فلانی جواب تلفنم را نداد.· جواب سلامم را نداد.· ازش خواستم کاری را برایم انجام بدهد، اما گفت نمی‌تو…

فلانی جواب تلفنم را نداد.· جواب سلامم را نداد.· ازش خواستم کاری را برایم انجام بدهد، اما گفت نمی‌توانم.· به آرایشگرم گفتم موهایم را اصلاح کند، گفت وقت ندارم.· به فرزندم گفتم یک لیوان آب برایم بیاورد، اما انجام نداد.· فلانی قرار بود پولی به حسابم بریزد، اما نزد.· به خانمم گفتم غذا درست کند، اما وقتی آمدم دیدم به خواب رفته است.در چنین مواقعی، ذهن ما تمایل دارد که رفتار دیگران را بر اساس یک سری دلیل‌های فرضی حدس بزند و درباره‌اش قضاوت کند.اما آیا این قضاوت‌ها درست هستند؟در روانشناسی، موضوعی به نام «ذهن‌خوانی ممنوع» وجود دارد. یعنی اینکه ذهن انسان برای ما بسته است و ما به طور واضح از نیات و علت‌های واقعی رفتارهایی که دیگران انجام می‌دهند، اطلاعی نداریم. پس چطور می‌خواهیم رفتارشان را حدس بزنیم؟در واقع، ما رفتار دیگران را نه بر اساس عین واقعیت، بلکه بر اساس ویژگی‌های ذهنی و تجربیات خودمان قضاوت می‌کنیم. درست مثل همان منفی‌بافی‌هایی که معمولاً سراغمان می‌آید.پس هر بار که با چنین مواردی برخورد کردیم، باید به خودمان یادآوری کنیم: «من چگونه می‌خواهم رفتار دیگران را حدس بزنم؟@mentalskills