🌞 خورشید عارفان 🌞"پس معلوم شد به این بیان که گفتیم، که سماع مباح است عوام را، و مباح‌تر است مریدان…

🌞 خورشید عارفان 🌞یکی از زیباترین بخش‌های منظومهٔ «لیلی و مجنونِ» نظامی، جایی است که پدرِ مجنون از ترک عاشقی او قطع امید می‌کند و برای این‎که عشقِ لیلی را از سر او بیندازد، متوسّل به کعبه می‌شود. پدر، مجنون را در موسم حج به مکّه می‌برد تا در جوار کعبه، از خدا بخواهد او را از دام عشق لیلی برهاند و به زندگی عادی برگرداند. پاسخ مجنون و مناجات وی با خدایش در این بخش از شاهکار نظامی بسیار شنیدنی است. من نمی‌دانم در ادبیّات جهان، ابیاتی به این لطافت و زیبایی وجود دارد یا نه؟ آیا شاعر دیگری توانسته است به این روانی، لطیف‌ترین احساسات عاشقانهٔ آدمی را به تصویر بکشد یا نه؟ اما در این شک ندارم که نمونهٔ چنین ابیاتی اگر هم باشد، بسیار بسیار کم است. این بخش از لیلی و مجنون را با هم می‌خوانیم:بگرفت به رِفْق دست فرزنددر سایهٔ کعبه داشت یک‌چندگفت ای پسر این نه جای بازی استبشتاب که جای چاره‌سازی استدر حلقهٔ کعبه حلقه کن دستکز حلقهٔ غم بدو توان رَستگو یارب از این گزاف‌کاریتوفیق دهم به رستگاریرحمت کن  و در پناهم آورزین شیفتگی به راهم آوردریاب که مبتلای عشقمو آزاد کن از بلای عشقممجنون چو حدیث عشق بشنیداول بگریست پس بخندیداز جای چو مار حلقه برجستدر حلقهٔ زلف کعبه زد دستمی‌گفت گرفته حلقه در بر کامروز منم چو حلقه بر دردر حلقهٔ عشق جان‌فروشمبی‌حلقهٔ او مباد گوشمگویند ز عشق کن جدایی کاین است طریق آشناییمن قوت ز عشق می‌پذیرمگر میرد عشق، من بمیرمپروردهٔ عشق شد سرشتمجز عشق مباد سرنوشتمآن دل که بود ز عشق خالی سیلاب غمش براد حالییارب به خدایی خدائیت وانگه به کمال پادشائیتکز عشق به غایتی رسانمکو ماند اگر چه من نمانماز چشمهٔ عشق ده مرا نور و این سرمه مکن ز چشم من دور گرچه ز شراب عشق مستمعاشق‎تر از این کنم که هستمگویند که خو ز عشق وا کنلیلی‌طلبی ز دل رها کنیارب تو مرا به روی لیلی هر لحظه بده زیاده میلیاز عمر من آن‌چه هست برجایبستان و به عمر لیلی افزایگرچه شده‌ام چو مویش از غم یک موی نخواهم از سرش کماز حلقهٔ او به گوشمالیگوش ادبم مباد خالیبی‌بادهٔ او مباد جاممبی‌سکهٔ او مباد ناممجانم فدیِ جمالْ بادشگر خون خورَدَم حلالْ بادشگرچه ز غمش چو شمع سوزمهم بی‌غم او مباد روزمعشقی که چنین، به جای خود باد چندان‌که بود، یکی به صد بادمی‎داشت پدر به سوی او گوشکاین قصه شنید، گشت خاموشدانست که دل اسیر دارددردی نه دواپذیر داردچون رفت به خانه سوی خویشانگفت آن چه شنید پیش ایشانکاین سلسله‌ای که بند بشکستچون حلقهٔ کعبه دید در دستزو زمزمه‌ای شنید گوشمکآورد چو زمزمی به جوشمگفتم مگر آن صحیفه خوانَد کز محنت لیلی‌اش رهانَداو خود همه کام و رای او گفتنفرین خود و دعای او گفت#نظامی_گنجه‌ای#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جداییچه کنم؟ که هست اینها گل باغ آشناییمژه‌ها و چشم یارم به نظر چنان نمایدکه میان سنبلستان چرد آهوی ختاییدرِ گلسِتان چشمم ز چه رو همیشه باز است؟به امید آنکه شاید تو به چشم من درآییسر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفاییبه کدام مذهب است این؟ به کدام ملت است این؟که کشند عاشقی را، که تو عاشقم چرایی؟به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادندکه برون در چه کردی، که درون خانه آیی؟به قمارخانه رفتم، همه پاکباز دیدمچو به صومعه رسیدم همه زاهد ریاییدر دیر می‌زدم من، که یکی ز در در آمدکه: درآ، درآ، عراقی، که تو خاص از آن ماییشعر از فخرالدین عراقی#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🌞 خورشید عارفان 🌞🔸⭕️ نقش تمثیل، قصص و حکایات در آثار عارفان بزرگعارفان بزرگ، از جمله مولانا، عطار، سهروردی، سنایی، از تمثیل و حکایت به‌عنوان ابزاری آموزشی و معرفتی استفاده می‌کردند. آن‌ها به‌خوبی می‌دانستند که بسیاری از حقایق عرفانی فراتر از زبان مستقیم و مفهومی هستند و نمی‌توان آن‌ها را با اصطلاحات خشک و فلسفی به‌طور کامل انتقال داد.حکایتِ عارفانه از سنخِ «خبر» نیست تا با واقعِ تاریخی سنجیده شود؛ از سنخِ «انشاء» است. یعنی نمی‌گوید «این رخ داده»، بلکه در جانِ شنونده «رخدادی» می‌آفریند.بنابراین عارفان با استفاده از داستان و تمثیل، مفاهیم انتزاعی مانند فناء، وحدت وجود، عشق الهی و سلوک را به شکلی ملموس و قابل فهم درمی‌آوردند.حتی اگر حکایت از نظر تاریخی یا واقعی مطابق با واقع نباشد برای عارفان، مهم معنای درونی و نمادین آن است، نه صحت ظاهری‌اش. آن‌ها معتقدند که داستان می‌تواند مانند آینه‌ای عمل کند که خواننده را به تأمل در وضعیت خود وادارد و تجربه‌ای درونی برای او رقم بزند. در واقع، هدف، انتقال «حقیقت» از طریق «نماد» است، نه گزارش واقعیت.به همین دلیل، در آثار بزرگ عرفانی، قصه‌ها اغلب برگرفته از سنت‌های گوناگون هستند، اما چون حامل پیام‌های عمیق سلوکی‌اند، ارزش معرفتی خود را حفظ می‌کنند.«هر قصه‌ای را مغزی هست. قصه را جهتِ آن مغز آورده‌اند بزرگان؛ نه از بهرِ دفعِ ملالت. به‌صورتِ حکایت برای آن آورده‌اند تا آن غَرَض در آن بنمایند.»📕 #مقالات✍ #شمس_تبریزیویرایش متن:جعفر مدرس صادقیچاپ بیست‌وششم ۱۴۰۴، دفتر اول، ص۳۱#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

#کانال_تلگرام_خورشید_عارفان 🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan

🌞 خورشید عارفان 🌞رنجی که به زبان نمی‌رسد،به بدن می‌نشیند.بیماری‌های روان‌تنی، نامه‌هایی هستند که به مقصد نرسیده‌اند.#ژک_آلن_میلر🔴 کانال خورشیدعارفان🌞 @khorshide_arefan