👈🏿 بوسه ای بر تابلوی قلهبچه که بودم وقتی در کتاب درسی جغرافیا خواندیم که بلندترین کوه دنیا #اورست…
انتشار: 2026/08/14 02:02 UTCدریافت: 2026/08/15 09:31 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 09:31 UTC
👈🏿 بوسه ای بر تابلوی قلهبچه که بودم وقتی در کتاب درسی جغرافیا خواندیم که بلندترین کوه دنیا #اورست نام دارد! پیش خودم تصور کردم که باید بر روی نوک قله تابلویی باشد با این مضمون، قله اورست ارتفاع 8848 متر و زیرش هم نوشته است ورق سازی برادران صفدری بجز هوشنگ! بعدها که بزرگ تر شدم و برحسب علاقه به کوهستان فهمیدم که اصلا روی اورست که هیچ، روی #دائولاگیری؛ گاشربروم، #لوتسه و همه چهارده هشت هزاری دنیا هیچ تابلوی با هیچ عنوانی و سطح ارتفاعی نیست.بعد میگفتم این مسنر چطور ثابت کرده که همه چهارده قله هشت هزاری را رفته وقتی هیچ تابلوی نبوده که ببوسدش آن بالا؟! دلیلش را هم خب طبعا نمی دانم!خودم همیشه بزرگ ترین انگیزه م رسیدن به قله س، یعنی بهتر بگویم شوق دیدن وصف ناپذیری را در خود همیشه داشته و دارم. البته حالا نمی دانم چرا کمی کمتر از پیش، حداقل به نسبت یک سال گذشته آن هم به حسب اتفاقی که از نزدیک لمسش کردم! یعنی وقتی از رفتن به یک قله ۴۱۷۰ متری درست یک ساعت مانده به قله برگشتم به محل کمپ و بعد از آن مربی ام که در کمپ بود به سمت قله حرکت کرد تا با تیم باشد و وقتی نیمه های شب متوجه شدم که تا حدود ده دقیقه مانده به قله پیش رفته و منتظر برگشتن تیم مانده بیشتر از پیش جا خوردم! یعنی تا آن فاصله بروی و منتظر برگشتن تیم باشی و قله، تابلو، عکس! ماچ و ...؟ هیچبیشتر از پیش با خودم فکر کردم که سطح تفکر فنی بودن و عالی بودن در هر رشته ای که یک انسان دنبال می کند به چه چیزهای می تواند بستگی داشته باشد آنهم بخصوص در کوهستان و رشته ای بنام کوهنوردی. برای همین دقیقا به این نتیجه رسیدم که ببخشید تا حالا برای خودم با چنگال آب می خوردم و چه لذتی میبردم ازین رفع تشنگی مثلا جان ع....م!اینکه ما صرفا هدف را با هر نوع آمادگی جسمانی و طرز تفکر و تجهیزات و خوی و خلق رفتاری منوط به دیدن قله می کنیم و وقتی که رسیدیم آن چنان تابلو را بغل می کنیم و ماچ و بوسه راه می اندازیم که مجنون به گور پدرش بخندد اگر لیلی را آن گونه ماچیده باشد! جای تفکر ندارد؟! والا اولش یک دل سیر خندیدن داردمثلا روی قله یخچال یک تابلو هست و در پانصد متری فاصله از آن یک قله دیگر هست که تابلوی ش به نام کوبری ست هر هفته گروهی از ریشه می کنندش و گروهی دیگر باز روی همان ارتفاع در هفته بعد نصبش میکنند! جنگ بروی شکل تابلوست یا قله را خب باید از آن ها پرسید. البته شاید هم بخاطر بوسه های آبداری باشد که رویش می زنند و شاید می کنند و می برند برای آزمایش ماچ یابی!این را هم بگویم که من خودم کم عکس با تابلو ننداخته ام و بعد ازین هم فرصتش پیش بیاید بازهم خواهم انداخت! فقط در یک مورد به وقت رسیدن تابلو را که زیر برف و مه مدفون شده را هم بوسیده ام و فیلمش را هم دارم! ولی حالا که فکر می کنم در آن روز من چقدر دانش #کوهنوردی در آن شرایط آب و هوایی را داشتم و تا چه اندازه مجهز داشتیم صعود می کردیم فقط چشمانم را به سقف خیره می کنم راستش را بخواهید البته با توجه به قیاس میزان یک اپسیلونی دانش افزایی که از آن تاریخ برای خود داشته م! در این رشته.هفته پیش شنیدم که چنان ترافیکی بر روی قله #کلون_بستک برای عکس انداختن با تابلو و بوسیدنش راه افتاده که هلیا از اصفهان باز قمه ش را بیرون آورده و با آن لهجه شیرینش گفته می خواین برین کنار یا شر کنم!؟