💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺قلب عاشق، خانه ای است که با حضور یک نفر روشن می شود، اما دیوارهایش را خود آدم ساخته اس…

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺دم خودمان گرم.با اینکه خیلی وقت ها معلقیم، نمی دانیم فردا چه می شود، از بعضی اتفاق ها خسته ایم و گاهی تا قعر نا امیدی و اندوه می رویم، اما باز صبح که می شود بلند می شویم، صورت مان را می شوییم، عطرمان را می زنیم، لباس خوب مان را می پوشیم و می رویم دنبال زندگی.کافه مان را می رویم، با دوستان مان حرف می زنیم، گاهی می خندیم، کارمان را انجام می دهیم و جوری رفتار می کنیم که انگار همه چیز سر جای خودش است.دم مان گرم که این همه آبرو داری می کنیم، طوری که خیلی ها حتی شک هم نمی کنند پشت این ظاهر آرام، چه جنگی در جریان است.شاید عجیب ترین ویژگی ما همین باشد، حال مان همیشه خوب نیست، اما هنوز بلدیم خوب رفتار کنیم. خسته ایم، اما بی رحم نشده ایم. زخم خورده ایم، اما هنوز زخم نمی زنیم. نا امید شده ایم، اما هنوز ته دل مان دنبال یک دلیل کوچک برای امیدوار ماندن می گردیم.ما همان آدم هایی هستیم که گاهی شب با هزار فکر می خوابیم و صبح با عطر و لبخند از خانه بیرون می آییم.خوش پوش ترین، خوش بوترین و شاید لاکچری ترین به فنا رفتگان تاریخیم.آدم هایی با قلب هایی پر از زخم، که هنوز عطر می زنند، هنوز لبخند می زنند، هنوز مهربانی می کنند و با تمام دلگیری هایشان، به زندگی احترام می گذارند.دم مان گرم، نه برای اینکه همیشه قوی بوده ایم، برای اینکه با تمام خستگی ها هنوز اجازه نداده ایم سختی های زندگی، زیبایی های درون مان را از ما بگیرد.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺خیلی وقت ها فکر می کنیم میراثی که از ما می ماند، همان چیزهایی است که در طول زندگی ساخته ایم، شغلمان، موقعیتمان، پولمان، خانه و دارایی مان، مدرک هایی که گرفته ایم و موفقیت هایی که به دست آورده ایم.اما واقعیت این است که بیشتر اینها با گذشت زمان کمرنگ می شوند و گاهی حتی فراموش می شوند.میراث واقعی ما شاید چیز دیگری باشد، حسی که در دل آدم ها به جا گذاشته ایم.اینکه وقتی کنار ما بودند، احساس آرامش می کردند یا اضطراب، احساس ارزشمند بودن داشتند یا نادیده گرفته می شدند، از بودن با ما انرژی می گرفتند یا خسته می شدند، می توانستند خودشان باشند یا مجبور بودند همیشه مراقب حرف زدن و رفتارشان باشند.سال ها که بگذرد، شاید کسی یادش نماند چه مدرکی داشتیم، چقدر پول داشتیم، چه ماشینی سوار می شدیم، چند نفر زیر دستمان کار می کردند یا روی کارت ویزیت ما چه عنوانی نوشته شده بود.اما آدم ها معمولا یک چیز را خوب به خاطر می سپارند، اینکه کنار ما چه حسی داشتند.یادشان می ماند وقتی روز سختی داشتند، شنونده بودیم یا بی تفاوت، وقتی اشتباه کردند، تحقیرشان کردیم یا دستشان را گرفتیم، وقتی موفق شدند، از ته دل خوشحال شدیم یا حسادت کردیم، وقتی به ما احتیاج داشتند، کنارشان ماندیم یا بهانه آوردیم.گاهی یک جمله ساده، یک احترام کوچک، یک دلگرمی به موقع، یک گذشت، یک لبخند یا حتی چند دقیقه گوش دادن، بیشتر از خیلی کارهای بزرگ در ذهن و دل یک آدم باقی می ماند.شاید به همین دلیل باشد که بعضی آدم ها سال هاست از زندگی ما رفته اند، اما هنوز وقتی نامشان می آید، حالمان خوب می شود، و بعضی ها هنوز هستند، اما خاطره رفتارشان سنگینی می کند.زندگی در نهایت فقط جمع کردن و ساختن نیست، بخشی از زندگی، چیزی است که از خودمان در دل دیگران باقی می گذاریم.روزی همه ما می رویم، میز کارمان به دیگری می رسد، جایمان را کسی دیگر می گیرد، حساب ها بسته می شوند، مدارک بایگانی می شوند و خیلی از چیزهایی که برایشان دویده ایم، دیگر اهمیتی ندارند.آنچه بیشتر می ماند، خاطره انسان بودن ماست.پس شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم، اگر روزی نباشم، آدم هایی که با من زندگی کرده اند، کار کرده اند و هم مسیر بوده اند، وقتی نامم را می شنوند چه حسی پیدا می کنند.شاید پاسخ همین سوال، واقعی ترین میراثی باشد که از ما باقی می ماند.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺بی رحمانه ترین بخش زندگی شاید همین باشد که زندگی منتظر هیچ کس نمی ماند.فرقی نمی کند چقدر غمگین باشی، چقدر خسته باشی، چقدر دلت گرفته باشد، یا چه غم بزرگی را روی شانه هایت حمل کنی، زندگی کار خودش را می کند و جلو می رود.گاهی دلت می خواهد همه چیز برای چند روز متوقف شود، ساعت نچرخد، صبح نشود، تلفن زنگ نخورد، کسی از تو چیزی نخواهد و مجبور نباشی لبخند بزنی و وانمود کنی همه چیز عادی است.اما زندگی انگار اصلا این چیزها را نمی فهمد.صبح می شود، آفتاب بالا می آید، مردم سر کار می روند، خیابان ها شلوغ می شوند، بچه ها می خندند، آدم ها برای فردای شان برنامه می ریزند و دنیا همان طور که همیشه چرخیده، باز هم می چرخد.حتی وقتی دنیای تو گوشه ای از همین دنیا خراب شده باشد.حتی وقتی کسی را از دست داده باشی که فکر می کردی بدون او دیگر هیچ چیز مثل قبل نمی شود.زندگی دستت را نمی گیرد که بگوید، خسته ای، کمی استراحت کن، من منتظرت می مانم.نه، زندگی منتظر نمی ماند.تو را با همان دل گرفته، همان بغض، همان خاطره ها و همان جای خالی ها با خودش می کشاند و می برد.و عجیب تر اینکه ما هم ادامه می دهیم.نه همیشه از روی شجاعت و امید، گاهی فقط چون چاره دیگری نداریم.صبح بیدار می شویم، سر کار می رویم، با دیگران حرف می زنیم، گاهی حتی می خندیم، اما گوشه ای از دل مان چیزی هست که هیچ کس نمی بیند.آدم ها ظاهر ما را می بینند، خندیدن مان را، حرف زدن مان را، راه رفتن مان را، اما نمی دانند پشت همین ظاهر معمولی چه خبر است.بعضی غم ها تمام نمی شوند، فقط شکل شان عوض می شود.روزهای اول سنگ بزرگی روی سینه آدم هستند، بعد کم کم جایی در وجود آدم پیدا می کنند و همان جا می مانند.آدم یاد می گیرد با یک جای خالی زندگی کند، با صدایی که فقط در خاطره مانده، با عکسی که هر بار نگاهش می کنی هزار حرف نگفته از دلت می گذرد.زمان خیلی چیزها را عوض می کند، اما همه چیز را درمان نمی کند.بعضی دردها درمان نمی شوند، فقط آدم در تحمل کردن شان ماهرتر می شود.کم کم یاد می گیری اشکت را پاک کنی و دوباره راه بیفتی.یاد می گیری دلت برای کسی تنگ باشد و باز هم بخندی.یاد می گیری خندیدن خیانت به خاطره کسی نیست و ادامه دادن هم به معنی فراموش کردن نیست.شاید عجیب ترین قصه آدمی زاد همین باشد، ما با چیزهایی کنار می آییم که زمانی فکر می کردیم اگر اتفاق بیفتند، حتی یک روز هم دوام نمی آوریم.اما اتفاق می افتند، ما می شکنیم، گریه می کنیم، از زمین و زمان دلگیر می شویم، شب هایی را با هزار فکر به صبح می رسانیم و بعد یک روز می بینیم هنوز اینجاییم.هنوز نفس می کشیم، هنوز راه می رویم، هنوز گاهی یک چای داغ، یک موسیقی قدیمی، یک گفتگوی ساده یا دیدن یک دوست حال مان را خوب می کند.شاید زندگی همین باشد، نه اینکه غم های مان تمام شوند، بلکه یاد بگیریم با وجود آنها باز هم زندگی کنیم.با خاطراتی که گاهی بی خبر سراغ مان می آیند، با آدم هایی که دیگر کنارمان نیستند اما هنوز بخشی از وجود ما هستند.و شاید روزی برای تو خواهم گفت که چقدر سخت بود اینگونه زیستن و اینگونه دوام آوردن.خواهم گفت خیلی وقت ها فکر کردم دیگر نمی توانم، اما زندگی مرا با خودش برد و من هم رفتم.با بغض رفتم، با دلتنگی رفتم، با خاطره رفتم و با جای خالی آدم هایی که دوست شان داشتم رفتم.گاهی خندیدم و گاهی گریه کردم، گاهی میان جمع بودم اما دلم جای دیگری بود.و روزی برای تو خواهم گفت که دوام آوردن همیشه شبیه قهرمان بودن نیست.گاهی دوام آوردن فقط یعنی صبح چشمت را باز کنی و با همه خستگی و دلتنگی با خودت بگویی، امروز را هم می روم.فقط همین.شاید تمام معنای زندگی همین باشد، اینکه با تمام چیزهایی که از ما گرفته، هنوز چیزی درون مان آرام و سمج می گوید، بلند شو، هنوز تمام نشده است.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺هر گلوله فقط یک پرنده را می کشد، اما هزاران پرنده را به پرواز در می آوردگاهی کسانی فکر می کنند با خاموش کردن یک صدا می توانند همه صداها را خاموش کنند، با شکستن یک نفر می توانند ترس را در دل همه بیندازند، با بستن یک راه می توانند جلوی رفتن را بگیرند، اما همیشه این طور نیست.گاهی درست همان اتفاقی می افتد که انتظارش را ندارند، یک صدا خاموش می شود و صدها صدا از جایی دیگر بلند می شود، یک نفر زمین می خورد و هزار نفر ایستادن را یاد می گیرند، یک چراغ خاموش می شود و آدم های بیشتری تصمیم می گیرند چراغی روشن کنند.ترس هم همیشه آن نتیجه ای را نمی دهد که از آن انتظار دارند، گاهی ترس آدم ها را پراکنده نمی کند، بلکه آنها را به هم نزدیک تر می کند، گاهی یک اتفاق تلخ باعث می شود کسانی که سال ها ساکت بوده اند به فکر فرو بروند، سوال کنند، جستجو کنند و چیزهایی را ببینند که پیش از آن از کنارشان ساده گذشته بودند.داستان پرنده ها هم همین است، شاید بتوان یک پرنده را از آسمان گرفت، اما نمی شود میل پرواز را از آسمان گرفت، نمی شود به هزاران پرنده دیگر گفت بال هایتان را فراموش کنید، نمی شود آسمان را بست و انتظار داشت هیچ پرنده ای دیگر هوس پرواز نکند.بعضی کارها قرار است ترس ایجاد کنند، اما نتیجه شان بیداری است، قرار است سکوت بیاورند، اما صداهای بیشتری می سازند، قرار است دیگران را از حرکت بازدارند، اما گاهی همان اتفاق تبدیل می شود به دلیلی برای حرکت بیشتر.تاریخ پر از همین قصه هاست، آدم هایی که رفتند اما فکرشان ماند، صداهایی که خاموش شدند اما حرفشان بیشتر شنیده شد، کسانی که نبودند اما نبودنشان هزاران نفر را به فکر واداشت.شاید بتوان پرنده ای را از پرواز بازداشت، اما نمی توان پرواز را کشت.چون تا وقتی آسمان هست، تا وقتی بال هست، تا وقتی امید هست، پرنده ای هم پیدا می شود که دوباره پرواز کند.و گاهی یک گلوله که برای پایان دادن به یک پرواز شلیک می شود، آغاز پرواز هزاران پرنده دیگر است.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺زندگی آن چیزی نیست که فقط بر ما گذشته است.زندگی بیشتر همان چیزی است که از آن روزها در خاطرمان مانده و آن گونه که امروز به یادش می آوریم تا روایتش کنیم.سال ها می گذرند و خیلی چیزها از یادمان می روند.تاریخ ها، ساعت ها، اسم خیابان ها، چهره آدم هایی که روزی هر روز می دیدیم و حتی حرف هایی که زمانی برایمان خیلی مهم بودند.اما عجیب است که بعضی لحظه ها می مانند.یک نگاه،یک خداحافظی ساده،یک صدای آشنا،یک خیابان قدیمی،یک عصر تابستانیک بوی خاص،یک آهنگیا حتی جمله ای کوتاه که شاید همان روز هیچ اهمیتی برایمان نداشته است.گاهی بعد ازسال ها ناگهان چیزی مارا به گذشته می برد.ازخیابانی عبورمی کنیم ومی بینیم ذهنمان سالها به عقب برگشته است.آهنگی می شنویم وچهره کسی جلوی چشممان می آید.عکسی قدیمی پیدامی کنیم وبرای چند دقیقه فراموش می کنیم چندسال ازآن روزها گذشته است.آن وقت می فهمیم گذشته واقعا ازبین نرفته است.جایی درون مامانده وهمراه مابزرگ شده است.شاید جالب باشدکه ما گذشته رادقیقا همان طورکه اتفاق افتاده به یاد نمی آوریم.ماآن را بااحساس امروزمان به یاد می آوریم.بعضی خاطره ها باگذشت زمان شیرین تر می شوند.بعضی دردناک تر.بعضی اتفاق ها راتازه سال ها بعدمی فهمیم و بعضی آدم ها راوقتی دیگرکنارمان نیستند بهتر می شناسیم.گاهی حتی یک اتفاق ساده که درزمان خودش چندان مهم به نظر نمی رسید، سال ها بعدتبدیل می شود به یکی ازمهم ترین خاطرات زندگی ما.شایدبه همین دلیل است که هرانسانی دو زندگی دارد.یکی زندگی ای که واقعا ازسرگذرانده و دیگری زندگی ای که درحافظه اش باقی مانده است.و چه بسا زندگی دوم ماندگارتر باشد.ماازهزاران روزی که زندگی کرده ایم همه چیز رابه خاطر نداریم.اما چندصبح، چندغروب، چنددیدار، چند جدایی، چندخنده و چندگریه راتاآخر عمربا خودمان حمل می کنیم.بعضی آدم ها هم همین طورند.ممکن است سال ها باشدکه آنهاراندیده باشیم.ممکن است دیگردرمیان ما نباشند.اما کافی است نامشان گفته شودتاناگهان صدایشان رابشنویم، لبخندشان راببینیم و خاطره روزهایی راکه کنارشان بوده ایم دوباره زندگی کنیم.زمان آدم ها راازکنارما می برد، خانه هارا عوض می کند، خیابان ها راتغییر می دهد و حتی شهری راکه می شناختیم دگرگون می کند.اماتوان عجیبی دربرابر خاطره دارد.گاهی ساختمانی سال هاست خراب شده، اماما هنوز می توانیم درذهنمان درآن راباز کنیم و واردش شویم.گاهی خیابانی کاملا تغییرکرده، اماماهنوز آن را بامغازه ها و درخت ها و آدم های سال های دور می بینیم.گاهی کسی سال هاست رفته،اما درحافظه ما هنوز همان سن و همان چهره رادارد.شاید برای همین است که روایت کردن خاطرات اهمیت دارد.وقتی خاطره ای راتعریف می کنیم، فقط درباره گذشته حرف نمی زنیم.بخشی اززندگی رادوباره زنده می کنیم.آدم هایی را که روزی کنارمان بوده انددوباره به میان جمع می آوریم.کوچه ها و خانه هایی را که دیگر وجود ندارنددوباره می سازیم و لحظه هایی را که زمان با خودش برده، برای چند دقیقه پس می گیریم.هر کدام ازما کتابی هستیم که بخش زیادی از آن هنوز نوشته نشده است.کتابی پر از آدم ها،اتفاق ها،شادی ها، حسرت ها، اشتباه ها، دلتنگی ها و لحظه هایی که شاید هیچ کس جز خودمان از آنها خبر نداشته باشد.اگراین خاطره ها را روایت نکنیم، روزی همراه خودمان خاموش می شوند.اما وقتی آنها را می نویسیم و تعریف می کنیم، چیزی از ما باقی می ماند.نه فقط برای دیگران، بلکه حتی برای خودمان.گاهی نوشتن یک خاطره فرصتی است برای اینکه دوباره به زندگی خودمان نگاه کنیم.ببینیم از کجاآمده ایم، چه کسانی در مسیرمان بوده اند،چه چیزهایی ازدست داده ایم، چه چیزهایی به دست آورده ایم و چگونه تبدیل به آدم امروز شده ایم.شایدارزش زندگی هم فقط درتعدادسال هایی که زندگی کرده ایم نباشد.شاید درهمان لحظه هایی باشدکه هنوز بعد از سال ها با یادآوری شان لبخندمی زنیم، بغض می کنیم، دلمان می گیرد یابرای چند لحظه در سکوت فرو می رویم.در نهایت ازبسیاری از روزهای زندگی چیزی باقی نمی ماند جز خاطره.و شایدانسان تا زمانی که کسی او را به یاد می آورد، هنوز به شکلی در این جهان حضور دارد. پس خاطره هایمان را دست کم نگیریم.آنها فقط قصه های گذشته نیستند.بخش هایی از خود ما هستند.زندگی می گذردآدم ها می آیند ومی روندخیابان ها عوض می شوندخانه ها فروخته یاخراب می شوندعکس ها رنگ می بازندو سال ها بی صدا روی هم جمع می شوند.اما بعضی لحظه ها می مانند.و شاید در پایان، زندگی همین باشدنه تمام آنچه زیسته ایمبلکه آنچه از زیستن در خاطرمان مانده استو آن گونه که به یادش می آوریمتا روزی روایتش کنیم.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃 

💐🍃🌿🌸🍃🌾🍃🌺🍂🌿‍ 🌺گاهی آنچه از انسان دزدیده می شود، پول و دارایی نیست، بلکه چیزهایی است که اگر از دست بروند، بازگرداندنشان بسیار دشوارتر است.در جامعه می توان از سه نوع دزدی سخن گفت.دزد معمولی دارایی مردم را می دزدد، پول، طلا، خودرو، وسایل خانه یا هر چیزی که ارزش مادی دارد. خسارت او سنگین است، اما معمولا قابل جبران است و قانون نیز او را مجرم می داند.اما نوع دیگری از دزدی وجود دارد که بسیار خطرناک تر است، دزدی که آینده را می دزدد. وقتی فرصت پیشرفت از مردم گرفته می شود، وقتی شایستگی جای خود را به رابطه می دهد، وقتی امید به نا امیدی تبدیل می شود، وقتی دسترنج مردم بی ارزش می شود و سرمایه های یک کشور به تاراج می رود، دیگر فقط پول دزدیده نشده است، بلکه سال ها از عمر یک ملت به غارت رفته است.از این هم خطرناک تر، دزدیدن فکر و آگاهی انسان هاست.وقتی به مردم یاد داده می شود کمتر سوال بپرسند، کمتر فکر کنند، از دانستن بترسند، حقیقت را قربانی تعصب کنند و به جای آگاهی، جهل و خرافه را بپذیرند، بزرگ ترین سرمایه یک جامعه یعنی عقل و اندیشه آرام آرام از بین می رود.جامعه ای که اندیشه در آن خاموش شود، شادی جای خود را به اندوه می دهد، امید رنگ می بازد، علم بی ارزش می شود و انسان ها به جای ساختن آینده، درگیر ترس، اختلاف و عقب ماندگی می شوند.دزد معمولی شاید جیب یک نفر را خالی کند، اما دزد اندیشه و آینده، نسل ها را فقیر می کند.تلخ ترین بخش ماجرا اینجاست که دزد معمولی همیشه از مردم پنهان می شود، اما کسانی که آینده و اندیشه را می دزدند، گاهی در برابر چشم مردم ایستاده اند، تشویق می شوند، قدرت می گیرند و حتی خود را طلبکار جامعه می دانند.هر جامعه ای که می خواهد آزاد، آباد و پیشرو باشد، پیش از هر چیز باید از عقل، آگاهی، آزادی اندیشه، عدالت و حق پرسشگری خود محافظت کند. زیرا ملتی که این سرمایه ها را از دست بدهد، دیر یا زود همه چیز دیگر را نیز از دست خواهد داد.شاید بزرگ ترین دزدی، ربودن قدرت فکر کردن از انسان باشد، زیرا وقتی انسان نتواند آزادانه بیندیشد، دیگر تشخیص دزد از ناجی هم برایش دشوار خواهد شد.#برای_مهربانتر_کردن_جهان_گام_برداریم🌸  @kankash_eslami🌾  🍃🌺🍂 💐🌾🍀🌼🌷🍃