کوهنوردان بروجرد

🔺نقش پروتئین در صعودهای سخت؛ پیمایش قدرتمند در دل کوه‌های بلند🔸مقدمه✨امروز می‌خواهیم درباره یکی از حیاتی‌ترین ارکان تغذیه در ورزش‌های استقامتی و به‌ویژه کوهنوردی صحبت کنیم. ✨بسیاری از شما پروتئین را فقط به بدنسازان یا ورزش‌های قدرتی نسبت می‌دهید، اما حقیقت این است که در ارتفاعات، پروتئین نه تنها یک مکمل، بلکه یک ابزار بقا و بازسازی است.✨بیایید بررسی کنیم که وقتی شما در حال صعود به یک قله هستید، پروتئین در بدن شما چه می‌کند.🔸پروتئین چیست و چرا در کوهستان اهمیت دارد؟✨پروتئین‌ها از زنجیره‌ای از اسیدهای آمینه ساخته شده‌اند که بلوک‌های سازنده تمامی بافت‌های بدن هستند. در کوهنوردی، شما با ترکیبی از فشار هوا، کمبود اکسیژن و فعالیت بدنی شدید و طولانی‌مدت مواجه هستید. در این شرایط، بدن شما برای تامین انرژی و ترمیم آسیب‌ها، به شدت به پروتئین وابسته است.🔸نقش پروتئین در مراحل مختلف صعود▫️۱. جلوگیری از تخریب عضلات (کاتابولیسم)✨در صعودهای طولانی، وقتی ذخایر گلیکوژن (قند ذخیره در کبد و عضلات) تمام شود، بدن برای تامین انرژی به سراغ پروتئین‌های خود می‌رود و شروع به تجزیه عضلات می‌کند تا انرژی لازم را به دست آورد. ✨این یعنی شما در حال تخریب عضلات خود برای راه رفتن هستید. مصرف مقدار کافی پروتئین در طول سفر، این فرآیند تخریبی را کند کرده و از تحلیل رفتن عضلات شما جلوگیری می‌کند.▫️۲. بازسازی و ترمیم میکروترماها✨هر قدم در مسیر صعود و هر بار فشار آوردن به عضلات، باعث ایجاد پارگی‌های بسیار ریز در رشته‌های عضلانی می‌شود. پروتئین‌ها، به‌ویژه اسیدهای آمینه ضروری، مانند مصالح ساختمان عمل کرده و این پارگی‌ها را ترمیم می‌کنند. ✨اگر بعد از یک روز سخت صعود، پروتئین کافی دریافت نکنید، عضلات شما ترمیم نشده و در روز بعد با خستگی شدیدتر و ضعف عضلانی مواجه خواهید شد.▫️۳. تقویت سیستم ایمنی در ارتفاع✨در ارتفاعات بالا، سیستم ایمنی بدن به دلیل استرس محیطی و فشار اکسیژن تضعیف می‌شود. آنتی‌بادی‌ها و گلبول‌های سفید که مسئول مبارزه با بیماری‌ها هستند، همگی از پروتئین ساخته شده‌اند. ✨کمبود پروتئین در طول یک اکسپدیشن، شما را در برابر عفونت‌های تنفسی و بیماری‌های فرصت‌طلب آسیب‌پذیر می‌کند.▫️۴. تولید گلبول‌های قرمز و انتقال اکسیژن✨هموگلوبین، پروتئین اصلی موجود در گلبول‌های قرمز است که اکسیژن را از ریه به عضلات منتقل می‌کند. برای اینکه بدن شما بتواند با کمبود اکسیژن در ارتفاع سازگار شود و گلبول‌های قرمز بیشتری بسازد، به پیش‌نیازهای پروتئینی نیاز دارد.🔸راهنمای کاربردی برای استفاده علمی از پروتئین▫️مقدار مورد نیاز:✨یک کوهنورد در وضعیت تمرین و صعود، بسته به شدت فعالیت، به حدود ۱.۲ تا ۲ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن در شبانه‌روز نیاز دارد. ✨برای مثال اگر ۸۰ کیلوگرم هستید، دریافت حدود ۱۰۰ تا ۱۶۰ گرم پروتئین در روز توصیه می‌شود.▫️زمان‌بندی طلایی:✨بهترین زمان مصرف پروتئین، بلافاصله پس از پایان فعالیت روزانه (پنجره آنابولیک) است. در این بازه زمانی، عضلات شما تشنه جذب مواد مغذی هستند و مصرف پروتئین در این لحظه، سرعت ریکاوری را تا چندین برابر افزایش می‌دهد.🔸منابع پیشنهادی برای کوهستان:✨به دلیل محدودیت وزن در کوله‌پشتی، از منابع متراکم استفاده کنید:▫️- خشک‌شده‌های پروتئینی و گوشت‌های خشک▫️- پودرهای پروتئین وی (Whey) یا کازئین (به دلیل جذب کندتر و مناسب برای شب)▫️- آجیل‌ها و دانه‌ها (مانند بادام و گردو)▫️- پنیرهای سخت و خشک🟠نکته پزشکی بسیار مهم:✨مصرف بالای پروتئین، فشار بیشتری بر کلیه‌ها وارد می‌کند و برای دفع این مواد، بدن به آب بیشتری نیاز دارد. ✨بنابراین، هرگاه مقدار مصرف پروتئین خود را بالا می‌برید، حتماً مقدار آب مصرفی را نیز افزایش دهید تا از فشار به کلیه‌ها و کم‌آبی بدن جلوگیری شود.🔸سخن آخر ✨پروتئین در کوهنوردی فقط برای ساخت عضله نیست؛ بلکه برای حفظ آنچه دارید، ترمیم آنچه آسیب دیده و تقویت سیستم دفاعی بدن در سخت‌ترین شرایط محیطی است. ✨بدون پروتئین کافی، صعود شما با افت قوای شدید و ریکاوری طولانی همراه خواهد بود.🔸منابع:✨- سازمان بهداشت جهانی (WHO) - راهنمای تغذیه در ورزش‌های استقامتی✨- کتابخانه ملی پزشکی آمریکا (PubMed) - بررسی اثرات پروتئین بر ریکاوری عضلانی در ارتفاع✨- استانداردهای تغذیه‌ای کمیته Олимпий بین‌المللی (IOC)✨- متدهای تغذیه در ارتفاعات (High Altitude Medicine & Biology)@k93k93

