☆☆☆●جمهوری انگلستان؛ انقلابی که بسیاری تصور میکردند آزادی میآورد. در میانه قرن هفدهم، انگلستان وا…
انتشار: 2026/07/27 12:31 UTC
☆☆☆●جمهوری انگلستان؛ انقلابی که بسیاری تصور میکردند آزادی میآورد. در میانه قرن هفدهم، انگلستان وارد یکی از پرآشوبترین دورههای تاریخ خود شد. اختلافهای عمیق میان چارلز اول و پارلمان، کشور را به جنگ داخلی کشاند. پس از چند سال نبرد، نیروهای پارلمان به رهبری الیور کرامول پیروز شدند.در اقدامی بیسابقه، چارلز اول در دادگاهی انقلابی محاکمه و در ژانویه 1649 اعدام شد. سپس نظام سلطنتی و مجلس اعیان منحل گردید و انگلستان برای نخستین بار در تاریخ خود به جمهوری یا «همسود» (Commonwealth) تبدیل شد.بسیاری از مردم تصور میکردند با سقوط سلطنت، عصر آزادی، عدالت و مشارکت عمومی آغاز شده است؛ اما واقعیت مسیر دیگری را پیمود.الیورکرامول که فرمانده ارتش پیروز و از پیوریتنهای معتقد بود، به تدریج قدرت را در دست گرفت. او پس از اختلاف با پارلمان، مجلس را منحل کرد و در سال 1653 با عنوان «لرد محافظ» عملاً زمامدار کشور شد. هرچند نام حکومت جمهوری بود، اما بخش بزرگی از قدرت سیاسی و نظامی در اختیار یک فرد و ارتش قرار گرفت.در این دوران، پیوریتنها تلاش کردند جامعه را بر اساس برداشت سختگیرانه خود از دین سامان دهند. بسیاری از فعالیتهای فرهنگی و تفریحی محدود شد؛ تماشاخانهها تعطیل ماندند، اجرای نمایش و بخش بزرگی از موسیقی و سرگرمیهای عمومی ممنوع یا محدود شد و حتی جشنهایی مانند کریسمس، که از نگاه آنان ریشهای غیرمذهبی یا آمیخته با خرافات داشت، با محدودیت روبهرو گردید.همزمان، دولت کرامول مخالفان سیاسی را سرکوب کرد و لشکرکشیهای خونینی به ایرلند و اسکاتلند انجام داد که هنوز نیز از تلخترین فصلهای تاریخ بریتانیا به شمار میروند.جامعهای که برای رهایی از استبداد سلطنتی جنگیده بود، خود را در برابر حکومتی یافت که آزادیهای سیاسی و اجتماعی را به شدت محدود کرده بود. این تجربه، برای بسیاری از انگلیسیها این پرسش را ایجاد کرد که آیا صرفِ تغییر حاکم، به معنای تحقق آزادی است؟پس از مرگ الیور کرامول در سال ۱۶۵۸، پسرش ریچارد کرامول جانشین او شد؛ اما نه اقتدار سیاسی پدر را داشت و نه حمایت ارتش را. اختلافهای داخلی، بحران اقتصادی و بیثباتی سیاسی کشور را در آستانه فروپاشی قرار داد.در چنین شرایطی، جرج مانک نقش تعیینکنندهای ایفا کرد. او زمینه بازگشت پارلمان و دعوت از چارلز دوم، فرزند چارلز اول، را فراهم ساخت.چارلز دوم پیش از بازگشت، در «اعلامیه بردا» وعده داد که تا حد امکان مسیر آشتی ملی را دنبال کند، بسیاری از دشمنیهای گذشته را کنار بگذارد و حکومت را با همکاری پارلمان اداره کند.در سال 1660، با بازگشت چارلز دوم، سلطنت دوباره برقرار شد؛ رویدادی که در تاریخ انگلستان به «بازگشت سلطنت» (The Restoration) معروف است. با این تغییر، بسیاری از محدودیتهای فرهنگی برداشته شد؛ تماشاخانهها دوباره گشوده شدند، هنر و موسیقی رونق گرفت و فضای اجتماعی کشور نسبت به دوران جمهوری آزادتر شد.اما شاید مهمترین میراث این دوره، نه بازگشت سلطنت، بلکه درسی بود که جامعه انگلستان از آن آموخت.انگلیسیها دریافتند که آزادی صرفاً با حذف یک حکومت یا تغییر نام نظام سیاسی به دست نمیآید. اگر قدرت در دست یک فرد یا یک ایدئولوژی متمرکز شود و نهادهای مستقل، قانون و امکان نقد از میان بروند، حتی حکومتی که با شعار آزادی آغاز شده است، میتواند به استبدادی تازه تبدیل شود.