هنر سیاست خارجی دقیقاً آن است که در یک محیط خصمانه، مانع اجماع دشمنان شود. اینکه پکن، مسکو، واشنگتن…
انتشار: 2026/08/04 17:10 UTCدریافت: 2026/08/08 08:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 08:55 UTC
هنر سیاست خارجی دقیقاً آن است که در یک محیط خصمانه، مانع اجماع دشمنان شود. اینکه پکن، مسکو، واشنگتن و پایتختهای اروپایی بتوانند بر سر فشار علیه ایران به توافق برسند، نشانه موفقیت سیاست مقاومت نبود؛ نشانه شکست در مدیریت موازنه و ائتلافها بود.سرسختیای که دشمنان را متحد، دوستان بالقوه را منفعل و جامعه داخلی را فرسوده کند، اقتدار نیست. اقتدار زمانی معنا دارد که هزینههای تحمیلشده بر کشور کمتر از منافعی باشد که به دست میآورد.مشکل دیگر این جریان، آسیبزدن به خود مفهوم بازدارندگی بود. تندروی لفظی، انحصارطلبی سیاسی، ناآشنایی با پیچیدگیهای نظام بینالملل و تبدیل مباحث امنیتی به ابزار حذف رقبا، سبب شد بخش مهمی از جامعه، هر سخنی درباره قدرت نظامی و بازدارندگی را مترادف ماجراجویی، بیعقلی و جنگطلبی بداند. به این ترتیب، افراطگرایی نه فقط در سیاست خارجی هزینه آفرید، بلکه زبان عقلانی دفاع از امنیت ملی را نیز بیاعتبار کرد.میدان و دیپلماسی؛ دو مرحله از یک فراینددوگانه میدان و دیپلماسی، از هر طرف که ساخته شود، دوگانهای کاذب است. میدان و دیپلماسی نه رقیب، بلکه اجزای متفاوت زنجیره تولید و تبدیل قدرتاند.میدان ظرفیت میسازد؛ دیپلماسی آن را به امتیاز تبدیل میکند؛ اقتصاد امکان بازتولید آن را فراهم میآورد؛ و انسجام داخلی، مشروعیت و تابآوری لازم برای حفظ آن را ایجاد میکند. حذف هر حلقه، کل زنجیره را معیوب میسازد.دیپلماسی بدون پشتوانه قدرت، ممکن است به تمنّا تبدیل شود؛ اما قدرت بدون دیپلماسی نیز به هزینهای انباشته بدل میشود. کشوری که فقط ظرفیت تولید میکند، ولی سازوکاری برای تبدیل آن به توافق، کاهش تهدید، رفع تحریم یا افزایش آزادی عمل ندارد، سرانجام زیر بار هزینه نگهداری همان ظرفیت فرسوده میشود.تجربه توافق هستهای نیز از این منظر باید ارزیابی شود. قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به اتفاق آرا توافق را تأیید کرد و پس از اجرای تعهدات اولیه ایران، زمینه رفع بخشی از تحریمهای هستهای فراهم شد. این تجربه نشان داد که مذاکره، در صورت برخورداری از پشتوانه، میتواند بخشی از ظرفیت انباشته را به دستاورد سیاسی تبدیل کند. سرنوشت بعدی توافق نیز نشان داد که هر قرارداد، اگر به موازنهای پایدار، ضمانتهای مؤثر و شبکهای گستردهتر از منافع متقابل متصل نشود، در برابر تغییر دولتها و دگرگونی توازن قدرت آسیبپذیر خواهد بود. بنابراین، درس آن تجربه نه نفی مذاکره است و نه تقدیس آن. مذاکره نه خیانت است و نه معجزه؛ فناوری تبدیل قدرت به نتیجه است. کیفیت آن نیز به میزان قدرت، مهارت، زمانبندی، شناخت طرف مقابل و طراحی ضمانتها بستگی دارد.