🔺خستگی ذهنی؛ وقتی مغز قبل از پاها کم می‌آورد🔸مقدمه✨در کوهستان، همیشه عضلات نیستند که خسته می‌شوند. گاهی پاها هنوز توان حرکت دارند، اما ذهن دیگر توان تصمیم‌گیری دقیق را از دست داده است. این همان نقطه‌ای است که خستگی ذهنی می‌تواند از یک احساس ساده به یک عامل خطرساز تبدیل شود.✨پژوهش‌های جدید در علوم ورزش نشان می‌دهند خستگی ذهنی می‌تواند عملکرد تصمیم‌گیری ورزشی را تضعیف کند و در برخی شرایط، واکنش و اجرای مهارت‌های فنی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. یک فراتحلیل منتشرشده در سال ۲۰۲۶، ارتباط معنادار خستگی ذهنی با افت عملکرد تصمیم‌گیری ورزشی را گزارش کرده است. 🔸وقتی مغز وارد حالت «فقط ادامه بده» می‌شود✨در یک صعود طولانی، مغز باید همزمان مسیر، وضعیت هوا، انرژی بدن، سرعت حرکت، فاصله تا قله، وضعیت اعضای گروه و خطرهای محیطی را ارزیابی کند. هرچه زمان فعالیت بیشتر شود، فشار شناختی نیز افزایش می‌یابد.✨در این شرایط ممکن است کوهنورد تصمیم‌هایی بگیرد که در حالت عادی هرگز نمی‌گرفت؛ مثلا ادامه دادن صعود با وجود بدتر شدن شرایط جوی، نادیده گرفتن علائم جسمانی، کاهش آب و غذا، انتخاب مسیر پرخطر یا مقاومت در برابر پیشنهاد بازگشت.✨مشکل مهم این است که فرد همیشه متوجه افت کیفیت تصمیم‌گیری خود نمی‌شود.🔸خطرناک‌ترین جمله کوهستان: «فقط کمی دیگر مانده»✨یکی از دام‌های ذهنی در پایان صعود، گرفتار شدن در هدف نهایی است. وقتی قله نزدیک به نظر می‌رسد، ذهن ممکن است تمام شواهد مخالف را کم‌اهمیت تلقی کند.✨خستگی، کمبود خواب، گرسنگی، کم‌آبی، سرما، ارتفاع و فشار روانی می‌توانند این وضعیت را تشدید کنند. در چنین شرایطی، میل رسیدن به قله ممکن است بر ارزیابی منطقی خطر غلبه کند.✨اینجاست که تجربه کوهنورد هم اهمیت پیدا می‌کند؛ تجربه واقعی یعنی توانایی تشخیص لحظه‌ای که باید از تصمیم قبلی فاصله گرفت.🔸خستگی ذهنی چگونه تصمیم را منحرف می‌کند؟✨ذهن خسته معمولا به دنبال ساده‌ترین مسیر برای پایان دادن به مسئله است. به همین دلیل ممکن است گزینه‌ها را ناقص بررسی کند، هشدارها را نادیده بگیرد یا بیش از حد به تصمیم قبلی خود بچسبد.✨در کوهستان، این خطا می‌تواند به شکل‌های مختلف ظاهر شود: «هوا حتما بهتر می‌شود»، «این مسیر را قبلا رفته‌ام»، «اگر برگردم یعنی شکست خورده‌ام» یا «بقیه دارند ادامه می‌دهند، پس من هم باید ادامه بدهم.»✨اینها همیشه تصمیم منطقی نیستند؛ گاهی فقط صدای ذهن خسته‌اند.🔸قبل از تصمیم بزرگ، یک توقف کوچک✨یکی از مهم‌ترین مهارت‌های کوهنوردی، توانایی متوقف کردن زنجیره تصمیم‌گیری در زمان مناسب است.✨اگر احساس می‌کنید تمرکزتان پایین آمده، اشتباهات ساده افزایش یافته، مسیر را چند بار چک می‌کنید، حوصله بررسی نقشه و شرایط را ندارید یا نسبت به خطرها بی‌تفاوت شده‌اید، زمان آن رسیده است که چند دقیقه توقف کنید.✨آب بنوشید، تغذیه کنید، لباس و تجهیزات را بررسی کنید، وضعیت هوا و مسیر را دوباره ارزیابی کنید و مهم‌تر از همه، تصمیم را به شکل گروهی بازبینی کنید.🔸تصمیم‌های حیاتی را از قبل طراحی کنید✨کوهنورد حرفه‌ای همه چیز را به لحظه بحران واگذار نمی‌کند.قبل از حرکت باید برای سناریوهای مهم تصمیم داشته باشیم: نقطه بازگشت کجاست؟ در چه شرایطی صعود متوقف می‌شود؟ اگر یکی از اعضا دچار مشکل شد چه می‌کنیم؟ تغییر هوا چه زمانی باعث تغییر مسیر می‌شود؟✨هرچه تصمیم‌های حیاتی از قبل تعریف شده باشند، فشار ذهنی هنگام خستگی کمتر خواهد بود.🔸قله هدف است، نه اجبار✨یکی از مهم‌ترین درس‌های کوهستان این است که «رسیدن» همیشه به معنای موفقیت نیست.✨گاهی حرفه‌ای‌ترین تصمیم، بازگشتن است؛ حتی وقتی قله تنها چند صد متر با شما فاصله دارد.✨کوهنورد باتجربه کسی نیست که همیشه تا قله می‌رود؛ کسی است که در سخت‌ترین لحظه، هنوز توانایی تشخیص درست را حفظ می‌کند.✨در کوهستان، ممکن است بدن خسته شود و دوباره بازیابی شود؛ اما یک تصمیم اشتباه در زمان نامناسب، گاهی فرصت جبران باقی نمی‌گذارد.🔸سخن آخر ✨خستگی ذهنی را جدی بگیریم؛ چون بعضی حوادث کوهستان از جایی آغاز می‌شوند که پاها هنوز توان رفتن دارند، اما مغز دیگر توان درست تصمیم گرفتن ندارد.🔸منابع:✨مجله «روانشناسی ورزشی» و پایگاه مگیران، برای دسترسی به پژوهش‌های فارسی حوزه خستگی و عملکرد ورزشی✨مقاله فارسی درباره سازوکارهای عصبی خستگی ورزشی، منتشرشده در فصلنامه فیزیولوژی ورزشی✨فراتحلیل سال ۲۰۲۶ درباره اثر خستگی ذهنی بر واکنش، عملکرد فنی و تصمیم‌ گیری ورزشی✨پژوهش درباره رابطه آگاهی از خستگی ذهنی و تصمیم‌گیری موثر ورزشکاران🔸این مقاله را به اشتراک بگذارید تا سایر کوهنوردان نیز از آن بهره مند شوند.@kooh_va_koohbavardi@k93k93