آنقدر ازدیاد جمعیت بوده که صف بسته اند و پشت هم رفته اند تا عکس بیاندازند! آخرین نفر هم چون دو ساعت روی نوبت بوده خوب خودش را در آن هوا هم هوا کرده بود!صرفا چند وقتی ست که درگیر این موضوع م و شاید به هیچ نتیجه ای هم نرسم که صعود صرفا برای تابلو یا برای چیز دیگر؟! این مقوله لب گرفتن از تابلوی روی قله هم که جای خودش. هفته پیش وقتی با یکی از دوستان تا نزدیکی قله ای می رفتیم با آن خستگی پرسید حالا تابلو قله قشنگ هست یا نه؟! وقتی که گفتم اصلا تابلو ندارد، نزدیک بود با نوک باتوم قرنیه چشم سمت چپم را به انگشت شصت پای راستم پیوند بزند و آهنگ برگشتن کرد، حقیقتا با خواهش و حالا بیا شاید زده باشند و ... راضیش کردم به ادامه دادن.دیگر این التفاضات را زیاد کشش ندهیم باید بگویم: حالا صادقانه باید بگویم که مدتی است درباره خودم لاقل به این نتیجه رسیده ام که از دیروز کمتر می دانم و سعی می کنم این خلا را تا آنجا که می شود جبران کنم، حالا با آمادگی جسمانی، مطالعه برای دانش افزایی، شناخت بیشتر محیط های جغرافیایی و آب و هواشناسی و در کل مقوله فنی بودن را در حد نوک ناخن های دستم برای خودم بدست آورم. چون فکر می کنم لذت خوردن آب برای رفع تشنگی حتی در یک ته استکان خیلی دلچسب تر از خوردن یک لیوان آب با چنگال ست!بوسیدن تابلوی قله هم البته هر طور هم که شده به آن بالا برسی حتما لذت خاص خودش را دارد. ماچ موچ ...✍🏼 مسعود گداریهمطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 8 بازدید تازه در ساعت در این نمونهنخستین مشاهده و پستهای مشابه
این برچسبها فقط زمان نخستین مشاهده متن عمومیِ همسان در این فهرست را نشان میدهند و اثباتکننده نویسنده اصلی نیستند.
- کوه گرام · تطابق دقیق — ۲۳ مرداد ۱۴۰۵، ۱۶:۲۷
- کـــوهــ و واژهــ · تطابق نزدیکِ متصل به نمونه مبنا — ۲۳ مرداد ۱۴۰۵، ۱۷:۴۲
اثر انگشت فشرده دقیق و تطابق نزدیکِ متصل به یک نمونه مبنا · زمان ناشناخته، ناموجود باقی میماند
پستهای تلگرام — کوه گرام
👈🏿 سرقت و تخریب اموال کوهنوردان سارقان با تخریب خودرو کوهنوردانی که قصد به صعود قله #خلنو را داشتند، با شکستن شیشه ها، اموال داخل آن را به غارت بردند. این سرقت در روستای لالون اتفاق افتاده است. همطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿 © @KoohGram👈🏿 حاشیه ای بر تخریب خودروها در لالونآیینه چو نقش تو بنمود راست خود شکن آیینه شکستن خطاستاینکه برخی مواقع در محل پارک خودرو ها در روستاهای مبدا صعود با تخریب و شکستن شیشه خودروها مواجه می شویم، اغلب می تواند عکس العمل و واکنش روستایی ها به حضور گردشگران در منطقه باشد. و شاید سرقت چند شی هم صرفا پوششی باشد بر انگیزه ای دیگر.به عبارت دیگر این عمل حاوی این پیام است که ما دوست نداریم و نمی خواهیم شما به منطقه ما بیایید.چرا؟چون شما با حضورتان و با رفتارهای خارج از عرف تان فرهنگ ما را به سخره می گیرید، لباس های رنگارنگ و آرایش های چشم نواز زنان شما، صدای گوشخراش باند های شما و دیگر اعمال مشابه، خارج از فرهنگ روستای ماست.روستای لالون نیز از این قاعده مستثنی نیست. این روستا که آخرین روستای مبدا صعود به قله #خلنو و تیغه های ژاندارک است، طی چند سال اخیر به یمن طرح سیمرغ و با استعانت باشگاه ها همواره ناخواسته پذیرای خیل عظیم گردشگران سیمرغی با اوصاف خاص خود بوده است.در ابتدای برپایی طرح سیمرغ یکی از اهداف این طرح، آشنایی و ارتباط با فرهنگ مردم کوه نشین و کمک به اقتصاد روستاییان بیان می شد؛ اما متاسفانه چرا امروزه به جای آن همدلی و همراهی، نتیجه آن شده که شاهدیم؟✍🏼 علی کدخدایی🗓 ۲۴ مرداد ۱۴۰۵♨️ «گروه خرد و کوه»همطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