بازدارندگی برای جلوگیری از جنگ است، نه آغاز جنگدفاع از بازدارندگی الزاماً دفاع از جنگ نیست. در معنای دقیق راهبردی، بازدارندگی یعنی تغییر محاسبه هزینه و فایده طرف مقابل، بهگونهای که حمله را پرهزینهتر از خودداری از حمله ببیند. هدف بازدارندگی، استفاده از سلاح نیست؛ هدف آن ایجاد وضعیتی است که استفاده از سلاح ضرورت پیدا نکند.بازدارندگی معتبر دستکم بر چهار پایه استوار است: توانایی واقعی، اراده قابل باور، انتقال روشن پیام و کنترل تشدید. برخورداری از سلاح یا قابلیت نظامی، بدون ارتباط راهبردی و خطوط قرمز قابل فهم، ممکن است بهجای بازدارندگی موجب سوءمحاسبه شود. ابهام، گاهی سودمند است، اما ابهام حداکثری میتواند طرفین را به سوی جنگی ببرد که هیچکدام در آغاز خواهان آن نبودهاند.بازدارندگی نیز فقط «تنبیه» نیست. بازدارندگی از طریق ممانعت، یعنی دشوارکردن موفقیت حمله؛ بازدارندگی از طریق تنبیه، یعنی ایجاد توان تحمیل هزینه متقابل؛ و بازدارندگی از طریق تابآوری، یعنی نشاندادن اینکه حمله قادر به فروپاشی دولت، جامعه و زیرساختهای حیاتی نخواهد بود. دفاع هوایی، حفاظت از زیرساختها، تداوم حکمرانی، امنیت اقتصادی، انسجام اجتماعی و اعتماد عمومی به همان اندازه بخشی از بازدارندگیاند که موشک و توان تهاجمی.از همین منظر، هنگامی که پیشتر از ایده «تست و سپس انجماد» سخن گفتم، مقصود تجلیل از سلاح هستهای یا دعوت به جنگ آخرالزمانی نبود. منطق پیشنهادی آن بود که ایران از حرکت دائمی در منطقه خاکستری و پرداخت هزینههای فزاینده بدون برخورداری از بازدارندگی روشن خارج شود و پس از ایجاد یک نقطه توقف مشخص، وارد رژیمی از انجماد، محدودیت و مذاکره شود.چنین پیشنهادی، به دلیل پیامدهای حقوقی، خطر تشدید مسابقه تسلیحاتی و امکان ایجاد ائتلاف تازه علیه ایران، طبیعتاً مناقشهبرانگیز و نیازمند ارزیابی بسیار سختگیرانه است. اما انگیزه پشت آن را باید درست فهمید: افزایش احتمال جنگ نبود؛ تلاش برای بالابردن هزینه جنگ و کاهش احتمال وقوع آن بود.من نه از پرتاب موشک فینفسه خرسندم، نه شیدای بمباران هستهای و تصاویر آخرالزمانیام.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 5 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — محمدرضا جلائیپور🍀Jalaeipour
ماده از نظر دستوری فاقد فعل و مجازات کامل است. اصل ۷۷ ناظر به عهدنامهها، مقاولهنامهها، قراردادها و موافقتنامههای بینالمللی است؛ نمیتوان صرفاً با اشاره به آن، هر همکاری علمی یا کارشناسی درباره یک سند غیرالزامآور را جرم دانست.۱۷.مغایرانحلال خودکار هر شخص حقوقی، بدون احراز اینکه جرم به نام یا در راستای منافع آن و توسط مقام مجاز انجام شده، مسئولیت کیفری جمعی ایجاد میکند و به حقوق اعضا، کارکنان و طلبکاران بیتقصیر لطمه میزند.۱۸.مغایر جدیبرای شخص بیاطلاع، صرف «بیاحتیاطی» بدون تعریف تکلیف قانونی و رابطه سببیت، مجازات درجه پنج مقرر شده است. جرمانگاری «مقدمات بعیده» نیز حتی وقتی رفتار انجامشده ذاتاً جرم نیست، برخلاف اصل قانونیبودن جرم و مجازات است.۱۹.