برای مااهل شکهر روز رازی استکتابی بستهبا احتیاط بازش می‌کنیمچند برگی را به خط ناپیدا می‌خوانیمدودل…

✅ شکنجه‌های خیالم که پیوسته از آرزوهای واپس‌زده تیره می‌شد، دردسرهای زندگیم که ناکامی مدام غم‌آلودش می‌ساخت، مرا، مانند مردان روزگاران پیش که از سرنوشت خود به تنگ آمده خویشتن را در صومعه‌ای زندانی می‌کردند، ناگزیر ساخته بود که به مطالعه پناه برم. مطالعه در من به صورت سودائی درآمده بود که می‌توانست برایم شوم باشد، زیرا در دورانی که جوانان می‌باید خود را به فعالیت افسون‌ساز طبیعت بهاری خود بسپارند مرا در خود زندانی می‌کرد.📚 زنبق دره✍️ اونوره دو بالزاک 🇫🇷📁 صفحات ۲۱ - ۲۲📱 @PouyaKetab 📚

✅ میلر: فقط سه روز در زندگی زناشویی کافی بود چشم یک مرد را به حقیقت باز کند.📚 شادترین انسان روی زمین✍️ مری دیربورن📁 صفحه ۸۰📱 @PouyaKetab 📚

✅ من با انتخاب قفس، آزادی رو انتخاب کردم... نوعی آزادی که هیچی محدودش نمی‌کنه... نه سنت، نه قدرت، نه وسایل راحتی و نه حتی...📚 هنرمند‌ گرسنگی📚 خروج از هنرمند گرسنگی✍️ فرانتس کافکا 🇩🇪✍️ تادئوش روژه‌ویچ 🇵🇱📁 صفحه ۴۸📱 @PouyaKetab 📚

👩‍⚕️ در سکانس معروفی از فیلم «شبکه» ساخته‌ی سیدنی لومت (۱۹۷۶)، هاوارد بیل، گوینده‌یاخبار تلویزیونی، با حال پریشان و صدای بلند از زوال اخلاقی حرف می‌زند، و در پایان از بینندگانش می‌خواهد جلوی پنجره بروند و با فریاد بگویند «من عصبانی‌ام، و دیگه نمی‌تونم این وضع رو تحمل کنم!»📚 خودنمایی با اخلاق✍️ جاستین تسی✍️ برندن وارمکه📁 صفحه ۷۲📱 @PouyaKetab 📚

💬 در جهانی بی‌خدا، جهانی که ما خدا را کشته‌ایم و جایی که، همان‌طور که نیچه می‌گوید، حتی متوجهش نشده‌ایم، این فلسفه‌ی اگزیستانسیال زاده می‌شود. فلسفه‌ی کی‌یرکگور و شستوف، که در «خدای مقتول» به اوج می‌رسد، می‌تواند فرد را (دست‌کم در مورد متفکری که عجله دارد؛ و کیست که عجول نباشد؟) به این باور رهنمون شود که این فلسفه صرفاً «بازگشتی» از سر خستگی به ایمانِ از دست رفته، و نیاز به امنیت و آسایش است، و نه از سر وحشت از آسایش، امنیت و قطعیت (معنایی که در واقع دارد.) می‌توان باور کرد که این‌ها ارواح خسته‌اند؛ و نه ارواحی «خطرناک» (چیزی که هستند) که می‌خواهند آرامش را تماماً بر هم بزنند تا، با پرسش، امکان پاسخ را اعاده کنند.📚 دوشنبه اگزیستانسیال✍️ بنژامن فوندان 🇹🇩🇫🇷📁 صفحه ۸۶📱 @PouyaKetab 📚

🌟 شکی نیست که زندگی هم‌چنان برای بسیاری از انسان‌ها به سختی می‌گذرد، و هنوز در شهرهای اروپا و آمریکا، محله‌های فقیرنشین و عاری از هر گونه امکان نشاط و شادی وجود دارد. ولی اکثر انسان‌هایی که در کارخانه‌ها کار می‌کنند و حتی بسیاری از بیکارانِ امروز، از رفاهی بیشتر از بسیاری از شهسواران قرون وسطا در قصرهایشان، برخوردارند. آن‌ها غذای بهتری می‌خورند، و برتر از همه، سالم‌ترند و بنا به قاعده، طول عمر بیشتری دارند، که حتی در گذشته‌ای نزدیک، مصداق نداشته است. از دیرباز انسان‌ها در رؤیای یک «عصر طلایی» به سر برده‌اند، و اکنون برای بسیاری از افراد، چیزی نزدیک به آن تحقق یافته است، ولی کجاست انسانی که حاضر به پذیرش آن باشد. ولی این گفته را نمی‌توان برای آن کشورهای اروپای شرقی صادق دانست که به زور ارتش روسیه وادار به پذیرش نظام کمونیستی شدند. وضع برای ساکنان آلمان شرقی به ویژه دشوار بود، کسانی که می‌دیدند چگونه در گذر سال‌های بعد از جنگ، زندگی همسایگان غربی‌شان بسیار از آنچه بود، بهتر شده است؛ تا روزی فرا رسید که دیگر حاضر نشدند به آن از خودگذشتگی‌های سنگینی تن در دهند که نظام اقتصادی کمونیستی ایجاب می‌کرد.📚 تاریخ جهان✍️ ارنست گامبریج📁 صفحات ۳۷۸ - ۳۷۹📱 @PouyaKetab 📚