ادامهٔ یادداشت👆🔸یکی از مسائل مهم دیگر، فرهنگ ترس از نام بردن و صحبت صریح دربارۀ مشکلات است. گاه به…
انتشار: 2026/08/04 16:01 UTCدریافت: 2026/08/09 04:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 04:20 UTC
ادامهٔ یادداشت👆🔸یکی از مسائل مهم دیگر، فرهنگ ترس از نام بردن و صحبت صریح دربارۀ مشکلات است. گاه بهدلیل نگرانی از ناراحتشدن افراد یا پیامدهای احتمالی، مسائل واقعی بهشکل کلی و مبهم مطرح میشوند، اما آسیبشناسی واقعی نیازمند شفافیت، مسئولیتپذیری و گفتوگوی مستقیم است. وقتی دربارۀ مشکلات رشتۀ تاریخ سخن میگوییم، باید بتوانیم دربارۀ مصادیق، روشها و ساختارها نیز صحبت کنیم. یکی از پرسشهای اساسی این است که چند نفر از استادان تاریخ حاضرند در کلاس یک استاد جامعهشناسی، علوم سیاسی یا رشتهای دیگر بنشینند و دوباره فرایند بازآموزی مفاهیم، بازنگری در مباحث پایه و یادگیری دوباره را تجربه کنند؟ چند نفر حاضرند برای مدتی جایگاه دانشجو را تجربه کنند؟ این مسئله فقط مربوط به تاریخ نیست، بلکه چالشی گسترده در بسیاری از رشتههای علوم انسانی است. شاید لازم باشد برای مدتی کوتاه، تمرکز صرف بر مقالهنویسی، ارتقاهای علمی و تولید کمّی آثار پژوهشی را کنار بگذاریم و بیشتر به مسائل بنیادی آموزش، رابطۀ استاد و دانشجو و کیفیت انتقال دانش بپردازیم.🔸رشتۀ تاریخ بیش از هر چیز، به دانشگاهی زنده، شفاف و پرسشگر نیاز دارد؛ دانشگاهی که در آن نه استاد از پرسش دانشجو هراس داشته باشد و نه دانشجو از بیان نقد و پرسش خودداری کند. دانشگاه زمانی معنا پیدا میکند که همۀ افراد، فارغ از عنوان و جایگاه، خود را بخشی از یک جامعۀ علمی مشترک بدانند نه افسران و کارکنان یک کشتی جدا از هم، بلکه اعضای یک کشتی که مقصد آن فهم بهتر گذشته، شناخت دقیقتر حال و تولید دانش برای آینده است.✍امید اخوی، دانشآموختهٔ دکتری تاریخ ایران، دانشگاه شیراز، ۱۳ مرداد ۱۴۰۵.t.me/mardomnameh
