چون ماجرای حملهٔ عاری از هرگونه استدلال و منطق آقای دباغ (عبدالکریم سروش) به آقای غنینژاد مطرح شده…
انتشار: 2026/07/28 10:47 UTCدریافت: 2026/08/03 02:52 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 02:52 UTC
چون ماجرای حملهٔ عاری از هرگونه استدلال و منطق آقای دباغ (عبدالکریم سروش) به آقای غنینژاد مطرح شده است، خواستم به موضوعی اشاره کنم که نه مربوط به انقلاب فرهنگی و نقش مخرب او، بلکه مربوط به بعد از آن و دهههای هفتاد و هشتاد خورشیدی است. قبلاً این را هم بگویم که من تابهحال نه آقای سروش و نه آقای غنینژاد را از نزدیک ندیدهام، ولی نوشتههای هر دو را کموبیش خواندهام و با افکارشان آشنایم.حداقل تا پیش از فراگیری اینترنت، این یک الگوی تکراری در تاریخ چند دههٔ اخیر ایران بود که کسی چند سالی بهواسطهٔ حضور در صداوسیمای ملی که سازمانی انحصارگر است یا دیگر سازمانهای انحصارگر مثل هیئت علمی دانشگاهها، شهرتی به هم بزند، پس از چند سال به کارفرمایان همان سازمانها پشت کند، از شهرت بهدست آمده برای حمله به کارفرمایان پیشین استفاده کند و با بیان درصد اندکی از حرفهای مخالفان، چهرهای قهرمان از خود بسازد. درحالیکه مخالفانی که در سالهای قبل و هنگام حضور این افراد در سازمانهای انحصارگر، بابت همان حرفها و باورها در سینهٔ قبرستان خوابیده بودند یا به انزوا رفته بودند، اینان با تکرار گزینشی حرفهای همان مخالفان، اینبار جایگاه «دگراندیش» را تصاحب میکردند.از این دست «قهرمانها» و «مبارزها» زیاد میتوان مثال زد. شاید تازهترین نمونهاش یکی از مجریان ورزشی مشهور است که همین روزها جملهٔ «چرا نمیگذارید کار کنیم؟» او توجه زیادی را جلب کرد. منظورم این نیست که این افراد لزوماً استعدادی در زمینهٔ کاری خودشان ندارند؛ بعضی از آنان احتمالاً بدون برخورداری از رانتِ حضور در سازمانهای انحصارگر چهبسا میتوانستند پیشرفت کنند؛ در مقابل بعضی دیگرشان بدون برخورداری از رانت هیچ نمیشدند.بااینحال، دستکم این را با قاطعیت میتوان در مورد تمامشان گفت که هیچکدام، اعم از بااستعداد یا بیاستعداد، قهرمانان اخلاق و پایداری و مبارزه نیستند. شاید درصدی از آنها در زمینهای خاص استعداد ذاتی داشتند، ولی نمیتوان آنها را الگوی اخلاق و پایداری و مبارزه بر سر اصول قرار داد. یکی از پایهایترین اصول اخلاقی این است که شما با شر اگر مبارزه نمیکنید، دستکم همکاری هم نکنید؛ و اگر کسی به همین اصل ساده هم پایبند نبوده است، دیگر معنا ندارد که از او قهرمان بسازند و ستایش نثارش کنند.کسی که بخش اعظم آثار منتشرشدهاش، متن پیاده شدهٔ سخنرانیهایش است، جزو آن دستهٔ بااستعدادهای برخوردار از رانت قرار نمیگیرد. کار علمی کارِ ارجاعات دقیق، موشکافی و درگیری در جزئیات دشوار و گاه ملالآور و بیان منطقی و دقیق گزارههاست. ادبینویسی در این حیطه جایی ندارد و یک وجه مشترک مهم شریعتی و فرد مورد نظر همین است. شریعتی خوب و پرشور سخنرانی میکرد و آن دیگری نثر خوبی دارد؛ بگذریم که آن نثر را هم با اصرار بیش از حد بر استفاده از آرایههای ادبی و ذکر فراوان ابیات در لابهلای متنهایش خراب کرد.بااینحال، هم شریعتی در دهههای چهل و پنجاه و هم او در دهههای شصت تا هشتاد، ذهن خیل مخاطبان خود را تخریب کردند و به سمتوسوی بیهوده بردند. ذهن کنجکاو جوان ایرانی به جای آنکه درگیر یافتههای علم اقتصاد از عوامل رشد یا انحطاط جوامع انسانی بشود، درگیر این شد که «کیفیت وحی» چگونه است یا آیا مثنوی همان قرآن به زبان فارسی هست یا نیست.