جنگ، آتش‌بس و سود؛ برندگان اقتصادی بحران خاورمیانه چه کسانی هستند؟نتیجه روشن بحران‌های اخیر این است…

روز خبرنگار مبارکبه خبرنگارانی که هنوز خبرنگارند، نه روابط‌عمومی و میرزا‌بنویس؛آنهایی که حقیقت را فدای مصلحت، میز و مدیر نمی‌کنند و می‌دانند رسالت خبرنگار، تکرار حرف قدرت نیست؛ پرسیدن از قدرت است.در روز خبرنگار، به همه همکارانی که هنوز قلمشان را نفروخته‌اند و حقیقت را سانسور نکرده‌اند، درود می‌فرستم.خبرنگار اگر مستقل نباشد، فقط نویسنده خبر است؛ نه خبرنگار.روزتان مبارک؛و قلمتان آزاد و پرسشگرتان باقی بماند.بهرام حسن زاده

سنای آمریکا امروز درباره لایحه کلیدی کریپتو رأی‌گیری می‌کندسنای آمریکا امروز ساعت (۱۸:۳۰ به وقت تهران) درباره لایحه CLARITY Act رأی‌گیری می‌کند؛ طرحی که با هدف ایجاد چارچوب قانونی شفاف برای بازار ارزهای دیجیتال و تعیین حدود نظارت نهادهایی مانند SEC و CFTC تدوین شده است.حامیان این لایحه معتقدند تصویب آن می‌تواند به کاهش ابهام‌های حقوقی، جذب سرمایه‌گذاری و تقویت جایگاه آمریکا در صنعت رمزارزها کمک کند. در مقابل، مخالفان نسبت به برخی بندهای نظارتی و پیامدهای احتمالی آن برای کنترل بازارهای مالی انتقاد دارند.تحلیلگران بازار احتمال تصویب این طرح را حدود ۵۵ تا ۶۵ درصد ارزیابی می‌کنند. در صورت تصویب، برخی پیش‌بینی‌ها از احتمال رشد کوتاه‌مدت ۳ تا ۸ درصدی بیت‌کوین و افزایش بیشتر برخی آلت‌کوین‌ها حکایت دارد؛ در حالی که رد لایحه می‌تواند فشار فروش و اصلاح ۵ تا ۱۰ درصدی بازار را به دنبال داشته باشد.نتیجه این رأی‌گیری می‌تواند یکی از مهم‌ترین سیگنال‌های سیاست‌گذاری آمریکا درباره آینده صنعت کریپتو باشد.منابع: کمیته بانکداری سنای آمریکا، Bloomberg، Reuters.@journalistsir

خبرنگاران محیط زیست pinned «بازی پرریسک ترامپ؛ جنگ، آتش‌بس و سود غول‌های نفت و سلاح تهدید، بمباران محدود، پیشنهاد آتش‌بس و بازگشت دوباره به فشار؛ این چرخه‌ای است که در سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران دیده می‌شود. در حالی که واشنگتن از یک سو از احتمال تشدید درگیری سخن می‌گوید و از…»

