چرا از پزشکیان و افراد دولتش بدم میآید؟ آیا کوچکترین قدرتی جلوی تندروهای جنگطلب دارد؟ خیر!آیا قدر…
انتشار: 2026/07/21 12:58 UTC
چرا از پزشکیان و افراد دولتش بدم میآید؟ آیا کوچکترین قدرتی جلوی تندروهای جنگطلب دارد؟ خیر!آیا قدرت دارد مذاکرات را به راهی ببرند که خودشان صلاح میدانند؟ خیر!آیا قدرت دارد جلوی فیلترینگ را بگیرد؟ خیر!آیا لااقل این قدر قدرت دارد جلوی همین اوباش پلمپکننده را بگیرد؟ خیر!آیا اصلاً و ابداً امکانش هست که در عین تحریمها و جنگ، کشور را از افتادن در سراشیبی تند بحران اقتصادی دور نگهدارد؟ خیر!پس فقط یک کار از ایشان و دولتش برمیآید: اینکه نقاب ظاهر و دروغینی برای نظامی باشد که تصمیمگیرندگان اصلیش تره هم برای رئیسجمهور و دولتش خرد نمیکنند. تصمیمها را آنها بگیرند و فحشش را پزشکیان و دولتش بخورند. اینجا با دو گروه جبون و بیخایه و ترسو مواجهیم:۱-دولت بیقدرت پزشکیان که خایه این را ندارند که محکم بایستند و بگویند که هیچ قدرتی ندارند و تصمیمات جای دیگری گرفته میشود!۲- تصمیمگیرندگان اصلی که تمام خرابیها و بحرانها و مشکلات را به وجود میآورند، ولی به دلیل جبن ذاتیشان هیچ مسوولیتی را قبول نمیکنند.
پستهای تلگرام — جناب گاو
شما به چهره خود "شیطان" زل زدهاید!تاریخ قرن بیستم پر از اسمهایی است که میلیونها نفر را به خاک سپردند. لنین و استالین و مائو و پل پوت و بقیه، مستقیم رفتند سراغ مالکیت خصوصی و آن را از ریشه کندند. هیتلر و موسولینی کمی زرنگتر بودند؛ اسم مالکیت را نگه داشتند اما با هزار جور قانون و دستور و فشار، کاری کردند که صاحب کارخانه یا زمین عملاً هیچ کارهای نباشد و همهچیز دست دولت بیفتد. نتیجه در هر دو حالت یکی بود: دولت همهکاره شد و مردم هیچ امنیتی نداشتند.این تجربه یک چیز ساده را نشان میدهد. وقتی مالکیت خصوصی یا کلاً از بین برود یا آنقدر با مقررات پیچیده و مداخلههای دولتی تحریف شود که دیگر معنایی نداشته باشد، قدرت دولت دیگر حد و مرزی نمیشناسد. مالکیت خصوصی فقط یک مسئله پولی نیست. این حق مثل یک دیوار است بین فرد و قدرت. وقتی آدم بداند خانهاش و کارگاهش و زمینش مال خودش است و هیچ مقام دولتی نمیتواند یکشبه تصمیم بگیرد که با آن چه کند، آن وقت میتواند آزادتر نفس بکشد و حرف بزند. اما وقتی این دیوار فرو بریزد، فرد تبدیل میشود به چیزی شبیه رعیت و دولت تبدیل میشود به ارباب مطلق.به همین خاطر است که یک سیاستمدار اگر واقعاً بخواهد درس تاریخ را جدی بگیرد، باید بدون هیچ لکنت و بدون هیچ «اما» و «اگر» از این حق دفاع کند. چون تاریخ بارها نشان داده که هر نرمشی در این اصل، شروع یک سراشیبی است. اول میگویند مالکیت خصوصی خوب است اما در موارد خاص دولت حق دارد دخالت کند. بعد میگویند باید عادلانهتر توزیع شود. بعد میگویند باید در خدمت منافع عمومی باشد. و در نهایت همان چیزی باقی میماند که در شوروی و چین مائو و آلمان نازی و کامبوج دیدیم: دولتی که همهچیز را کنترل میکند و جان آدمها برایش ارزان میشود.دفاع قاطع و بیقید از مالکیت خصوصی، در واقع دفاع از آزادی خود آدم است. این موضعگیری راه را بر آنهایی میبندد که با بهانههای قشنگ، قدرت دولت را ذرهذره بزرگتر میکنند. وقتی سیاستمدار از همان اول بگوید این حق خط قرمز است و هیچ مصلحتی بالاتر از آن نیست، حداقل یک مانع جدی جلوی تمامیتخواهی گذاشته است. چون تمامیتخواهی معمولاً یکشبه نمیآید؛ از تضعیف تدریجی حقوق فرد شروع میشود.آن رهبران خونین به ما یادآوری میکنند که هرجا مالکیت خصوصی امن نبود، آزادی هم نبود و جان انسانها هم ارزان شد. پس اگر سیاستمداری واقعاً نمیخواهد تاریخ تکرار شود، چارهای ندارد جز اینکه بدون هیچ لکنتی بگوید مالکیت خصوصی حق مطلق است و هیچ دولتی حق ندارد آن را نقض کند یا با مقررات پیچیده بیمعنایش کند@Thegooddayy.