شما اگر آدم غیرمذهبی باشید که این حرفها کلاً موضوعیتی برایتان ندارد. بعضیها میگویند این مباحث بر روی مذهبیها اثر گذاشت و آنها را به طرف اعتدال بیشتر سوق داد. این حرف هم غلط است. امروز «جولانی» را جلوی چشممان داریم که زمانی حتی رفیق ابوبکر بغدادی بود. او بدون هیچکدام از این مسخرهبازیهای «روشنفکری دینی» و وسط کشیدن پای پوپر و گادامر و هابرماس، به فاصلهٔ کمتر از یک سال پس از تصرف دمشق ریشش را کوتاه کرد و با کراوات کنار تمام رهبران مهم دنیا عکس یادگاری انداخت. من طرفدار جولانی نیستم، چون نه با دمکراسی سرکار آمده و نه برای حقوق اقلیتهای قومی سوریه احترامی قائل است و میتوان گفت حکومتش یک حکومت بعثی تعدیلشده است. اما حرف اینجاست که تمام آن راهی را که مذهبیهای ما قرار بود با کمک «روشنفکران دینی» و بافندگیهایشان ظرف چند دهه بروند، او ظرف چند ماه تا آخرش را رفت.امروز دیگر بازار این جماعت رونقی ندارد؛ اما از لحاظ تاریخ فکری و سیاسی شناختن ضربهای که این جریان به ذهن نسلی از ایرانیان زدند، ضروری است.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 21 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — جناب گاو
شما به چهره خود "شیطان" زل زدهاید!تاریخ قرن بیستم پر از اسمهایی است که میلیونها نفر را به خاک سپردند. لنین و استالین و مائو و پل پوت و بقیه، مستقیم رفتند سراغ مالکیت خصوصی و آن را از ریشه کندند. هیتلر و موسولینی کمی زرنگتر بودند؛ اسم مالکیت را نگه داشتند اما با هزار جور قانون و دستور و فشار، کاری کردند که صاحب کارخانه یا زمین عملاً هیچ کارهای نباشد و همهچیز دست دولت بیفتد. نتیجه در هر دو حالت یکی بود: دولت همهکاره شد و مردم هیچ امنیتی نداشتند.این تجربه یک چیز ساده را نشان میدهد. وقتی مالکیت خصوصی یا کلاً از بین برود یا آنقدر با مقررات پیچیده و مداخلههای دولتی تحریف شود که دیگر معنایی نداشته باشد، قدرت دولت دیگر حد و مرزی نمیشناسد. مالکیت خصوصی فقط یک مسئله پولی نیست. این حق مثل یک دیوار است بین فرد و قدرت. وقتی آدم بداند خانهاش و کارگاهش و زمینش مال خودش است و هیچ مقام دولتی نمیتواند یکشبه تصمیم بگیرد که با آن چه کند، آن وقت میتواند آزادتر نفس بکشد و حرف بزند. اما وقتی این دیوار فرو بریزد، فرد تبدیل میشود به چیزی شبیه رعیت و دولت تبدیل میشود به ارباب مطلق.به همین خاطر است که یک سیاستمدار اگر واقعاً بخواهد درس تاریخ را جدی بگیرد، باید بدون هیچ لکنت و بدون هیچ «اما» و «اگر» از این حق دفاع کند. چون تاریخ بارها نشان داده که هر نرمشی در این اصل، شروع یک سراشیبی است. اول میگویند مالکیت خصوصی خوب است اما در موارد خاص دولت حق دارد دخالت کند. بعد میگویند باید عادلانهتر توزیع شود. بعد میگویند باید در خدمت منافع عمومی باشد. و در نهایت همان چیزی باقی میماند که در شوروی و چین مائو و آلمان نازی و کامبوج دیدیم: دولتی که همهچیز را کنترل میکند و جان آدمها برایش ارزان میشود.دفاع قاطع و بیقید از مالکیت خصوصی، در واقع دفاع از آزادی خود آدم است. این موضعگیری راه را بر آنهایی میبندد که با بهانههای قشنگ، قدرت دولت را ذرهذره بزرگتر میکنند. وقتی سیاستمدار از همان اول بگوید این حق خط قرمز است و هیچ مصلحتی بالاتر از آن نیست، حداقل یک مانع جدی جلوی تمامیتخواهی گذاشته است. چون تمامیتخواهی معمولاً یکشبه نمیآید؛ از تضعیف تدریجی حقوق فرد شروع میشود.آن رهبران خونین به ما یادآوری میکنند که هرجا مالکیت خصوصی امن نبود، آزادی هم نبود و جان انسانها هم ارزان شد. پس اگر سیاستمداری واقعاً نمیخواهد تاریخ تکرار شود، چارهای ندارد جز اینکه بدون هیچ لکنتی بگوید مالکیت خصوصی حق مطلق است و هیچ دولتی حق ندارد آن را نقض کند یا با مقررات پیچیده بیمعنایش کند@Thegooddayy.