#نکات_آموزشی🏔 ‼️چرا در ارتفاع دچار تنگی نفس می‌شویم؟!✍ یکی از رایج‌ترین باورهای نادرست این است که در ارتفاع، اکسیژن هوا کمتر می‌شود.در حقیقت، درصد اکسیژن هوا از سطح دریا تا ارتفاعات بلند تقریباً ثابت و حدود ۲۰٫۹ درصد است. آنچه با افزایش ارتفاع کاهش می‌یابد، فشار هوا و در نتیجه فشار جزئی اکسیژن است. به همین دلیل، در هر بار دم، تعداد مولکول‌های اکسیژن ورودی به ریه کاهش می‌یابد.برای مثال، فشار بارومتری در سطح دریا به‌طور متوسط ۷۶۰ میلی‌متر جیوه است، اما در ارتفاع حدود ۳۵۰۰ متری به حدود ۴۹۵ میلی‌متر جیوه می‌رسد. در نتیجه، اکسیژن کمتری وارد جریان خون می‌شود و بدن برای جبران این کمبود، سرعت و عمق تنفس را افزایش می‌دهد.🔹 بدن چگونه خود را تطبیق می‌دهد؟در نخستین ساعات حضور در ارتفاع، بدن با افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب تلاش می‌کند اکسیژن بیشتری به بافت‌ها برساند. با ادامه حضور، فرایندی به نام هم‌هوایی (Acclimatization) آغاز می‌شود که طی آن بدن به‌تدریج با شرایط جدید سازگار می‌شود.اگر صعود سریع‌تر از توان سازگاری بدن باشد، خطر بروز بیماری حاد ارتفاع (AMS) و در موارد شدیدتر ادم ریوی ارتفاع (HAPE) یا ادم مغزی ارتفاع (HACE) افزایش می‌یابد؛ دو عارضه‌ای که در صورت تشخیص ندادن و درمان نشدن، می‌توانند تهدیدکننده زندگی باشند.✅ چگونه خطر را کاهش دهیم؟🔹 پس از رسیدن به ارتفاع حدود ۳۰۰۰ متر، ارتفاع محل خواب را بیش از ۳۰۰ تا ۵۰۰ متر در شب افزایش ندهید.🔹 به ازای هر ۱۰۰۰ متر افزایش ارتفاع محل خواب، یک روز را به استراحت و هم‌هوایی اختصاص دهید.🔹 آب کافی بنوشید تا دچار کم‌آبی نشوید، اما از مصرف بیش از حد آب نیز خودداری کنید.🔹 در صورت بروز علائمی مانند سردرد، تهوع، سرگیجه، خستگی غیرعادی یا تنگی نفس در حالت استراحت، صعود را متوقف کرده و در صورت تشدید علائم، ارتفاع را کاهش دهید.🌿 به یاد داشته باشید:در کوهستان، مشکل اصلی «کم شدن درصد اکسیژن» نیست؛ بلکه کاهش فشار هوا و در نتیجه کاهش اکسیژن قابل دسترس برای بدن است. شناخت این تفاوت، نخستین گام برای یک صعود ایمن و موفق است.📚 منابع:• Wilderness Medical Society Clinical Practice Guidelines for the Prevention and Treatment of Acute Altitude Illness (به‌روزرسانی ۲۰۲۴)• UIAA Medical Commission – Recommendations for Mountaineers• CDC Yellow Book – High-Altitude Travel and Altitude Illness• Merck Manual Professional Edition – High-Altitude Illness

