🚩 اربعین نامه ۶ | مرز باریک حریّت و خریّت🔖جناب «نقطه» به خودی خود ارزشی ندارد ولی هنگامیکه در محل خ…

🚩بدون تعارف | ۲۸ صفر نزدیک است، هر کسی به شهادت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) بگوید وفات، یا بی سواد است یا بی معرفت . والسلام ⏰@masoudbahraini

🚩 لَختی تفکر | تعطیلی پایگاههای حشد در عراق + تقویت نیروهای تکفیری در سوریه و اردن = چیست؟📌به نظر می‌رسد احتمال بروز حوادث ۲۰۱۴ در عراق دور از ذهن نباشد.⏰ @masoudbahraini

🚩 اربعین نامه ۱۱ | گوشه چشمی به کرامات در مراسم اربعین🔖اربعین در کربلا فقط به چیزهایی که می‌بینیم خلاصه نمی‌شود؛ گاهی باید به چیزهایی هم فکر کنیم که انتظار داریم ببینیم، اما نمی‌بینیم!🔖در ایام اربعین، شهر مقدس کربلا با جمعیتی مواجه می‌شود که طبیعتا در روزهای دیگر سال تجربه نمی‌کند. میلیون‌ها زائر، هزاران موکب، حجم عظیمی از مواد غذایی و طبیعتاً حجم قابل‌توجهی از زباله و پسماند که توسط زوار در کوچه و خیابان‌ها رها می‌شوند.🔖با این همه، انتظار طبیعی این است که مگس‌ها نیز باید بخش جدایی‌ناپذیر این داستان باشند؛ اما آیا واقعاً چنین است؟!🔖اما بگذارید یک قدم جلوتر برویم. میلیون‌ها زائر، روزها در مسیرند؛ در گرما، زیر آفتاب، در ازدحام، با لباس‌هایی که گاه ساعت‌ها بر تن دارند و بدن‌هایی که از شدت پیاده‌روی و گرما عرق کرده است.🔖طبیعتاً در چنین شرایطی انتظار می‌رود در جنین جمعیت متراکمی بدن زوار از شدت عرق زیاد بوی تعفن دهد. آیا این جز کرامت امکان دارد علت و دلیل علمی و عقلی داشته باشد؟!🔖کرامت، همیشه شکافته شدن دریا یا وقوع حادثه‌ای خارق‌العاده در برابر چشم ما نیست.🔖شاید گاهی کرامت، در همین جزئیات به ظاهر کوچک و خاموش پنهان شده باشد؛ در چیزی که باید باشد و نیست؛ در نظمی که در دل بی‌نظمی شکل می‌گیرد؛ در میلیون‌ها انسانی که روزها در سخت‌ترین شرایط، به جای نزاع، عاشقانه به زوار خدمت می‌کنند؛ و در شهری که در چند روز، میزبان جمعیتی عظیم می‌شود و با این حال، زندگی طبیعی ادامه پیدا می‌کند.🔖این دو نکته که بدان اشاره نمودم نمونه ای از صداها کرامتی است که قطعا فرد فرد شما زوار عزیز تجربه نموده اید.مسعود بحرینیکربلای معلی⏰ @masoudbahraini