مدرس این معارفه خودم هستماز دوستانی که شیراز زندگی میکنند و به دنیای هنر علاقهمندند دعوت میکنم در این جلسهی رایگان شرکت کنند.#موقت
ملت ایران را خداوند برگزیده است. من معتقدم حضور کوروش در ایران اتفاقی نیست و یکی از سرمایهگذاریهای خداوند است. ملائکه مرتب در عرصه کشور در حال پرواز هستند.۱۴ مهر ۱۳۸۷اسفندیار رحیم مشایی#متفرقه
بسیار عجیب است که گفته میشود «تا مردم بیسوادند کاری از پیش نمیرود، وضع همین خواهد بود که هست» و حال آن که هرچه بر سر این ملک آمده به دست باسوادان آمده، به دست دانشمندان و دانشمندنمایان. #محمدعلی_اسلامی_ندوشن
در مورد کلیپ فوق:در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، دو میلیون و هشتصد و سیهزار بزرگسال چینی در ۲۵۰ شهر در آزمون سراسری استخدام کارکنان دولت شرکت کردند. آنها برای تصدی ۳۸ هزار موقعیت شغلی با یکدیگر رقابت میکردند. نسبت متقاضیان به فرصتهای شغلی، ۹۸ به ۱ بود؛ یعنی به ازای هر جایگاه شغلی موجود، ۹۸ داوطلب واجد شرایط وجود داشت. این رقم نسبت به پارسال (۸۶ به ۱) و پیارسال (۷۰ به ۱) افزایش یافته بود، که نشان میدهد که این روندی همواره صعودی است. یک موقعیت شغلی خاص — یعنی سِمت کارشناس ردهپایین در مرکز بازگرداندن مهاجران در «روییلی» (شهری کوچک در مرز میانمار که بسیاری از چینیها حتی نمیتوانند آن را روی نقشه پیدا کنند) — ۶۴۷۰ متقاضی داشت؛ تنها برای یک شغل!کسانی که در آن آزمون شرکت میکنند، قربانیانِ اقتصادی راکد نیستند؛ بلکه آنها محصولِ هدفگذاریشدهی یکی از موفقترین نمونههای توسعهی آموزش عالی با هدایت دولت در تاریخ معاصرند. نرخ ثبتنام در آموزش عالی چین از کمتر از چهار درصدِ گروه سنیِ مربوطه در سال ۱۹۸۸، به بیش از شصت درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته است.این سیستم از هیچیک از دو سو قادر به اصلاح خود نیست. گسترش بیشتر پذیرش دانشگاهها، فارغالتحصیلانِ سرخوردهی بیشتری به بار میآورد؛ و محدود کردن آن نیز نوع دیگری از جوانانِ سرخورده را پدید میآورد که میتوانند به دوستانِ پذیرفتهشدهی خود اشاره کنند. شمار فرصتهای شغلی در طرح جذب کارکنان دولتی برای سال ۲۰۲۶، نسبت به سال ۲۰۲۵، ۱۶۰۰ مورد کمتر بود، حال آنکه تعداد متقاضیان حدود ۳۰۰ هزار نفر افزایش یافت. پکن میتواند مهندسان بسیاری را روانه بازار کار کند، اما نمیتواند با سرعتی کافی، فرصتهای شغلی سطحبالا (نخبهپسند) ایجاد کند تا خروجیِ این چرخه آموزشی را جذب نماید. همچنین، ثبتنام ۶۴۷۰ نفر برای تصدی تنها یک شغل اداری در مرز میانمار، آماری نیست که معمولاً در گزارشها و اسناد مربوط به آینده چین به چشم بخورد؛ اما قطعاً باید چنین باشد.از اینجامطلب مرتبط:https://t.me/jenabegav/283https://t.me/jenabegav/284