اونایی که میرید مشایه، خوش به سعادتتون.هر از گاهی هندزفریها رو از گوشتون دربیارید و دل بدید به…
انتشار: 2026/07/30 12:24 UTCدریافت: 2026/08/07 04:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 04:10 UTC
اونایی که میرید مشایه، خوش به سعادتتون.هر از گاهی هندزفریها رو از گوشتون دربیارید و دل بدید به صداهای اطراف. به صدای کشیده شدن کفش و دمپاییها روی زمین. به صدای خوشآمدید گفتنای موکبدارا.به صدای بارد مایهای استقبالکنندههابه مداحیهایی که پخش میشه.بشنویدببینیدبو بکشیداین میراثهمیشگی نیست و فقط ازش خاطره میمونه.یادتون نره که شما آرزوی برآورده نشدهٔ میلیونها شیعه هستین. میلیونها انسانی که در طول تاریخ، شوق زیارت امام حسین را با خودشون به گور بردند. اونایی که تو روزگار حکومتهای ظالم، بین زندان و تبعید و شمشیر، حتی رؤیای رسیدن به کربلا رو هم مجبور بودن پنهون کنن.به یاد اونایی باشید که عمرشون رو در سوگ و محبت اهلبیت گذروندن اما هیچوقت چشمشون به حرم نیفتاد. چندتا عمود به نیت اون جد بزرگواری که باعث شیعه شدنتون شد، قدم بردارید.به نیت حضرت خدیجه، به نیت آمنه و عبدالله به نیابت از فاطمه بنت اسد و ابوطالب، به نیت تمام کسایی که دارن از کشورمون دفاع میکننتمام شهدای جنگ دوازده روزه و جنگ رمضانرهبر شهیدمون و خانوادهشونعمودها رو قدم بزنین.تا میتونین دعا کنین اما هوشمندانه.اولین دعا برای امامِ منتظِرِ منتظَر باشه.از خدا رزق حلال و زیادی بخواید که آسون هم به دست بیاد.مرگ باشکوه طلب کنید.توفیق بندگی و عبادت بخواید اما با حال خوب.علم طلب کنین اما نافع.شریک زندگی بخواید اما شفیق و ناصح.خدا به بندههاش توی عبادت دوجا حال داده و بهشون راه میونبر نشون داده.یکیش نماز جعفر طیاره، اون یکی نماز آمرزش والدین.غافل نشید ازشون.اینم بگم خدا خیلی خوشش میاد که یادش کنیم.کیف میکنه. توی روایتها هست که دو تا ذکر واسه خدا مثل عشقم، نفسم برای معشوق زمینیه. کیف میکنه باهاشون.یا حی و یا قیومیا ذاالجلال و الاکراموسط راه هی بگید. یادتون باشه که توی این مسیر، شما فقط یک زائر نیستید شما امانتدار اشتیاق نسلهایی هستید که در آرزوی چنین روزی زندگی کردن و از دنیا رفتن.ارادتمند شما: شیعهٔ غریبِ مرتضیعلی♥️
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — علمدارکمیل
پروفایل روزهای پایانی ماه صفرپروفایل روزهای پایانی ماه صفر
📌#شهید علی_باکویی#جنگ_اسرائیل_ایراندقایقی کوتاه از نیمکت مدرسه تا استادی فیزیک هستهای@komail31
📖 #حدیثهمنشین شایسته و خوب بهتر از تنهاییاست و تنهایی بهتر از همنشین بد است. یاد دادن نیکی بهتر از سکوت است و سکوت، بهتر از یاد دادن بدی است.*پیامبر اکرم (ص)
#خاطره 🔸*تسبیحات* /امیر سپهرنژاد دوازدهم مهر ۱۳۵۹ بود.دو سه روز بود كه از ابراهيم هيچ خبری نداشتيم.او مفقود شده بود! برای گرفتن خبر به ستاد اسرای جنگی رفتم اما بی فايده بود.تا نيمه های شب بيدار و خيلی ناراحت بودم. من ازصميمی ترين دوستم هيچ خبری نداشتم. بعد…با تاريك شدن هوا عراقی ها عقب نشينی كردند.دو نفر از همراهان ما كه راه را بلد بودند شهيد شده بودند. ما از سنگر بيرون آمديم، كسي آن اطراف نبود. به پشت تپه و ميان درخت ها رفتيم.