رسیدن تیم نجات زمینی به محل کوهنورد برجسته نپالی نیرمال پورجا MBE - NIMSDAI در ارتفاع تقریبی ۵۷۰۰ متری در قله برودپیک رسیده است. بر اساس گزارش باشگاه آلپاین پاکستان، نجاتگران همچنین سه جسد اضافی را در همان محل مشاهده کرده‌اند، هرچند هویت آنها هنوز تأیید نشده است. تیم نجات اکنون در حال تلاش برای انتقال اجساد به کمپ ژاپنی است.#حادثه برودپیک 👇👇👇@k93k93

@koohnevesht

پایان غم انگیز نیرمال و همراهانشمرگ تمامی کوهنوردان حادثه دیده در بهمن برودپیک تایید شد، مرگبارترین حادثه این فصل.منبع: الیت اکسپدیشتن و اورست نیوزhttp://www.koohnameh.ir@koohnameh

🔸نقش قلم محمد امجدیان «جهان واقعی من جای دیگری بود و مفهوم دیگری داشت. من کودکی فقیر در نپال بودم که در دامنه‌های کوه دائولاگیری زندگی می‌کردم.» (نقل از کتاب «ورای ممکن زندگی نیرمال پورجا، ترجمه شهاب رئیسی اسکویی »)🔸 شنیدن خبر تلخ حادثه‌ی برودپیک، یاد سه کوهنورد شجاع ، آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی، را در ذهنم تداعی کرد. آنها در سال ۱۳۹۲ مسیری نوین در رخ جنوب‌غربی قله‌ی ۸۰۵۱ متری برودپیک گشودند، اما متأسفانه در مسیر بازگشت دچار حادثه شدند. یادشان گرامی باد. 🔸 «در کوهستان، تجربه ارزشمند است؛ اما دانشی که پیش از حادثه فراگرفته شود، ارزشمندتر است.» (نقل از کتاب «ورای ممکن»)🔸نقش قلم محمد امجدیان «جهان واقعی من جای دیگری بود و مفهوم دیگری داشت. من کودکی فقیر در نپال بودم که در دامنه‌های کوه دائولاگیری زندگی می‌کردم.» (نقل از کتاب «ورای ممکن زندگی نیرمال پورجا، ترجمه شهاب رئیسی اسکویی »)🔸 شنیدن خبر تلخ حادثه‌ی برودپیک، یاد سه کوهنورد شجاع ، آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی، را در ذهنم تداعی کرد. آنها در سال ۱۳۹۲ مسیری نوین در رخ جنوب‌غربی قله‌ی ۸۰۵۱ متری برودپیک گشودند، اما متأسفانه در مسیر بازگشت دچار حادثه شدند. یادشان گرامی باد. 🔸 «در کوهستان، تجربه ارزشمند است؛ اما دانشی که پیش از حادثه فراگرفته شود، ارزشمندتر است.» (نقل از کتاب «ورای ممکن»)

نظیره الحارثی،بانوی پیشگام کوهنوردی عمان هم در حادثه برودپیک جان باختنظیره الحارثی،کوهنورد نامدار عمانی و از پیشگامان کوهنوردی زنان جهان عرب،در حادثه ریزش بهمن در برودپیک پاکستان جان باخت.براساس اعلام مقامات پاکستانی،ریزش بهمن حوالی ظهر پنج‌شنبه رخ داد و ارتباط تیم با کمپ اصلی قطع شد.عملیات جست‌وجو با مشارکت دو فروند بالگرد ارتش پاکستان و یک تیم زمینی انجام شد و سرانجام اجساد چهارکوهنورد در ارتفاع حدود ۶۶۰۰متری پیدا شد.پیکرها تاکنون به پایین منتقل نشده‌اند.نظیره الحارثی از چهره‌های تأثیرگذار کوهنوردی زنان در منطقه بود و افتخارات متعددی را به نام خود ثبت کرد: ▪️نخستین زن عمانی که به قله‌های اورست(۲۰۱۹)،ماناسلو(۲۰۲۱)، کی۲(۲۰۲۲) و ماترهورن(۲۰۲۳) صعودکرد. ▪️نخستین زن عرب که در سال ۲۰۲۱ بر فراز آمادابلام ایستاد. ▪️نخستین کوهنورد عرب که در سال ۲۰۲۴ موفق به صعود نانگاپاربات و گاشربروم۲ شد.او با پشتکار،جسارت و عشق به کوهستان،الهام‌بخش نسل تازه‌ای از زنان کوهنورد عمان و جهان عرب بود و نامش در تاریخ کوهنوردی ماندگار خواهدماند.یادش گرامی🖤✍️فرشته احمدیان‌فر@k93k93

مینگما دیوید شرپا برای حمایت از عملیات جست‌وجوی نیرمال پورجا وارد پاکستان شدمینگما دیوید شرپا، کوهنورد برجسته نپالی، برای پیوستن به عملیات جست‌وجو و نجات تیم نیرمال پورجا وارد پاکستان شد.این عملیات پس از وقوع بهمن بزرگ در برودپیک آغاز شده است؛ حادثه‌ای که از زمان وقوع آن، نیرمال پورجا و شماری دیگر از اعضای تیم همچنان مفقود هستند.مینگما دیوید از نپال به پاکستان سفر کرده تا در کنار تیم‌های امداد، در ادامه تلاش‌ها برای یافتن نیرمال پورجا و دیگر کوهنوردان مفقودشده مشارکت کند.از صفحه کوهپیمایی در نپالپی‌نوشت۱۳ سال قبل سه جوان ایرانی؛ آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی، در مسیر بازگشت از همین کوه برودپیک دچار حادثه شدند. در آن‌زمان نه در پاکستان و تیم پشتیبانی و نه از سوی باشگاه اعزام کننده ایشان اقدامی برای امداد آنها انجام نشد! آنها تا حدود ۳ روز بعد هم زنده بودند ولی کسی برای پیگیری نجاتشان حتی به پاکستان نرفت!یادشان گرامی🖤بر گرفته از: کوه قاف T.me/kouheghaf @k93k93

