یک روز باید باور کنی که هیچ کس آن قدری به تو نزدیک نیست که خودت‌. قلبا قبول کنی که مهم ترین آدم زند…

یک روز باید باور کنی که هیچ کس آن قدری به تو نزدیک نیست که خودت‌. قلبا قبول کنی که مهم ترین آدم زندگی هیچ کسی «تو» نیستی. نه تنها تو، هیچ کسی جز «خودش» نیست.این تا تهش هستم و فدایت شوم و من بمیرم تو بمانی ها هم مشتی اباطیل است برای شیرین ماندن در مذاق آن که هنوز مانده، البته تا «وقتِ معلوم». بعد از آن و در کسری از ثانیه، توی لمحه ای ثابت خواهد کرد که تو، نه تنها حالا، همان وقت ها که آن شکرها را می خورد هم به هیچ جاش نبودی، حتی به پشت زیپِ خراب کفشش! رسما به هیچ جا.یک روز باید بفهمیم و می فهمیم اما، درد خواهیم کشید، فریاد خواهیم زد، با کثافت خودمان دست به یقه خواهیم شد حتی و هیچک س، با غلظت، هیچ کس نخواهد فهمید چه‌ مرگمان است، حتی خودمان.و خوش به حال آن ها که می روند؟ خاک بر سرشان؟ هیچ کدام!آن که رفت هم یک روز می رسد به رفتنِ دیگری و به گریه کردن و «خدایا چرا من» گفتن های ما، که عشق تاوان دارد و همیشه، همیشه قسمتیش می ماند برای فردا، که فراموش کردیم دیروز چه کرده بودیم...👤#محمد_یغمائی@Khorshid_Nevesht