مدرس این معارفه خودم هستماز دوستانی که شیراز زندگی میکنند و به دنیای هنر علاقهمندند دعوت میکنم در این جلسهی رایگان شرکت کنند.#موقت
ملت ایران را خداوند برگزیده است. من معتقدم حضور کوروش در ایران اتفاقی نیست و یکی از سرمایهگذاریهای خداوند است. ملائکه مرتب در عرصه کشور در حال پرواز هستند.۱۴ مهر ۱۳۸۷اسفندیار رحیم مشایی#متفرقه
بسیار عجیب است که گفته میشود «تا مردم بیسوادند کاری از پیش نمیرود، وضع همین خواهد بود که هست» و حال آن که هرچه بر سر این ملک آمده به دست باسوادان آمده، به دست دانشمندان و دانشمندنمایان. #محمدعلی_اسلامی_ندوشن
در مورد کلیپ فوق:در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۵، دو میلیون و هشتصد و سیهزار بزرگسال چینی در ۲۵۰ شهر در آزمون سراسری استخدام کارکنان دولت شرکت کردند. آنها برای تصدی ۳۸ هزار موقعیت شغلی با یکدیگر رقابت میکردند. نسبت متقاضیان به فرصتهای شغلی، ۹۸ به ۱ بود؛ یعنی به ازای هر جایگاه شغلی موجود، ۹۸ داوطلب واجد شرایط وجود داشت. این رقم نسبت به پارسال (۸۶ به ۱) و پیارسال (۷۰ به ۱) افزایش یافته بود، که نشان میدهد که این روندی همواره صعودی است. یک موقعیت شغلی خاص — یعنی سِمت کارشناس ردهپایین در مرکز بازگرداندن مهاجران در «روییلی» (شهری کوچک در مرز میانمار که بسیاری از چینیها حتی نمیتوانند آن را روی نقشه پیدا کنند) — ۶۴۷۰ متقاضی داشت؛ تنها برای یک شغل!کسانی که در آن آزمون شرکت میکنند، قربانیانِ اقتصادی راکد نیستند؛ بلکه آنها محصولِ هدفگذاریشدهی یکی از موفقترین نمونههای توسعهی آموزش عالی با هدایت دولت در تاریخ معاصرند. نرخ ثبتنام در آموزش عالی چین از کمتر از چهار درصدِ گروه سنیِ مربوطه در سال ۱۹۸۸، به بیش از شصت درصد در سال ۲۰۲۳ افزایش یافته است.این سیستم از هیچیک از دو سو قادر به اصلاح خود نیست. گسترش بیشتر پذیرش دانشگاهها، فارغالتحصیلانِ سرخوردهی بیشتری به بار میآورد؛ و محدود کردن آن نیز نوع دیگری از جوانانِ سرخورده را پدید میآورد که میتوانند به دوستانِ پذیرفتهشدهی خود اشاره کنند. شمار فرصتهای شغلی در طرح جذب کارکنان دولتی برای سال ۲۰۲۶، نسبت به سال ۲۰۲۵، ۱۶۰۰ مورد کمتر بود، حال آنکه تعداد متقاضیان حدود ۳۰۰ هزار نفر افزایش یافت. پکن میتواند مهندسان بسیاری را روانه بازار کار کند، اما نمیتواند با سرعتی کافی، فرصتهای شغلی سطحبالا (نخبهپسند) ایجاد کند تا خروجیِ این چرخه آموزشی را جذب نماید. همچنین، ثبتنام ۶۴۷۰ نفر برای تصدی تنها یک شغل اداری در مرز میانمار، آماری نیست که معمولاً در گزارشها و اسناد مربوط به آینده چین به چشم بخورد؛ اما قطعاً باید چنین باشد.از اینجامطلب مرتبط:https://t.me/jenabegav/283https://t.me/jenabegav/284