بازی پرریسک ترامپ؛ جنگ، آتش‌بس و سود غول‌های نفت و سلاحتهدید، بمباران محدود، پیشنهاد آتش‌بس و بازگشت دوباره به فشار؛ این چرخه‌ای است که در سیاست دونالد ترامپ در قبال ایران دیده می‌شود. در حالی که واشنگتن از یک سو از احتمال تشدید درگیری سخن می‌گوید و از سوی دیگر گاه مسیر مذاکره و کاهش تنش را باز می‌گذارد، ادامه این وضعیت می‌تواند برای برخی بخش‌های اقتصاد آمریکا، به‌ویژه غول‌های نفتی و صنایع تسلیحاتی، منافع قابل توجهی ایجاد کند. این به معنای آن نیست که جنگ برای سود این شرکت‌ها طراحی شده است، اما واقعیت این است که بحران‌های طولانی‌مدت معمولاً برندگان اقتصادی مشخصی دارند.الگوی رفتاری دولت ترامپ را می‌توان نوعی «فشار همراه با ابهام» دانست؛ روشی که در آن تهدید نظامی، عملیات محدود، مذاکره و عقب‌نشینی تاکتیکی در کنار هم قرار می‌گیرند. هدف چنین رویکردی می‌تواند حفظ فشار بر طرف مقابل بدون ورود به یک جنگ تمام‌عیار و پرهزینه باشد؛ بحرانی کنترل‌شده که نه کاملاً پایان یابد و نه به جنگی غیرقابل مدیریت تبدیل شود.هم‌زمان، بازار انرژی و صنایع دفاعی از پیامدهای این بی‌ثباتی تأثیر می‌پذیرند. افزایش نگرانی درباره امنیت مسیرهای انتقال نفت، به‌ویژه تنگه هرمز، می‌تواند قیمت انرژی را افزایش دهد و درآمد شرکت‌های بزرگ نفتی را بالا ببرد. شرکت‌هایی مانند اکسون‌موبیل، شورون، شل، بی‌پی و توتال‌انرژیز در دوره‌های افزایش قیمت نفت و گاز معمولاً شاهد رشد درآمد و سودآوری بوده‌اند.در بخش نظامی نیز ادامه تنش‌ها موجب افزایش تقاضا برای موشک‌های رهگیر، سامانه‌های پدافندی، مهمات و تجهیزات دفاعی می‌شود. صنایع تسلیحاتی آمریکا که بخش مهمی از بازار جهانی سلاح را در اختیار دارند، در دوره‌های افزایش ناامنی معمولاً با قراردادهای جدید چندمیلیارددلاری روبه‌رو می‌شوند.قدرت سیاسی این صنایع نیز قابل توجه است. بر اساس داده‌های OpenSecrets، شرکت‌ها و گروه‌های مرتبط با انرژی و دفاع از جمله فعال‌ترین بخش‌ها در حوزه لابی‌گری در واشنگتن هستند و برای تأثیرگذاری بر سیاست‌گذاری عمومی هزینه‌های زیادی صرف می‌کنند. با این حال، وجود این منافع اقتصادی به تنهایی ثابت نمی‌کند که این صنایع عامل ایجاد جنگ‌ها هستند؛ بلکه نشان می‌دهد که برخی بازیگران می‌توانند از پیامدهای بحران‌ها سود ببرند.در این میان، سیاست آمریکا را می‌توان بیشتر در چارچوب مدیریت بحران تحلیل کرد. تجربه جنگ‌های عراق و افغانستان نشان داد که واشنگتن تمایل چندانی به ورود به جنگ‌های طولانی و اشغال نظامی ندارد، اما همزمان تلاش می‌کند با حفظ فشار اقتصادی و امنیتی، موقعیت خود را در برابر رقبا تقویت کند.ادامه این چرخه، یعنی ترکیبی از تهدید، حملات محدود، آتش‌بس‌های موقت و مذاکرات ناتمام، می‌تواند وضعیتی ایجاد کند که هیچ‌یک از طرف‌ها خواهان جنگ کامل نباشند، اما بحران نیز به پایان نرسد. در چنین شرایطی، برخی صنایع از نوسان بازار و افزایش هزینه‌های امنیتی سود می‌برند، در حالی که مردم منطقه با ناامنی، کاهش سرمایه‌گذاری و فشار اقتصادی مواجه می‌شوند.برای آمریکا اما یک خط قرمز مهم وجود دارد: قیمت سوخت داخلی. افزایش شدید قیمت نفت می‌تواند فشار اقتصادی و سیاسی بر دولت ایجاد کند. بنابراین تا زمانی که واشنگتن بتواند هزینه انرژی را برای مصرف‌کنندگان خود کنترل کند، ادامه یک بحران مدیریت‌شده ممکن است برای برخی بخش‌های اقتصادی قابل تحمل باشد؛ هرچند هزینه انسانی و اقتصادی آن برای کشورهای منطقه بسیار سنگین خواهد بود.@journalistsir

Channel name was changed to «خبرنگاران محیط زیست»

