آفت شهرتیکی از خطرناک‌ترین آثار شهرت این است که نگاه و قضاوت مردم را نسبت به فرد مشهور تغییر می‌دهد…

آفت شهرتیکی از خطرناک‌ترین آثار شهرت این است که نگاه و قضاوت مردم را نسبت به فرد مشهور تغییر می‌دهد. چه‌بسا خطایی که اگر از فردی ناشناس سر بزند، آن را نکوهش کنند؛ اما اگر همان خطا از شخصی مشهور باشد، برایش توجیه بتراشند، آن را کوچک بشمارند یا حتی به فضیلت تبدیل کنند؛ زیرا پیش از آنکه حقیقت رفتار او را بسنجند، مجذوب شهرتش شده‌اند.ازاین‌رو مؤمن باید مراقب باشد که شیفتگی به اشخاص، میان او و حقیقت حائل نشود. زیبایی چهره، قدرت بیان، فراوانی دنبال‌کنندگان و تعریف‌های مکرر، هیچ‌کدام معیار صداقت و درستکاری نیست.خداوند متعال می‌فرماید:﴿وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ﴾«دشمنی با گروهی شما را به ترک عدالت نکشاند؛ عدالت کنید که به تقوا نزدیک‌تر است.»اگر دشمنی نباید انسان را به بی‌عدالتی بکشاند، علاقه و شیفتگی نیز نباید عدالت را از او بگیرد.شهرت خود هاله‌ای پیرامون انسان می‌سازد. فراوانی هواداران، ستایش‌های پی‌درپی و حضور مداوم در برابر مردم، گاه باعث می‌شود عیب‌های فرد نادیده گرفته شود و کمالاتی به او نسبت داده شود که واقعاً ندارد.مشکل از جایی آغاز می‌شود که تحسین به تعصب تبدیل شود؛ به‌جای آنکه شخص تابع دلیل باشد، دلیل تابع شخص می‌شود. از لغزش‌های او دفاع می‌کنند، هر انتقادی را زیر سؤال می‌برند و سخنانش را همیشه به بهترین شکل توجیه می‌کنند؛ تا جایی که برخی به شخص مشهور وفادارتر می‌شوند تا به اصولی که مدعی پایبندی به آن هستند.این وضعیت به هر دو طرف آسیب می‌زند: دنبال‌کننده قدرت تشخیص حق را از دست می‌دهد و فرد مشهور نیز ممکن است فریب تشویق مردم را بخورد و در خطای خود پیش‌تر برود. چه بسیار کسانی که هوادارانی آنان را تباه کرده‌اند که جز تشویق بی‌چون‌وچرا یا دشمنی، راه دیگری نمی‌شناسند.نشانه خردمندی این است که اشخاص را با حق بسنجیم، نه حق را با اشخاص. هرکس با حق همراه بود، سخنش پذیرفته می‌شود و هرجا خطا کرد، خطایش رد می‌شود؛ بی‌آنکه انصاف و احترام نسبت به او کنار گذاشته شود.پس از رسول خدا ﷺ هیچ‌کس معصوم نیست و سخن هر انسانی می‌تواند پذیرفته یا رد شود.✍ کانال «السبیل»