🔥 آتش ایران هرگز خاموش نخواهد شد. یقین دارم.هرگاه به شگفتی‌ها و زیبایی‌های بی‌مانند یا کم‌مانند ایر…

🔥 آتش ایران هرگز خاموش نخواهد شد. یقین دارم.هرگاه به شگفتی‌ها و زیبایی‌های بی‌مانند یا کم‌مانند ایران و فرهنگ ایران می‌اندیشم از ژرفای دل و جان احساس غرور و سربلندی می‌کنم و همواره با خود می‌گویم که در پیشگاه حضرت حق جل و علا من حقیر بی‌مقدار چگونه خواهم توانست سرسوزنی از این نعمت بی‌مانند را شکر کنم؟ ایران امروز و اکنون بسیار گرفتار است. هستند کسانی که رشته‌ی امیدشان گسسته است و عمیقاً نسبت به امکان بقا و دوام ایران احساس نگرانی می‌کنند. از جهاتی به اینان حق می‌دهم؛ اما در عین حال تأسف می‌خورم که چرا ایران و مردم ایران را چنین دست‌کم گرفته‌اند. آری خطر هست و بسیار هم مهیب و سنگین است. باید ترسید. باید نگران بود. خردمندانه نیست که انبوهی از چالش‌ها و خطرات و آسیب‌های بسیار شدیدی که زیرساخت‌های فرهنگی و تمدنی و اجتماعی ما در این چند دهه خورده است و همچنان هم می‌خورد را نادیده یا کم‌دیده بگیریم. این اگر آگاهانه باشد خیانت است و اگر ناآگاهانه باشد نادانی و غفلت است. همه‌ی این‌ها را باید دید تا به ورطه‌ی امیدهای دروغین و خوش‌بینی‌های افراطی و بی‌پایه و بنیاد نیفتاد. اما در عین حال به کسانی که به ورطه‌ی نومیدی غلتیده‌اند به چشم خطر بزرگتر و بنیادی‌تر می‌نگرم. اگر مرام و روش و بینش اینان ریشه بدواند؛ اگر پتیاره‌ی نومیدی چیره شود ایران از وضعیت رکود و ایستایی به این زودی‌ها رهایی نخواهد یافت. نگرانی و دغدغه‌مندی چیزی‌ست و نومیدی چیزی دیگر. انسان‌ دغدغه‌مند، هم خطر را می‌بیند و هم فرصت را و بنابراین برای دفع خطر به حرکت درمی‌آید. آن‌که نومید است خطر را می‌بیند و فرصت را درنمی‌یابد و به بی‌عملی گرفتار می‌آید.‌ خلاصه کنم: بیخ و بنیاد فرهنگ ایران امید است.‌‌ تجلیات و نمودها و نمادهای امید را در همه‌ی اجزاء و سویه‌های تمدن و فرهنگ ایران می‌توانیم ببینیم: نوروز، چله، سده، مهرگان، تیرگان، آثار نمایندگان فرهنگ ایران، فردوسی و مولانا و نظامی و سعدی و حافظ و... ایران در طول تاریخ پرتلاطم خود اگر مانده است به خاطر همین فرهنگ بوده است: فرهنگ امیدمن عمیقاً بر این باورم که هر کس ایران‌ و ایرانی را درست و دقیق شناخته باشد، ضمن توجه خردمندانه به خطرات و موانع و آسیب‌ها که کفه‌ی نومیدی را برای پاره‌ای از مردم سنگین کرده و می‌کند، به تاریخ و فرهنگ شگرف و شگفت ایران نیز توجه و تکیه می‌کند و نیرو و امید می‌گیرد. این امید می‌تواند گاه به مقام و مرتبه‌ی یقین برسد. یقین به اینکه ایران، با تکیه بر فرهنگ امید و برپایه‌ی نیروی مردم دیر یا زود شکوفا و بالنده خواهد شد. آزاد و آباد و شاد.من اکنون از امید گذشته و به یقین رسیده‌ام: ایران عزیز ما سربلند خواهد شد. فرجام جنگ مردم و نامردم چیزی نیست مگر پیروزی مردم. مردم ایران بی‌گمان بر پتیاره‌ی خودکامگی چیره خواهند شد. یقین دارم که درخشش ایران بار دیگر جهانیان را خیره و شگفت‌زده خواهد کرد. تاریخ ایران به روشنی گواهی می‌دهد که ایران بارها در راه افتاده است اما هرگز از راه نیفتاده است. ✍🏼 #داریوش_رحمانیان🗓 هشتم امرداد هزار و چهارصد و پنج در گفت‌وگوها و پیام‌هایی که با پاره‌ای از دوستان در ماه‌های اخیر داشتم بسیار شد که بوی نومیدی شنیدم. این یکی از پاسخ‌هایی است که به این دوستان دادم. کسانی آن را از سنخ روان‌شناسی‌زرد می‌پندارند! خودم گمان می‌کنم که سرخ است و روشن و آتش‌وش.🔗 هیچستان#امید #ایران‌دوستی@Jaryaann