👈🏿 معرفی بهترین کتاب های کوهنوردیبهترین کتاب های کوهنوردی ایران و جهان، را در این نوشته معرفی خواهم کرد که هر کوهنورد و علاقه مند به کوهستان باید آن ها را مطالعه کند.اگر به کوهنوردی، طبیعت گردی و ماجراجویی علاقه مند هستید، مطالعه کتاب های مرتبط می تواند دانش و تجربه شما را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. از راهنمای فنی صعود ها گرفته تا خاطرات جذاب کوهنوردان برجسته، این کتاب ها نه تنها الهام بخش هستند، بلکه اطلاعات مفیدی درباره تکنیک ها، تجهیزات، مسیرها و اصول ایمنی ارائه خواهند داد.https://meisamroudaki.ir/the-best-mountaineering-books/همطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
👈🏿 سخنان بزرگان کوهنوردیسرانجام، با شکوه ترین لحظه در هر صعود، لحظه ایست که تنها چند قدم با قله فاصله دارم و می دانم هیچ مانعی در مسیر من نیست و پیروز خواهم شد.من بر کوه یا آب و هوا پیروز نمی شوم، بلکه بر بلندای خویش می ایستم، بر ضعفم و بر ترسم. زمانی که می توانم از کوه به خاطر اینکه با من مهربان بوده، تشکر کنم.من این لحظات را با هیچ ثروتی روی زمین عوض نمی کنم و حتی اگر مجبور شوم به موانع مسیر و مرز نامعلوم خطر فایق شوم، خواهم پذیرفت.من خطرات پیش رو را خواهم پذیرفت. بادهایی که برای هفته ها بر چادر می کوبند و آن را به لبه دیوانه می رسانند، در آغوش خواهم کشید. مسیرهایی که در لبه شکست هستند را به جان می خرم. مبارزه را قبول خواهم کرد. جایزه ای که برای این سختی ها دریافت می کنم، بسیار عالیست. این لذت زندگی است.✍🏼 «یژی کوکوچکا»📕 سخنان بزرگان کوهنوردیبرای آشنایی با یژی کوکوچکا (جرزی کوکوچکا مشهور به یورک)، نابغه کوهنوردی لهستانی به لینک های زیر مراجعه کنید.Link 1: https://meisamroudaki.ir/jerzy-kukuczka/Link 2: https://meisamroudaki.ir/jozef-jerzy-kukuczka/همطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
👈🏿 دلارستاق و دماوند در آیینه شاهنامهدلارستاق، سرزمین پیوند کوه اسطوره ای دماوند (نماد داد، پایداری و امید)، با تاریخ، طبیعت و حماسه.هر سرزمینی، گذشته ای دارد و هر گذشته ای روایتی، اما برخی سرزمین ها، آن چنان با اسطوره، حماسه و تاریخ آمیخته اند که نام شان با شکوه تاریخ ایران گره خورده است.منطقه ییلاقی #دلارستاق، در دامنه های با شکوه دماوند، از همین سرزمین هاست؛ جایی که طبیعت، تاریخ، اسطوره، دست در دست هم نهاده اند.هر چند در #شاهنامه، نام دلارستاق به طور مستقیم نیامده است، اما کوه دماوند، جایگاهی بسیار برجسته دارد و در سنت های تاریخی و محلی دامنه های دماوند از جمله: لاریجان، ییلاقات دلارستاق، با داستان قیام فریدون و به بند کشیدن ضحاک پیوند یافته اند.در شاهنامه فردوسی بزرگ هنگامی که فریدون با یاری کاوه آهنگر بر ضحاک چیره می شود، او را نمی کُشد، بلکه به فرمان یزدان، در دل کوه #دماوند به بند می کِشد؛ کوهی که قرن هاست نماد ایستادگی، آزادگی و پیروزی داد بر بیداد به شمار می آید.از آن جا که دلارستاق در گستره دامنه های دماوند قرار دارد، در حافظه تاریخی و فرهنگ شفاهی مردم این دیار، این سرزمین نیز با آن حماسه جاودانه پیوند خورده است:بیاورد ضحاک را چون نوَندبه کوه دماوند کردش ببندهمی خواست کز تن برآردش جانجهان راز کردار او وا رهانچنین گفت کاین را مَکُش، کاین سزاستبه کوه اندر آویزش از دست و پااین ابیات، دماوند را نه تنها یک کوه، بلکه نماد عدالت و پایان فرمانروایی ستم معرفی می کنند.