نیازمند اصلاحصلاحیت دادگاه انقلاب باید دقیق و محدود به جرایم امنیتی واقعی باشد. اگر «مصادره کلیه اموال» شامل اموال نامرتبط با جرم باشد، خلاف حقوق مالکیت و شرع است؛ باید صرفاً به عواید و ابزار مستقیم جرم و با حفظ حقوق اشخاص ثالث محدود شود.اصول مورد استناد، بهویژه اصول ۹، ۲۲، ۲۴، ۲۶، ۲۸، ۳۶، ۳۷، ۴۷، ۷۵، ۸۵ و ۱۵۹ قانون اساسیاند.به نظر میرسد از منظر فقهی هم، پنج ایراد اصلی وجود دارد:1. مجازات بدون بیان روشن: عناوینی مانند «چهره سیاه»، «ناسازگار با فرهنگ ایرانی»، «رسانه معاند» و «مقدمات بعیده» حد و مرز رفتار حرام و مستوجب تعزیر را روشن نمیکنند. این وضعیت با قاعده قبح عقاب بلا بیان و اصل برائت سازگار نیست. شورای نگهبان نیز در سوابق خود جرمانگاری عبارتهای مبهمی مانند «هرگونه اقدام نامتعارف» را خلاف شرع دانسته است.2. مجازات بدون علم و انتساب: در مواد ۴، ۱۴، ۱۵، ۱۷ و ۱۸ ممکن است مدیر، مجوزدهنده یا شخص حقوقی بدون علم، عمد یا انتساب رفتار مجازات شود. شورای نگهبان در موارد مشابه، مجازات صاحب حرفه بدون انتساب رفتار یا با وجود انجام اقدامات لازم را خلاف شرع دانسته است.3. تضییع حقوق اشخاص بیگناه: انحلال یک مؤسسه یا مصادره اموال میتواند حقوق شرکا، کارکنان، وراث و طلبکاران بیتقصیر را از بین ببرد. اطلاق چنین احکامی خلاف موازین شرع است.4. عدم تناسب تعزیر: محرومیت دائمی از شغل یا خدمات حکومتی برای مجوزدهندهای که علم یا تبانی او اثبات نشده و زندان برای یک اطلاعرسانی اداری، فاقد تناسب روشن با تقصیر است.5. اطلاق محدودیت رفتار مباح: ارتباط علمی، مصاحبه، تبادل اطلاعات عمومی یا مراجعه به سفارتخانه ذاتاً حرام نیست. برای تعزیر باید عنوان ثانوی مشخصی مانند جاسوسی، اعانه بر جرم، افشای سرّ، اضرار عمدی یا همکاری مؤثر با دشمن احراز شود.ایرادهای مشترک قانون اساسیجرم و مجازات باید مستقیماً و با معیار روشن در قانون تعیین شود؛ نه اینکه یک وزارتخانه یا دبیرخانه با انتشار فهرست، رفتار شهروندان را جرم یا مباح کند. این موضوع با اصول ۳۶ و ۸۵ ناسازگار است. شورای نگهبان نیز واگذاری بیضابطه تعیین مصادیق قانونی را مغایر اصل ۸۵ دانسته استاطلاق مواد ۳ تا ۸ و ۱۴ تا ۱۶، آزادیهای مشروع، حقوق شغلی، رسانهای و فعالیت احزاب و انجمنها را بیش از حد ضروری محدود میکند.ایجاد سامانهها، رصد فراگیر، کارگروههای جدید و تکالیف اجرایی مستمر، چنانچه موجب افزایش هزینه عمومی باشد و منبع تأمین آن مشخص نشده باشد، با اصل ۷۵ مغایر خواهد بود.تعیین مجازات سنگین با دامنه بسیار باز، برخلاف اصل قانونیبودن و ضرورت پیشبینیپذیری قانون کیفری است. شورای نگهبان بر لزوم حکم دادگاه صالح و تفسیر ابهام کیفری به نفع متهم تأکید کرده است.در یک بازنویسی قابل تأیید، باید جرمها به همکاری آگاهانه و مؤثر با دولت یا سرویس خارجی، انتقال اطلاعات حفاظتشده، تأمین مالی خارجی و ایجاد خطر مشخص و قابل اثبات برای امنیت کشور محدود شوند و برای فعالیتهای علمی، روزنامهنگاری، درمانی، تجاری، کنسولی و بشردوستانه استثناهای روشن پیشبینی شود.
