و شب بر تو خوش باد و امن

در جهانی که لیاقت زیبایی تورو داره،تولدت مبارک عزیزم

ای عطر صبح تازه دم امروزسلام.....@Khorshid_Nevesht

می‌روی و               برمی‌گردیمی‌روی و                برمی‌گردیمی‌روی و                برمی‌گردیو هربار همین‌که می‌گویی: «سلام»تکه‌های پوسیدۀ چند پرنده را از فرازِ چند کوهِ دور، جمع می‌کنی،دستی روی بال‌هایشان می‌کشی،و به من می‌گویی: «باش!                       دوباره باش!»دلم می‌خواهد رگ‌هایم را بیرون بیاورم از زیرِ پوستم مسیرِ رفتنت را نشانت بدهمو بگویم صبحِ تمامِ روزهای برگشتنت با صدای چهار پرنده که از پشت پنجره‌ام دانه برمی‌دارندو از بشقابِ زیرِ گلدان‌هایم آب می‌خورندبیدار شده‌امدلم می‌خواهد بروی ـ هربارکه می‌خواهی بروی ـبا یقینِ مردی سرد و گرمِ روزگار چشیده که می‌داند من می‌توانم شبِ رفتنش را در آتشِ آوازهای سوزناکِ خودم بمیرم،و صبحِ برگشتنشاز خاکستر تارهای صوتی‌ام چهار ققنوسِ تازه به دنیا بیاورم. #لیلا_کردبچه @Khorshid_Nevesht

♥️عزیزمقلب من رو به تو پرواز می‌کندمرا ببخش، از این جرم بزرگ که دوستی است و جنایت‌ها به مکافات آن رخ می‌دهد چشم بپوشان. اگر به تو «عزیزم» خطاب کرده‌ام، تعجب نکن. خیلی‌ها هستند که با قلب‌شان مثل آب یا آتش رفتار می‌کنند. عارضاتِ زمان آن‌ها را نمی‌گذارد که از قلبشان اطاعت داشته باشند و هر اراده‌ی طبیعی را در خودشان خاموش می‌سازند.اما من غیر از آن‌ها و همه‌ی مردم هستم. هرچه تصادف و سرنوشت و طبیعت به من داده، به قلبم بخشیده‌ام و حالا می‌خواهم قلب سمج و ناشناس خود را از انزوای خود به طرف تو پرتاب کنم و این خیال مدت‌ها است که ذهن مرا تسخیر کرده‌ است.می‌خواهم رنگ سرخی شده، روی گونه‌های تو جا بگیرم یا رنگ سیاهی شده، روی زلف تو بنشینم.من یک کوه‌نشین غیر اهلی، یک نویسنده‌ی گمنامی هستم که همه‌چیز من با دیگران مخالف و تمام اراده‌ی من با خیال دهقانیِ تو که بره و مرغ نگاهداری می‌کنی، متناسب است. بزرگ‌تر از تصور تو و بهتر از احساس مردم هستم، به تو خواهم گفت چطور.اما هیهات که بخت من و بیگانگی من با دنیا، امید نوازش تو را به من نمی‌دهد، آن‌جا در اعماق تاریکی وحشتناک خیال و گذشته است که من سرنوشت نامساعد خود را تماشا می‌کنم.دوست کوه‌نشین تو:نیماتهران، ۱۸ حوت ۱۳۰۲_مخاطب مشخص نیست#نیما_یوشیج(۲۱ آبان ۱۲۷۶– ۱۳دی ۱۳۳۸) #نامه‌_ها@khorshid_Nevesht

شادمهر جان عقیلی🩵