تجربه جمهوری کرامول، بیش از آنکه داستان پیروزی یا شکست یک جریان سیاسی باشد، هشداری تاریخی است: هیچ حکومتی صرفاً به دلیل شعارهایش ضامن آزادی نیست. آنچه از آزادی پاسداری میکند، وجود قانون، تفکیک قدرت، نهادهای پاسخگو، تحمل مخالف و مشارکت واقعی مردم در اداره کشور است.تاریخ بارها نشان داده است که انقلابها میتوانند حکومتها را تغییر دهند؛ اما اگر سازوکارهای مهار قدرت ایجاد نشود، استبداد ممکن است تنها با چهرهای متفاوت بازگردد.@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق
پستهای تلگرام — خداوندگار عشق
☆☆☆#امشب_با_حافظ 📖ز دلبری نتوان لاف زد به آسانیهزار نکته در این کار هست تا دانیبجز شکردهنی مایههاست خوبی رابه خاتمی نتوان زد دم سلیمانیهزار سلطنت دلبری بدان نرسدکه در دلی به هنر خویش را بگنجانی!@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق
☆☆☆به رفوگران بگویید ز رفو گذشت این دلچه رفو کنم دلی را که هزار پاره دارد#راحم_تبریزی@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق
☆☆☆آیا درست است که در جهانی شکسته و نابسامان خوشحال باشیم؟این همان سؤالی بود که سیمون دو بووار از آلبر کامو پرسید. او نگران بود که تمرکز روی خوشبختیِ شخصی یعنی چشمپوشی از واقعیتهای سیاسیِ اطرافمان.اما تا زمانی که خوشحالی ما از ناآگاهی یا بیاعتنایی نیاید و واقعی باشد، حتی اگزیستانسیالیستها هم میتوانند خوشحال باشند.در واقع، باید هم باشند. شادی میتواند شکلی از مقاومت در برابر بیعدالتی و پوچیِ زندگی باشد.#مهدی_حقپرست@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق#رقص
☆☆☆#امشب_با_حافظ 📖گوهر مخزن اسرار همان است که بودحقه مهر بدان مهر و نشان است که بوداز صبا پرس که ما را همه شب تا دم صبحبوی زلف تو همان مونس جان است که بودزلف هندوی تو گفتم که دگر ره نزندسالها رفت و بدان سیرت و سان است که بود@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق
☆☆☆#دمی_با_مولانا 🪶در دل رنجها باشد که آن به هیچ دارویی خوش نشود نه بهخفتن، نه بهگشتن و نه بهخوردن...الابه دیدار دوست!#مولانا فیهمافیه@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق
☆☆☆#کتاب_خوب_بخوانیم 📚کتاب مغز ایدئولوژیک نوشته لیور زمیگرادایدئولوژی چگونه مغز ما را تصرف میکند؟چرا بعضی آدمها به باورهایشان آنقدر محکم میچسبند که دیگر هیچ واقعیتی نمیتواند نظرشان را تغییر دهد؟ در این ویدیو سراغ کتاب میرویم؛ پژوهشی دربارهی رابطهی مغز، باورهای سیاسی، افراطگرایی و انعطافپذیری ذهن. آیا چپ و راست افراطی از نظر شیوهی فکرکردن به هم شبیهاند؟ ایدئولوژی چگونه مغز ما را تغییر میدهد و از کجا بفهمیم باور داریم یا ذهنمان در یک باور گیر کرده است؟youtu.be/48AWC25R0f8دکتر لیور زمیگرود (Leor Zmigrod) بانوی محقق زببا در حوزه عصبشناس سیاسی (political neuroscientist) و روانشناس برجسته و پیشگام در حوزه علوم اعصاب سیاسی است. که از گ۲۵ سالگی شناخته شد و جوایزی دریافت کرد و اکنون به عنوان مشاوره سیاسی فعالیت میکند. او پژوهشهایش را روی عوامل شناختی، عاطفی و عصبیزیستیای متمرکز کرده که برخی افراد را مستعد پذیرش ایدئولوژیهای افراطی میکند.@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق