سومین دورۀ کارگاه تخصصی فرهنگ‌نویسی مرکز نشر دانشگاهیمدرس:مجید ملکانسرفصل‌های کارگاه فرهنگ‌نویسی ـ…

🌱 به‌زودی... این اثر به‌قصد ارائۀ چشم‌اندازى ــ البته نه جامع و كامل ــ از جستار و جستارنويسى در زبان فارسى نوشته شده و كوشش شده‌ است طبقه‌بندى و تحليل گزيدۀ‌ جستارها در حكم ابزارى باشد براى درک بهتر و تفسير متن تا از رويكردی تجويزی براى اين فرم سيال و آزاد پرهيز شود. آثار نويسندگان منتخب در اين اثر به‌نوعی مايه‌هاى ادبى دارند يا با موضوع ادبيات و زبان مرتبط‌اند. همچنين هدف اين بوده است كه جستارهاى برگزيده از آنِ نويسندگانی باشد كه در كليت نظام ادبيات یا انديشه‌ورزانه قلم زده‌اند يا عمر خود را صرف اين گونۀ نوشتاری کرده‌اند.@Ketabe_Bahar

شب ابوالحسن نجفینهصد و پنجاه و هشتمین شب از شب‌های بخارا به یادبود ابوالحسن نجفی اختصاص یافته است. این نشست در ساعت پنج بعدازظهر شنبه سوم مرداد ۱۴۰۵ با سخنرانی نصرالله پورجوادی، حسین معصومی همدانی، علی صلح‌جو، مجید ملکان، امید طبیب‌زاده، علی‌رضا انوشیروانی و علی دهباشی در فرهنگسرای نیاوران، تالار خلیج فارس برگزار می‌شود.ابوالحسن نجفی (۱۳۰۶-۱۳۹۴)، زبان‌شناس، فرهنگ‌نویس، مترجم، ویراستار، عروض‌دان و عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی، در سال ۱۳۰۶ در نجف اشرف چشم به دنیا گشود و در سال ۱۳۹۴ در تهران از دنیا رفت. او شاگرد استادانی چون پرویز ناتل خانلری و فاطمه سیاح و آندره مارتینه در دانشگاه‌های تهران و سوربن فرانسه بود، و چند نیم‌سال مدرس ادبیات و وزن شعر در دانشگاه‌های اصفهان و تهران بود. او در کنار نویسندگان و شاعرانی چون محمد حقوقی و بهرام صادقی و هوشنگ گلشیری در حلقهٔ ادبی جنگ اصفهان، باعث پدید آمدن تحولات بسیاری در ادبیات معاصر و مخصوصاً رمان فارسی شد. او که سابقهٔ سال‌ها کار کردن در مؤسسهٔ فرانکلین و دانشگاه آزاد ایران را داشت، همراه با استادانی چون احمد سمیعی و اسماعیل سعادت، تجارب ارزشمند خود را در کار ویرایش و آماده‌سازی کتاب به مرکز نشر دانشگاهی منتقل، و شاگردان بسیاری را در این حوزه‌ تربیت کردند. نجفی تحقیقات استاد خود، پرویز ناتل خانلری را در حوزهٔ وزن شعر به‌شایستگی تمام ادامه داد و نهایتا توانست بنای عروض جدید فارسی را پی‌ریزی کند. او که سال‌ها سردبیری دو مجلهٔ لقمان (به زبان فرانسوی در مرکز نشر دانشگاهی) و ادبیات تطبیقی (به زبان فارسی در فرهنگستان زبان و ادب فارسی) را بر عهده داشت، آثار ادبی برجسته‌ای را از زبان فرانسه به زبان فارسی ترجمه کرد، و آثار متعددی را نیز در زمینهٔ نقد ادبی و ادبیات تطبیقی ترجمه و تألیف کرد. به مناسبت دهمین سالگرد درگذشت این چهرهٔ ماندگار فرهنگ و ادب ایران، جمعی از همکاران و شاگردان او به بازخوانی میراث علمی و فرهنگی وی و تأثیر ماندگار اندیشه‌هایش در حوزهٔ فرهنگ‌نگاری و زبان‌شناسی، ادبیات، ترجمه و ادبیات تطبیقی و وزن شعر خواهند پرداخت.خیابان پاسداران، روبروی بوستان نیاوران، فرهنگسرای نیاوران، تالار خلیج فارس