تنگه هرمز؛جنگی که برای غول‌های نفت و تسلیحات میلیاردها دلار سود ساختجهش درآمد شرکت‌های انرژی و دفاعی هم‌زمان با بحران تنگه هرمزهم‌زمان با جنگ آمریکا، اسرائیل و ایران و اختلال در عبور نفتکش‌ها از تنگه هرمز، صورت‌های مالی شرکت‌های بزرگ نفتی و صنایع دفاعی از جهش کم‌سابقه سودآوری حکایت دارد.بر اساس گزارش رویترز و یورونیوز، پنج غول انرژی غربی شامل BP، اکسون‌موبیل، شورون، شل و توتال‌انرژیز تنها در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۴۷ میلیارد دلار سود خالص به دست آورده‌اند؛ رقمی که مستقیماً با افزایش قیمت نفت و گاز در پی بحران خاورمیانه ارتباط دارد.در میان این شرکت‌ها، BP اعلام کرد سود فصلی آن به حدود ۵.۷ میلیارد دلار رسیده که بیش از دو برابر مدت مشابه سال قبل است.این شرکت علت اصلی رشد درآمد خود را افزایش قیمت نفت، گاز و حاشیه سود پالایشگاه‌ها در فضای جنگ و ناامنی منطقه عنوان کرده است.هم‌زمان، صنایع تسلیحاتی آمریکا نیز از بزرگ‌ترین برندگان این بحران به شمار می‌روند.افزایش مصرف موشک‌های رهگیر، سامانه‌های پدافندی، مهمات هدایت‌شونده و تجهیزات نظامی موجب شده دولت آمریکا و متحدانش قراردادهای جدید و چندین میلیارد دلاری برای جایگزینی ذخایر تسلیحاتی منعقد کنند.تحلیلگران صنعت دفاعی معتقدند هرچه درگیری‌ها طولانی‌تر شود، حجم سفارش‌های جدید نیز افزایش خواهد یافت.در واشنگتن، لابی‌های نفتی و صنایع دفاعی از قدرتمندترین گروه‌های فشار به شمار می‌روند.طبق داده‌های منتشرشده از سوی OpenSecrets، این صنایع هر سال ده‌ها میلیون دلار برای لابی‌گری و کمک به کارزارهای انتخاباتی هزینه می‌کنند و از اثرگذارترین بازیگران در فرآیند تصمیم‌گیری سیاسی آمریکا هستند.هرچند این موضوع به‌تنهایی اثبات‌کننده نقش آن‌ها در آغاز یا تداوم جنگ نیست، اما واقعیت این است که ادامه تنش‌های ژئوپولیتیک، سودآوری این دو صنعت را به شکل قابل توجهی افزایش داده است.از منظر اقتصادی، ادامه ناامنی در تنگه هرمز به معنای محدود شدن عرضه نفت، افزایش قیمت جهانی انرژی و در نتیجه رشد درآمد شرکت‌های نفتی است.از سوی دیگر، ادامه جنگ به مصرف بیشتر تسلیحات و افزایش سفارش برای شرکت‌های دفاعی منجر می‌شود.به همین دلیل، بسیاری از تحلیلگران این دو بخش را مهم‌ترین برندگان اقتصادی بحران‌های طولانی‌مدت در خاورمیانه می‌دانند.در داخل آمریکا، مهم‌ترین پیامد منفی این وضعیت افزایش قیمت بنزین و سوخت برای مصرف‌کنندگان است؛ موضوعی که می‌تواند فشار سیاسی بر دولت ایجاد کند.با این حال، تا زمانی که دولت بتواند قیمت سوخت را در سطحی قابل‌مدیریت نگه دارد، منافع اقتصادی حاصل از رونق صنایع نفتی و دفاعی برای بخش‌های ذی‌نفع همچنان حفظ خواهد شد؛ هرچند این به معنای سود بردن کل اقتصاد آمریکا از جنگ نیست و بسیاری از بخش‌های دیگر ممکن است از افزایش هزینه انرژی و نااطمینانی اقتصادی آسیب ببینند.@journalistsirReutersLearn more aboutRefinitivMy NewsBP's quarterly profit doubles to over $5 billion after Iran war oil surge