✅ راویان روشنایی🖊️ ژینا سردشتیدر محیطی که آغشته به بوی نابرابریهاست، ایستادن در برابر هر آنچه بوی…
انتشار: 2026/08/12 11:30 UTCدریافت: 2026/08/16 21:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 21:45 UTC
✅ راویان روشنایی🖊️ ژینا سردشتیدر محیطی که آغشته به بوی نابرابریهاست، ایستادن در برابر هر آنچه بوی زهمِ ناراستی و کجی میدهد دشوار است… وقتی فضا بسته و آکنده از ترس و هیاهوی پوچی باشد مقاومت کردن در برابر نیروی مرموزی که ذهنها را برای بیکنشی آماده میکند، دشوار است. اما معنا و روشنایی اگر از دل این سختیها زاده نشود، از چه برمیآید؟ از تاریکی و ظلمات، از سکوت و اختناق؟!ما راویانِ فشارِ ظلمِ تنیده در وجودمان هستیم. سر برمیآوریم و در تنهایی به حقیقتِ صیقلخورده دست مییابیم.. دستهایمان را میبرند، اما ما با ترنم هر پلک و هر نگاه، به حقیقت نزدیکتر میشویم. گامهایمان را کند میکنند و قهقههٔ تمسخر و تحقیر سر میدهند، ولی کلاممان رنگ میگیرد، از نفرت و سیاهی روی برمیتابد و با ملایمت، آن کریهٔ بدمنظر را نوازش میکند..ما در پای حقیقت بست مینشینیم و از رنگ و جلوهٔ او جان میگیریم.. «حقیقت آن صدایی که باید در جایی، خود را بلند کند» ..اگر در مدرسه باشد، با همنوایی و دمیدن در باور دانشآموزان برای خواستن حقوق انسانیشان، برای آنکه از همان سالهای نخست بیاموزند ترس، هرچند قدرتمند، نباید جانشین اندیشیدن شود و سکوتِ آموختهشده فضیلت شمرده نشود.اگر در منزل باشد، برای گرفتن گاهبهگاه ظرف و جارو و بوییدن عطرِ لایههای کتابها، اگر در کوه و کمند و جمعهای کوهنوردی باشد، برای نوازش درختهایی که به دست رانت و ظلم بریده میشوند و نیز برای آنکه راه رفتن در مسیرهای دشوار، تمرینی باشد برای راست ایستادن، آنجا که بسیاری از بیمِ هزینهها و ترس از قدرت، ترجیح میدهند همرنگ جماعت شوند و از کنار حقیقت بیصدا عبور کنند.و اگر در مجامع مجازی و فضاهای سیاسی باشد، برای تشویق به نظر دادن، مشورت کردن و از یکدیگر رأی خواستن، تا آن خوی و خصلت دیکتاتوری، آن شاهِ فعالِ گوشهنشین در قلبها، بیدار نشود و نفس بالا نیاورد. تا ترسِ مزمنِ بهجا مانده در جان آدمیان، آنان را به سکوت و تبعیت نکشاند و عادتِ همرنگ شدن برای در امان ماندن، جای شهامت اندیشیدن را نگیرد.ما به رسالتمان پایبندیم، میجنگیم و کم نمیآوریم… اما امان، امان که ما انسانیم، تکهگوشتهایی نجیب که گاه از این همه طرد شدن خسته میشویم، از این همه نقاب که آدمیان بر چهره میزنند..📍آیا ایراد از ماست که همرنگِ خاموشانِ عافیتطلب نیستیم؟ که پرخاش و فحش را برنمیتابیم و سنگینی آن را نمیتوانیم تلافی کنیم؟ آیا خطای ما این است که سکوت را فضیلت نمیدانیم و در برابر آنچه ناراست میبینیم، چشم فرو نمیبندیم؟در این دیار کوچکِ قحطیزده، آه که بیکنشی، انفعال و تملق چه بهایی دارد، و همرنگ جماعت نشدن، و راستی را ــ هرچند به گمان خویش ــ زیستن، چه دشوار است…رسانه، شمایید. لطفاً با دوستان خود به اشتراک بگذارید.کانال چالش صنفی معلمان ایران 🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸t.me/kchaleshFI