🚩دلنوشته | آمده‌ام کربلا؛ برای دیدن یک چیز که در قم پیدایش نکردممسعود بحرینی🔖آمده‌ام کربلا؛ نه برای اینکه قم را ترک کنم و نه برای اینکه کربلا را برتر از قم بنشانم.🔖آمده‌ام برای دیدن چیزی که مدت‌هاست ذهنم را مشغول کرده است؛ چیزی که شاید نه در جغرافیای یک شهر، بلکه در نسبت میان «دین» و «مردم» بتوان پیدایش کرد.🔖قم را خوب می‌شناسم. شهری که قرن‌هاست صدای درس و بحث حوزه‌هایش در جهان تشیع شنیده می‌شود؛ شهری که هزاران عالم در آن زیسته‌اند و اندیشه‌های بزرگی از حجره‌هایش برخاسته است. اما گاهی میان یک شهر و تصویری که از آن در ذهن ساخته‌ایم، فاصله‌ای ایجاد می‌شود.کربلا اما برای من سؤال دیگری است.🔖اینجا هر گوشه شهر، تو را به یک پرسش قدیمی بازمی‌گرداند: چرا مردم هنوز به عالم دین اعتماد می‌کنند؟ شاید پاسخ را نباید فقط در علم، لباس، منبر یا جایگاه اجتماعی جست‌وجو کرد.🔖عالم دین زمانی برای مردم پناه می‌شود که مردم احساس کنند او پیش از آنکه نماینده یک ساختار باشد، نماینده حقیقت است؛ پیش از آنکه زبان قدرت باشد، زبان مردم است؛ و پیش از آنکه از مردم بخواهد از او پیروی کنند، خودش حاضر باشد هزینه ایستادن در کنار آنان را بپردازد. این همان چیزی است که می‌خواهم در کربلا ببینم، نه یک مدل جدید از روحانیت؛ نه یک ساختار تازه از قدرت بلکه همان رابطه ساده و قدیمی میان عالم و مردم.🔖رابطه‌ای که در آن مردم بتوانند عالم دین را ببینند، با او حرف بزنند، از او سؤال کنند، حتی با او اختلاف داشته باشند و همچنان احساس کنند که او متعلق به آنهاست.🔖شاید راز ماندگاری برخی چهره‌های دینی نیز همین باشد؛ اینکه میان آنان و مردم دیواری از تشریفات و فاصله ساخته نشده است. من آمده‌ام ببینم آیا هنوز می‌توان چنین نسبتی را پیدا کرد.🔖آمده‌ام ببینم آیا در شهری که نام امام حسین ( علیه السلام) با هر کوچه و خیابانش گره خورده، می‌توان نشانه‌هایی از همان اخلاقی را دید که حضرت ارباب(علیه السلام) برای آن ایستاد؛ اخلاقی که در آن، کرامت انسان بر مصلحت قدرت مقدم است. شاید پاسخ این پرسش را نتوان در یک سخنرانی، یک کتاب یا یک جلسه پیدا کرد. باید در میان مردم قدم زد و باید صدای آنان را شنید. باید دید وقتی یک عالم وارد بازار، مسجد یا خانه‌ای می‌شود، مردم چگونه به او نگاه می‌کنند. و شاید مهم‌تر از همه، باید دید وقتی مردم از یک عالم چیزی نمی‌خواهند، آیا باز هم او برای آنان کاری می‌کند؟ کربلا برای من از این جهت یک شهر نیست؛ یک پرسش است.🔖آمده‌ام تا ببینم آیا آن چیزی که سال‌هاست در جست‌وجویش هستم، هنوز جایی میان مردم، حرم، حوزه و کوچه‌های این شهر نفس می‌کشد یا نه، و شاید پیدایش کنم و اگر پیدا کردم، شاید تازه بفهمم چرا بعضی شهرها فقط محل زندگی نیستند؛ محل بازگشتن به خویشتن‌ هستند!!والسلام علیکم⏰ @masoudbahraini

🚩 حوزه‌نامه | نجف و تحولات پیش‌رو🔖 بنده ورود و اقامتم در عراق، شهر مقدس کربلاست و عموماً فقط برای زیارت به نجف اشرف تردد دارم؛ اما حدود سه سال پیش، چند روزی توفیق اقامت در نجف نصیبم شد و در کنار سعادت زیارت حضرت امیرالمؤمنین(علیه‌السلام)، دیدارها گفت‌وگوهایی نیز با شماری از علما و طلاب نجف داشتم.🔖حاصل جمع‌بندی و تحلیل آن دیدارها و گفت‌وگوها، یادداشتی شد با عنوان: «نجف بوی خون می‌دهد!»🔖 امسال نیز در ایام اربعین، توفیق حضور حدود بیست‌روزه در عراق نصیبم شد و بار دیگر شرایط را از نزدیک مورد بررسی قرار دادم.🔖 موضوع آن یادداشت، مرجعیت و زعامت حوزه علمیه نجف بود. به گمان من، نجف آبستن تحولاتی است و بعید می‌دانم مسئله زعامت پس از آیت‌الله سیستانی، مسیر طبیعی و سنتی خود را طی کند.🔖 پر واضح است که به دلایلی نمی‌توان مغز این سخن را صریح و بی‌پرده عنوان کرد؛ اما اگر نسبت به زعامت آینده، «تدبیر جمعی» صورت نگیرد، ممکن است حوزه نجف، عراق و حتی جهان تشیع با اتفاقی غافلگیرکننده مواجه شوند؛ اتفاقی که بعید نیست، بوی خون از آن به مشام برسد.🔖در هر حال، همین بس که امیدوارم تراژدی سید مجید خویی بار دیگر تکرار نشود.🔖 این نوشته کوتاه و مختصر، تنها برای حافظه تاریخ به یادگار بماند.مسعود بحرینی۲۵ صفر ۱۴۴۸ | کربلای معلی#حوزه_نجف #تراژدی #مرجعیت⏰ @masoudbahraini

🚩قبرستان ویژه زائران امام حسین (علیه السلام)🔖به این میگن مرگهای “VIP” که مشرف شوی کربلا و حضرت کنار خودشون مهمانت کنند.⏰@masoudbahraini