فیلمی از رستم نبی‌اف ببینیمنبی‌اف، سرباز سابق روسیه،در 12 ژوئیه 2015  در انفجار یک آسایشگاه ارتش در سیبری هردو پایش را از دست داد.رستم در این حادثه وحشتناک جان سالم به در برد و این تاریخ را دومین تولد می داند. بیست و چهار نفر در آن روز جان باختند، اما او علیرغم اینکه تمام شب در زیر آوار دفن شده بود نجات پیدا کرد ولی هر دو پای خود را از دست داد. او توانست به قله ۸۱۶۳ متری ماناسلو در رشته کوه‌های هیمالیا صعود کند.پس از این صعود در صفحه خود در اینستاگرام نوشت: «من فصل جدیدی در تاریخ مدرن کوهنوردی آغاز کردم.»امروز او هاکی روی یخ بازی می کند و یک وبلاگ نویس است.برداشت از اینستاگرام rustam nabiev

گاشربروم ۲ ـ سال ۱۳۷۶ نخستین سجده بر خاک هیمالیاسلام بر سال ۱۳۷۶...هنوز عطر یخ و سنگ در خاطرم زنده است.ناگهان کمپ اصلی در هیاهویی عجیب فرو رفت. همه می‌گفتند: «آمد... آمد...» و دقایقی بعد، او در میان جمعیتی از کوهنوردان و همراهانش وارد کمپ شد. برای بزرگداشت دوستش، «هرمان»، که در قله چوگولیزا بر اثر بهمن جان باخته بود، به منطقه آمده بود.به دعوت ما در مراسم برافراشتن پرچم ایران شرکت کرد و سپس راهی شد.برای من، دیدار چنین کوهنورد نامداری افتخار بزرگی بود؛ اما راستش را بخواهید، نگاه بیش از حد تجاری و اسپانسری او، در دلم نشانی از دلسردی گذاشت؛ احساسی که سال‌ها با من ماند...تا جشن پنجاهمین سالگرد نخستین صعود اورست؛ جایی که به دعوت پادشاه نپال، چهار نفر از ایران، اولنج، چشمه‌ قصابانی، اوراز و اینجانب، محمد حسن نجاریان، حضور داشتیم.سالن، لبریز از کوهنوردان بزرگ جهان بود.او بر صحنه رفت و پیوسته از فتح‌ها، رکوردها و حامیان مالی سخن گفت. سخنانش که پایان یافت، با تشویقی معمولی، از سن پایین آمد؛ تشویقی که هرگز با نام و آوازه‌اش همخوانی نداشت.سپس نوبت پیتر هابلر رسید...هنوز از انتهای سالن قدم برنداشته بود که سالن منفجر شد؛ سوت، کف، فریاد و هورایی که سقف را می‌لرزاند.به پای سن که رسید، نگاهی به اطراف انداخت؛ خبرنگاران، پادشاه، ملکه و انبوه کوهنوردان را از نظر گذراند و با لبخندی گفت:«انگار اینجا هم باید از روی یک شکاف یخچال پرید!»و با یک خیز چابک، بر روی سن ایستاد.تعظیمی کوتاه کرد و پشت تریبون قرار گرفت.چشمانش پر از اشک بود.نگاهش روی چهره شرپاها می‌چرخید؛ آپا، نورگی، نوربا، پوربا... انگار سال‌ها خاطره را در همان چند ثانیه مرور می‌کرد.سکوتی سنگین، تمام سالن را فرا گرفته بود.لب‌های خشکیده‌اش را به میکروفن نزدیک کرد و تنها چند جمله گفت:«در جایی که شرپاها، آپا، نورگی، نوربا، پوربا و همه عاشقان کوه حضور دارند، من دیگر چه می‌توانم بگویم؟ سپاسگزارم که مرا به قلب‌هایتان، سرزمینتان و قله‌هایتان راه دادید... ناماسته.»همین...نه سخنی از رکوردها بود، نه از تعداد صعودها، نه از اسپانسرها.سالن در انفجاری از احساس غرق شد؛ ایستاده تشویقش کردند، هلهله‌ها پایان نداشت و اشک و لبخند در هم آمیخته بود.و همان‌جا، در دل هیمالیا، درسی را آموختم که هیچ کتابی نمی‌توانست به من بیاموزد:تعداد صعودها، انسان را بزرگ نمی‌کند؛ آنچه ماندگار است، فتح قله‌ها نیست... فتح دل‌هاست.📕 از خاطرات کتاب زندگی نهاوند تا اورست؛ هم خاطره‌ای از هیمالیا، هم درسی از فروتنی. در دست تدوینمحمد حسن نجاریان@k93k93