در آنجا پيكر شهدا را مخفی كرديم. خسته و گرسنه بوديم. از مسير غروب آفتاب، قبله را حدس زده و نماز را خوانديم.بعد از نماز به دوستانم گفتم: «برای رفع اين گرفتاری ها با دقت تسبيحات حضرت زهرا(س)رابگویید.بعد ادامه دادم:«اين تسبيحات را پيامبر، زمانی به دخترشان تعليم فرمودند كه ايشان گرفتار مشكلات و سختی های بسيار بودند.»بعد از تسبيحات به سنگر قبلی برگشتيم. خبری از عراقی ها نبود.مهمات ما هم كم بود.يكدفعه در كنار تپه، چندين جنازه عراقی را ديدم. اسلحه و خشاب و نارنجك های آن ها را برداشتيم. مقداری آذوقه هم پيدا كرديم و آماده حركت شديم. اما به كدام سمت!؟هوا تاريك و در اطراف ما دشتی صاف بود. تسبيحی در دست داشتم و مرتب ذكر می گفتم.ميان دشمن، خستگی، شب تاريك و... اما آرامش عجيبی داشتيم!نيمه های شب در ميان دشت، يك جاده خاكی پيدا كرديم. مسير آن را ادامه داديم. به يك منطقه نظامی رسيديم که دستگاه رادار در داخل آن قرار داشت.چندين نگهبان هم در اطراف آن بودند. سنگرهایی هم در داخل مقر ديده می شد.ما نمی دانستيم در كجا هستيم. هيچ اميدی هم به زنده ماندن خودمان نداشتيم، برای همين تصميم عجيبی گرفتيم!بعد هم با تسبيح استخاره كردم و خوب آمد. ما هم شروع كرديم!با ياری خدا توانستيم با پرتاب نارنجك و شليك گلوله، آن مقر نظامی را به هم بريزيم.وقتی رادار از كار افتاد، هر سه از آنجا دور شديم. ساعتی بعد دوباره به راهمان ادامه داديم.نزديك صبح محل امنی را پيدا كرديم و مشغول استراحت شديم. كل روز را استراحت كرديم.باور كردنی نبود، آرامش عجيبی داشتيم. با تاريك شدن هوا به راهمان ادامه داديم و با ياری خدا به نيروهای خودی رسيديم.ابراهيم ادامه داد: «آنچه ما در اين مدت ديديم فقط عنايات خدا بود. تسبيحات حضرت زهرا(س) گره بسياری از مشكلات ما را گشود.»بعد گفت: دشمن به خاطر نداشتن ايمان، از نيروهای ما می ترسد.ما بايد تا می توانيم نبردهای نامنظم را گسترش دهيم تا جلوی حملات دشمن گرفته شود.📕«برگرفته از کتاب سلام بر ابراهیم ۱»@komail31
#خاطره🔸*تسبیحات* /امیر سپهرنژاددوازدهم مهر ۱۳۵۹ بود.دو سه روز بود كه از ابراهيم هيچ خبری نداشتيم.او مفقود شده بود! برای گرفتن خبر به ستاد اسرای جنگی رفتم اما بی فايده بود.تا نيمه های شب بيدار و خيلی ناراحت بودم. من ازصميمی ترين دوستم هيچ خبری نداشتم. بعد از نماز صبح آمدم داخل محوطه. سكوت عجيبی در پادگان ابوذر حکم فرما بود. روی خاك های محوطه نشستم. تمام خاطراتی كه با ابراهيم داشتم در ذهنم مرور کردم.هوا هنوز روشن نشده بود.با صدايی درب پادگان باز شد و چند نفری وارد شدند.ناخودآگاه به درب پادگان نگاه كردم. توی گرگ و ميش هوا به چهره آن ها خيره شدم.يكدفعه از جا پريدم! خودش بود، يكی از آن ها ابراهيم بود.دويدم و لحظاتی بعد در آغوش هم بوديم. خوشحالی آن لحظه قابل وصف نبود. ساعتی بعد در جمع بچه ها نشستيم. ابراهيم ماجرای اين سه روز را اينگونه تعريف كرد: با يك نفربر رفته بوديم جلو، نمی دانستيم عراقی ها تا كجا آمده اند. كنار يك تپه پياده شده و يکباره محاصره شديم. نزديك به يكصد عراقی از بالای تپه و از داخل دشت شليك می كردند. ما پنج نفرهم دركنار تپه در چاله ای سنگر گرفتيم و شليك می كرديم.تا غروب مقاومت كرديم،
