ‌«شب هزار و یکم» از این حیث یک اقتباس ساده از داستان‌های کهن نیست و می‌توان گفت بیشتر یک تأمل عمیق در باب قدرت هنر، اهمیت روایت، و در کنار آن جایگاه زن در تاریخ و اسطوره است. در ادامه مطلب بیشتر به برداشت‌ها و برش‌هایی از این اثر خواهم پرداخت.hosseinkarlos.blogsky.com/1405/03/29/post…