روایت جالبی از حسن نجاریان هیمالیانورد  در برنامه صعود به گاشربروم 2 - سال 1376@k93k93 👇👇

🚨 #تراژدی_در_برودپیک؛ 💥جامعه کوهنوردی جهان در شوک✍ کوهستان بار دیگر چهره خشن و غیرقابل پیش‌بینی خود را نشان داد. در پی وقوع بهمنی گسترده در ارتفاعات قله برودپیک پاکستان، ۱۰ کوه‌نورد، از جمله نیرمال پورجا، کوه‌نورد نام‌آشنای نپالی، مفقود شده‌اند و عملیات جست‌وجو همچنان ادامه دارد.این حادثه، یادآور آن است که حتی باتجربه‌ترین و مجهزترین کوه‌نوردان نیز در برابر قدرت طبیعت آسیب‌پذیرند. کوهستان، هرگز قابل پیش‌بینی و قابل تسخیر نیست؛ احترام به شرایط، مدیریت ریسک و تصمیم‌گیری آگاهانه، مهم‌ترین ابزار هر کوه‌نورد برای بازگشت ایمن است.@k93k93

حادثه در برودپیک:نیرمال پورجا، کوهنورد سرشناس نپالی، در میان ۱۰ کوهنوردی است که پس از وقوع یک بهمن در جریان صعود به قله برودپیک (۸۰۴۷ متر) در رشته‌کوه قراقروم پاکستان، مفقود شده‌اند و نگرانی‌های جدی درباره سرنوشت آنان وجود دارد.طبق گزارش‌های اولیه، این بهمن در جریان صعود تیم رخ داده و تاکنون هیچ ارتباطی با اعضای آن برقرار نشده است. جزئیات بیشتر درباره این حادثه و روند عملیات جست‌وجو و نجات متعاقبا منتشر خواهد شد.نیرمال پورجا در میان ۱۰ کوهنورد مفقودشده پس از بهمن در برودپیک پاکستانبر اساس گزارش رسمی باشگاه آلپاین پاکستان حوالی ظهر دیروز وقوع بهمن در مسیر صعود قله برودپیک تیمی را گرفتار کرده است.این تیم متشکل از ۱۰ کوهنورد از کشورهای مختلف بوده که شامل پنج کوهنورد نپالی به سرپرستی نیرمال پورجا، سهیل سخی کوهنورد پاکستانی از منطقه هونزا، ناثره کوهنورد عمانی، مالوری گیس کوهنورد آمریکایی، وانگ کوهنورد چینی و یک کوهنورد خارجی دیگر است.بر اساس این گزارش، تمام اعضای تیم پس از وقوع بهمن از دسترس ارتباطی خارج شده‌اند و تاکنون هیچ تماس  واطلاعی از وضعیت آنان در دست نیست.منبع: اورست تودی@k93k93

بهبود هماهنگی عضلات؛راه رفتن برعکس به هماهنگی بیشتری نیاز دارد. پیاده روی در خلاف جهت تعادل و توانایی هماهنگی عضلات بدن را به چالش می‌کشد و باعث می‌شود برای حفظ تعادل بیشتر تلاش کنید. مسلما پیاده‌روی معکوس در ابتدا کار دشواری خواهد بود، اما با تمرین بیشتر، مغز و عضلات پا هماهنگ‌تر می‌شوند و تعادل شما بهبود می‌یابد.راه رفتن برعکس برای سلامت جسم و روان فواید زیادی دارد.این نوع فعالیت بدنی علاوه‌ بر افزایش تمرکز و هماهنگی بدن، دردهای عضلانی مانند: زانو درد و کمر درد را نیز تسکین خواهد داد.روزانه ۱۰ تا ۱۵ دقیقه پیاده‌ روی برعکس برای بهره‌مندی از این فواید کافی است.@k93k93

