👇👇👇کاربرد گستردۀ #زبان_ترکی در عصر صفویدر سایر موارد، قبایل هفت‌گانه‌ای که ستون فقرات سپاه قزلباش ر…

👇👇👇کاربرد گستردۀ #زبان_ترکی در عصر صفویدر سایر موارد، قبایل هفت‌گانه‌ای که ستون فقرات سپاه قزلباش را تشکیل می‌دادند، چنان‌که از نام‌هایشان (روملو، شاملو، موصلو و...) به‌خوبی پیداست، تقریباً همگی منحصراً ترک بودند و همین وضعیت در مورد افسران ارشد ارتش صفوی نیز صدق می‌کند. فریاد جنگی آنان، چنان‌که از تاریخ کمیاب شاه اسماعیل درمی‌یابیم، «جاوید باد ایران!» یا موارد مشابه آن نبود، بلکه به زبان ترکی چنین می‌گفتند: #جانم_فدای_مرشد و مولایم!قیاس کنید با ترجمۀ رشید یاسمی:استعمال مفرط لغت ترکی در عهد صفویاز نام هفت قبیله‌ای که ارکان قزلباش به شمار می‌آیند، روملو، شاملو، موسیلو [کذا] و غیره و از اسامی رؤسای مهم اردوی صفویه و از کلامی که شعار جنگی آن‌ها بوده، به‌خوبی معلوم می‌شود که تا چه پایه زبان ترکی در این عهد معمول بوده است. بر طبق تاریخ کمیاب شاه اسمعیل شعار جنگی لشکر صفویه به فارسی عبارت «جاوید باد ایران» بوده و جمله‌ای ترکی که در میدان جنگ استعمال می‌شده از این عبارت مفهوم می‌گردد...[۸]ببینید خطا چگونه در ترجمۀ ثانویۀ عربی تکرار شده است:«فقد كان الشعار الحربي للجيش الصفوي بالفارسية عبارة (جاويد باد إيران) أي: (عاشت إيران).»[۹]📚مآخذ:۱. ثابتیان، ذ. ۱۳۴۳. اسناد و نامه‌های تاریخی دورۀ صفویه. تهران: ابن‌سینا. ص ۵۶.۲. سرحدی، حوا. ۱۳۹۰. «تأثیر داستان‌های حماسی در تشکیل و تثبیت دولت صفویه.» دانشگاه آزاد اسلامی (واحد شاهرود). ص ۷۰، ۱۰۱؛ سرافرازی، عباس، و سارا سرحدی. ۱۳۹۲. «صفویه و احیاء سنت‌های ملی و باستانی.» پژوهش در تاریخ ۴(۴). ص ۱۲۷.۳. منتظری، لیلا. ۱۳۹۸. «نقش مرزهای جغرافیایی در هویت ملی-تاریخی ایرانیان در عصر صفوی.» دانشگاه امام خمینی. ص ۹۴.۴. صارمی، رضا. ۱۴۰۱. «رویکرد صفویه به میراث فرهنگی و باستانی ایران.» دانشگاه پیام نور (مرکز اصفهان). ص ۲۷.۵. زارعی، ابراهیم. ۱۳۷۰. در حرم دوست. تهران: دانشگاه علامه طباطبائی. ص ۲۰۹.۶. رمضان زاده، عبدالله و محمدعلی بهمنی قاجار. ۱۳۸۷. «هویت ایر‌انی و چندگانگی قومی.» مطالعات ملی ۹(۳۳). ص ۸۰؛ بهمنی قاجار، محمدعلی. ۱۳۹۵. «هویت ایرانی و چندگانگی قومی.» سیمرغ ۳(۶). ص ۱۹-۱۸.7. Browne, E. G. 1924. A History of Persian Literature in Modern Times. Cambridge: The University Press. p. 15.۸. رشید یاسمی، غلامرضا. ۱۳۶۴. ترجمۀ تاریخ ادبی ایران. ج. ۴. تهران: بنیاد کتاب. ص ۲۷.۹. علاء الدين منصور، محمد. ۲۰۰۲. ترجمة تاريخ الأدب في إيران. ج. ٤. القاهرة: المجلس الأعلي للثقافة. ص ٢٤.۱۰. مقدادی، بهرام. ۱۳۶۹. ترجمۀ تاریخ ادبیات ایران. ج. ۴. تهران: مروارید. ص ۲۸-۲۷.@kuyum