برخی گمان میکنند اصلاحگری یعنی در برابر هر عقیده، فکر، روش یا رفتاری که از یک مسلمان میبینند، سک…
انتشار: 2026/08/07 20:21 UTCدریافت: 2026/08/11 10:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 10:35 UTC
برخی گمان میکنند اصلاحگری یعنی در برابر هر عقیده، فکر، روش یا رفتاری که از یک مسلمان میبینند، سکوت کنند؛ مبادا نقد و مخالفت با آن، با اصلاحگری و مدارا ناسازگار تلقی شود.اما اگر قرار باشد در برابر خطا سکوت کنیم، از حق و حقیقت دفاع نکنیم و نسبت به درستی و نادرستیِ امور حساسیتی نداشته باشیم، اساسا چه چیزی را میخواهیم اصلاح کنیم؟ چگونه اصلاحگر هستیم؟اصلاحگری نه به معنای عیبجویی و مخالفت با هرکس و هرچیز است و نه به معنای سکوت در برابر خطا. اصلاحگر باید هم حق را بشناسد، هم با حکمت و انصاف دربارهٔ آن سخن بگوید و هم در برابر باطل و انحراف، بیتفاوت نباشد.طبیعی است که وقتی اشتباهات و ناروایی زیاد شود، مخالفت هم زیاد میشود؛ این عیب نیست. عیب مدارا و سازش و کنارآمدن است.به تعبیر یکی از استادان، کسی که میخواهد اصلاحگر باشد، باید سه ویژگی داشته باشد: نسبت به حق، بصیرت و شناخت داشته باشد؛ نسبت به حق و حقیقت، غیرت و محبت داشته باشد؛ و نسبت به باطل، نفرت و بیزاری داشته باشد.بدون شناخت، غیرت ممکن است به تعصب تبدیل شود؛ بدون محبت به حق، اصلاحگری به یک بازی لفظی بدل میشود؛ و بدون بیزاری از باطل، اصلاحگر سرانجام به تماشاگرِ خطا تبدیل خواهد شد.صبغت الله عاکف@Sebghatullah_Akef