⛰🚴🏼‍♀️⛰اثرات منفی ورود اسید لاکتیک به جریان خون ورزشکاران:گاهی اوقات ورزش شدید باعث ورود اسید لاکتیک به جریان خون می‌شود که اثرات منفی بر بدن دارد.درد در عضلات، گرم شدن بیش از حد بدن، تنفس شدید، حالت تهوع و درد در ناحیه شکم علایم وارد شدن اسید لاکتیک در خون بدن است.این حالت موقتی است و معمولا بعد از ورزش شدید ایجاد می‌شود.علائم وارد شدن اسید لاکتیک به بدن واکنش بدن است که می‌خواهد به شما بگوید ورزش را متوقف کنید.ورزش در عضلات که معمولا یک یا دو روز بعد از ورزش اتفاق می‌افتد از اسید لاکتیک نیست،‌ بلکه علائم ریکاوری عضلات است.به هنگام انجام ورزش با شدت زیاد بدن از اکسیژن برای تبدیل گلوکز به انرژی استفاده می‌کند.ممکن است اکسیژن بدن کافی نباشد، تا این پروسه کامل شود. بنا‌بر‌این لاکتات تولید می‌شود.بدن لاکتات را بدون اکسیژن به انرژی تبدیل می‌کند، اما این لاکتات یا اسید لاکتیک ممکن است وارد جریان خون شود.شرایط دیگری همچون سرطان، نارسایی کبد، کمبود ویتامین B و ... نیز ممکن است باعث ایجاد اسید لاکتیک در خون شوند. متفورمین، داروی دیابت و NRTI داروی ایدز نیز باعث ایجاد این شرایط می‌شوند.بهتر است ورزش را با سرعت کم آغاز کنید و به تدریج سرعت را افزایش دهید.افرادی که اصلا فعالیت ندارد، بلافاصله نباید به اندازه یک دونده ماراتن تمرین کند.هر هفته‌ میزان ورزش کردن خود را افزایش دهید.این کار باعث می‌شود که آستانه اسید لاکتیک بالا برود و مشکل ایجاد نشود.به اندازه کافی آب بنوشید، با این کار باعث می‌شود که اسید اضافی از بین برود. در برنامه غذایی خود از میوه، سبزیجات و گوشت به اندازه کافی استفاده کنید. خواب ورزشکار باید کافی باشد و به بدن خود اجازه ریکاوری بدهد.طول مدت ریکاوری بستگی به خود ورزشکار دارد.اگر علائم وارد شدن اسید به خون را به هنگام ورزش احساس کردید، بلافاصله بدن را سرد کنید یا استراحت کنید و به اندازه کافی آب بخورید. (منبع: سایت پزشکی ورزشی)                                                                                                                                                                    

۲ کشته در حادثه تلخ واژگونی اتومبیل در کویر مرنجاب @jahan_asraramiz

👈🏿 پرحرفی؛ آلودگی صوتیِ پنهان کوهستانبرخی کوهنوردان هیچ زباله ای در کوه بر جای نمی گذارند، اما سکوت کوهستان را با انبوهی از واژه های بی مقصد آلوده می کنند. گویی برای دیگران مهم است که در ذهن آن ها چه می گذرد یا دانستن اینکه در مراسم عروسی دخترعمه یکی از آشنایان شان چند نوع غذا سرو شده، بخشی ضروری از تجربه حضور آن ها در طبیعت است.حضور افراد پرحرف در یک گروه کوهنوردی نه تنها بر جذابیت برنامه نمی افزاید، بلکه گاه آرامش جمع را از بین می برد. درست در جایی که باید به نجواهای باد در میان صخره ها، صدای گام ها و موسیقی پنهان طبیعت گوش سپرد، هیاهوی بی وقفه فرصت شنیدن را از ما می گیرد.کوهستان تنها مکانی برای سخن گفتن نیست؛ جایی برای شنیدن است. شنیدن طبیعت، شنیدن نفس ها و گاهی شنیدن آن صدایی که سال ها در ازدحام زندگی شهری مجال ظهور نداشته است.شاید یکی از نشانه های پختگی یک کوهنورد آن باشد که بداند هر مسیری زمانی برای گفت و گو دارد و زمانی برای سکوت.اما تلخ تر از خودِ پرحرفی، واکنش کسانی است که هنگام تذکر، آن را تعرض به آزادی شخصی خود می دانند و می گویند: «کوه است دیگر، هر طور بخواهیم حرف می زنیم و فریاد می زنیم.»حال آن که کوهستان، هرچند دیوار و سقفی ندارد، یک فضای عمومی و مشترک است. همان گونه که زباله ریختن، آلودگی طبیعت محسوب می شود، تحمیل صدای ناخواسته به دیگران نیز نوعی نادیده گرفتن حقوق همنوردان و حق آنان برای تجربه آرامش طبیعت است.✍ امیر ملیحی@k93k93