زنِ درهم‌شکستهویرایش جدید!(فصلنامۀ نگاه نو، ش ۳۱، بهمن ۱۳۷۵،‌ ص ۱۵۷ - ۱۶۱)رفته بودم به کتابفروشی که شاید چیز خواندنیِ به‌دردخوری پیدا کنم. از آن روزهایی بود که باز نمی‌دانم به چه دلیلی خیال می‌کردم دارم خودم را خیلی دست‌کم می‌گیرم. در میان کتاب‌های روی پیشخوان، چشمم افتاد به کتابی که تصویرِ رنگیِ خانمِ جوانی روی جلدش چاپ شده بود. بَرَش داشتم و همین‌جور بی‌اعتنا بازش کردم. صفحه‌ای از اواسط کتاب آمد، نوشته بود: «وقتی خیلی آدم خودش را دست‌کم گرفت، باید سعی کند برود بالا.» (ص ۱۳۸) گفتم: نه!... و شنیدم که کسی می‌پرسد: «بله آقا؟!» برگشتم دیدم آقای کتابفروش است. با تبسم و احترام، سری تکان دادم و به کتاب اشاره کردم. بعد فوری دنبالۀ مطلب را گرفتم تا ببینم حال از کجا باید بالا رفت. اما دیدم هِی دارد می‌رود پایین! یعنی دنبالۀ جمله این بود که: «فقط انسان می‌تواند پایین برود، فروبرود، بیشتر فروافتد و به پایان و تهِ اقیانوس نرسد.» گفتم: خب می‌خواستی چطور برسد!... باز صدای کتابفروش بلند که: «چی آقا؟» گفتم: آخر انسان همان اواسطِ راه خفه می‌شود! و بعد، از ترس اینکه عاقبتْ کفرِ کتابفروش بالا بیاید، کتاب را خریدم و آمدم بیرون. در خانه،‌ کتاب را که اسمش زن درهم‌شکسته است، سر فرصت و به‌قاعده خواندم. معلوم شد حکایتِ زندگیِ خصوصیِ خانمِ جوانِ تحصیل‌کرده‌ای است که با چاپِ یادداشت‌های روزانه‌اش می‌خواهد بگوید شوهرش رفته از آن خیانت‌ها کرده و با این کارش، او را پاک درهم‌شکسته و سکۀ یک پول کرده است. خب من چند روزی حسابی روی این قضیه فکر کردم، بعد با خودم گفتم حالا گیرم به فرضِ محال، شوهر ازروی جهالت و نادانی یک غلطی هم کرده باشد، آدم که نباید به این بندۀ خدا ــ حالا خائن یا جانیِ مادرزاد یا هرچی ــ این‌جور پیله کند. این بود که آمدم یادداشت‌ها و مطالبی را که به آن ماجرا مربوط می‌شد به‌کلی کنار گذاشتم و از باقیماندۀ کتاب، جزوۀ خواندنیِ تمیز و سالمی با ویرایش جدید برای خودم ترتیب دادم. حالا پیش از آنکه قسمت‌هایی از جزوه را برایتان نقل کنم، فقط به‌منظور مزید اطلاعِ کسانی که احتمالاً به پیگیریِ ماجرا علاقه‌مند هستند، خیلی سربسته و به‌اشاره می‌گویم که این خانم همیشه عمداً «در بستر، به‌طور مارپیچ می‌خوابیده» (ص ۱۵۷) و باعث ترس و وحشتِ آن بندۀ خدا می‌شده است! همین.منبع:ناصر نیّرمحمّدی، سیاحتی در دنیای ترجمه‌ها: مجموعۀ مقاله‌ها و نقدها، گردآوردۀ احمد خندان (چاپ اول: تهران‌، کتاب بهار، ۱۳۹۹)، ص ۹۴ و ۹۵.سید محمد بصام@Matnook_com

سیاحتی در دنیای ترجمه‌هامجموعۀ مقاله‌ها و نقدهاقلمِ ناصر نیّرمحمّدیگردآوردۀ احمد خندان۱۹۶ ص، رقعیناشر: #کتاب_بهاراین کتاب دربردارندۀ سی‌ویک مقاله و نقد از زنده‌یاد ناصر نیّرمحمّدی (۱۳۰۴ - ۱۳۸۹)، روزنامه‌نگار، نویسنده، و مترجم است که درطی حدود نیم قرن (از ۱۳۳۲ تا ۱۳۷۸) در نشریات گوناگون چاپ شده است. گروه متنوک خواندنِ این کتابِ جذاب، آموزنده، و طنزناک را به کتاب‌دوستان، ازجمله مترجمان، پیشنهاد می‌کند. در فرستۀ بعدی، بخشی از این کتاب را از نظر می‌گذرانید.سید محمد بصام@Ketabe_Bahar@Matnook_com

سیاحتی در دنیای ترجمه‌ها (مجموعۀ مقاله‌ها و نقدها)ناصر نیّرمحمدی گردآوردۀ احمد خندان چاپ اول ۱۳۹۹۱۹۶ صفحه قطع رقعی جلد نرم۲۰۰ هزار تومان تعداد معدود قیمت مناسب @Ketabe_Bahar