دلارستاق با مراتع سرسبز و چشم انداز های دماوند و به عنوان آخرین روستا های گسترده در پای دماوند (از ضلع جنوب غرب تا شمال و شمال شرق)، گویی هنوز پژواک گام های فریدون را در سینه دارد؛ سرزمینی که در فرهنگ مردم، یادآور امید به پیروزی نیکی بر بدی است.این پیوند بیش از آن که ادعایی تاریخی، درباره رویداد های دقیق جغرافیایی باشد، بازتابی از هویت فرهنگی و باورهای دیرپای مردمان این ناحیه است.شاهنامه به ما می آموزد که سرنوشت ملت ها، نه با زور و ستم، بلکه با خِرَد، داد و همبستگی دگرگون می شود. از همین رو دماوند و دامنه های آن، از جمله دلارستاق، برای ایرانیان، تنها یک چشم انداز طبیعی نیستند؛ بلکه یادآور حماسه ای هستند که در آن کاوه پرچم آزادی را برافراشت و فریدون داد را بر بیداد پیروز ساخت.چه نیکوست که امروز مردم این دیار، همانند نیاکان خویش، پاسدار طبیعت، فرهنگ، تاریخ و هویت سرزمین خود هستند؛ زیرا سرزمینی که ریشه در حماسه دارد، آینده اش نیز با آگاهی و همدلی استوار تر خواهد بود.✍🏼 حسینعلی مهجوری💥 فعال فرهنگی و محیط زیستهمطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
👈🏿 هسارچال یا حصارچال؟در دامنه جنوبی #علمکوه در کلاردشت مازندران، منطقه ای به نام هسارچال وجود دارد. این پرسش برای کوهنوردان و پژوهشگران و زبان شناسان پیش می آید که #حصارچال به چه معناست؟ و چرا بخشی از این نام، عربی و بخشی فارسی هست؟چرا نامی غیر مازندرانی بر یک منطقه جغرافیایی #مازندران نهاده شده است؟ آیا ممکن است نوشتن واژه حصارچال و معنی آن، که در فارسی رایج است از پایه نادرست باشد؟ آیا #هسارچال درست است؟برای پاسخ به این پرسش ها؛ به سراغ جناب آقای «عین اله آزموده»، مدیر انجمن فرهنگی سادوا بالاده (چهاردانگه، ساری) رفتیم. وی به ما چنین توضیح داد:https://donyayesafar.com/?p=72244✍🏼 تحقیق، مصاحبه و گردآوری: میثم رودکیهمطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram
👈🏿 راه را گم کرده ایم!خواستیم حرفهای باشیم، گروه های کوهنوردی را منحل کردیم! خواستیم دیگر آماتور نباشیم، باشگاه های کوهنوردی تشکیل دادیم. جوگیر بودیم و وضعیت فوقالعاده داغ بود!حرفهای شدن شرایط و زیر ساخت لازم داشت. خیلی راحت از اونجا رانده و از این جا مانده شدیم! حالا داریم ادای حرفهای گری در میاریم و به توفیقی هم نرسیده ایم.متاسفانه باشگاه های بزرگ کوهنوردی ما که سالیان سال بار کوهنوردی کشور را به دوش داشتند، دارند یکی یکی از گردونه نام و آوازه خارج می گردند. میدان افتاده دست باشگاه های نو کیسه که بیش تر شبیه تورهای گردشگری بی مسئولیت هستند تا باشگاه کوهنوردی. مشکل عمده چیست؟وقتی قراره پله ها را بشورند، کسی از پایین شروع نمی کنه! مشکل زمانی آغاز شد که سازمان تربیت بدنی به بهانه حرفه ای شدن ورزش کشور، بدون توجه به بافت و زیرساخت های اقتصادی، اجتماعی شانه از مسؤلیت، به عنوان متولی اول ورزش خالی کرد و این مسئله نه تنها در کوهنوردی بلکه در کل ورزش کشوری و باشگاهی مصداق دارد.در کوهنوردی باشگاهی، مشکل بزرگ عدم تطابق اهداف واقعی کوهنوردی با دخل و خرج و توجیه اقتصادی است. لذا این موضوع برخی از باشگاه ها را به جهت منافع مالی خود به خود به سمت شیوه های منفعت طلبانه سوق داده و ورزش کوهنوردی را از اهداف واقعی دور می کند.مديران بزرگ در مدیریت باشگاهی در مانده اند! بدون درآمد امکان ادامه کوهنوردی باشگاهی ممکن نیست! از طرفی هم بسیاری از عاشقان واقعی کوهنوردی کشور، حاضر نیستند ورزش کوهنوردی را قربانی منافع به هر قیمتی نمایند. این است که متاسفانه باید گفت: ما راه را گم کرده ایم.✍🏼 سید علی حمیدیهمطناب «کوهگرام» شوید 👇🏿© @KoohGram