ملاحظاتی در باب تصویب کلیات طرح "مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی و دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور" به تاریخ ۲۵ مرداد ۱۴۰۵اصل مقابله با جاسوسی، تأمین مالی خارجی انتخابات، انتقال اطلاعات طبقهبندیشده و عملیات هدایتشده از خارج، هدفی مشروع و منطبق با حفظ استقلال و امنیت کشور است؛ اما به نظر میرسد متن حاضر از لحاظ نسبت با قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:1. مفاهیم کیفری بسیار مبهم و موسع دارد؛2. رفتارهای عادی، علمی، رسانهای، فرهنگی و دیپلماتیک را بدون احراز سوءنیت جرم میشمارد؛3. تعیین دامنه جرم را به فهرستها و مجوزهای اداری واگذار میکند؛4. در مواردی اشخاص را بهخاطر رفتار دیگری یا حتی بدون علم و عمد مجازات میکند؛5. در مواد ۱۰، ۱۵ و ۱۶ دچار آشفتگی و نقص عبارتی جدی است؛6. مجازاتهایی نامتناسب مانند انحلال الزامی، محرومیت دائمی و مصادره کلی اموال مقرر کرده است.ارزیابی مواد و مهمترین ایرادها:۱.مغایر و مبهم«اشراف، هدایت، آموزش، فرق انحرافی، ضربه به مصالح، مخدوشکردن اعتماد و کاهش مشارکت» تعریف نشدهاند. رابطه سببیت و سوءنیت نیز روشن نیست. ممکن است پیشنهاد علمی یا سیاستی مشروع را دربر گیرد. عبارت مجازات نیز از نظر نگارشی و درجهبندی کیفری مبهم است.۲.قابل اصلاحممنوعیت تأمین مالی خارجی انتخابات قابل دفاع است؛ ولی باید علم دریافتکننده، منشأ خارجی مال، هدف انتخاباتی و مفهوم «امتیاز» اثبات شود. ضبط مال باید با رعایت حقوق اشخاص ثالث باشد.۳.مغایر قانونممنوعیت ارائه «هرگونه اطلاعات، گزارش یا آمار» به هر شخص خارجی، اطلاعات عمومی، علمی و تجاری را هم شامل میشود. «وزارت» در انتهای ماده نیز مشخص نشده است. باید به اطلاعات طبقهبندیشده یا امنیتی و انتقال عامدانه محدود شود.۴.مغایر و مبهماصل شفافیت منابع مالی احزاب و سمنها قابل قبول است؛ اما انحلال الزامی شخصیت حقوقی و مجازات تمام مدیران بدون اثبات علم و دخالت آنان، مغایر اصول شخصیبودن مسئولیت و برائت است. معیارهای صدور مجوز و امکان اعتراض نیز تعیین نشده است.۵.مغایروزارت اطلاعات عملاً با انتشار یا عدم انتشار یک نام، دامنه جرم را تعیین میکند. این واگذاری ماهیت تقنینی دارد و با اصل ۸۵ سازگار نیست. «فهرست سفید» همچنین میتواند همکاری علمی، بورس، همایش و ارسال نمونه پزشکی مشروع را جرم کند.۶.مغایرهرگونه مصاحبه یا ارتباط، صرفنظر از محتوا و قصد، جرم تلقی شده است. «رسانه معاند» تعریف ندارد و تعیین مصادیق کیفری به دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی سپرده شده است. مجازات مصاحبه با سایر رسانهها صرفاً به علت ثبتنکردن در سامانه نیز نامتناسب است.۷.مغایرارسال هر فیلم، عکس، صوت یا داده برای شخص یا رسانه خارج از کشور را شامل میشود؛ حتی اطلاعات خانوادگی، علمی یا خبری عادی. «زمان بحرانی، اغتشاش و آشوب» نیز تعریف قانونی ندارد.۸.مغایرارتباط با تمام سفارتخانهها و مؤسسات خارجی، بدون تعیین موضوع ارتباط، محتاج مجوز قبلی شده است. این حکم روابط دانشگاهی، تجاری، درمانی و اداری عادی را نیز دربر میگیرد. عبارت «و مانند آنها» استثنا را مبهمتر کرده است.۹.نیازمند اصلاحمجازات ورود و اقامت غیرقانونی قابل تقنین است؛ اما جزای معادل ۱۰ هزار یورو بدون تعیین نرخ و زمان محاسبه مبهم است. تشدید تمام جرایم اتباع خارجی فقط به دلیل تابعیت، بدون ارتباط میان تابعیت و جرم، با تناسب و عدالت کیفری سازگار نیست.۱۰.غیرقابل اظهارنظرجملهبندی ماده بههمریخته و اجزای آن جابهجا شده است. «ضرر عمده»، «تسلط بیگانه» و «عدم اجرای سیاستهای کلی» نیز معیار کیفری روشنی ندارند. ابتدا باید ماده بازنویسی شود.۱۱.قابل اصلاحتشدید مجازات جرم اقتصادی واقعاً هدایتشده از خارج قابل دفاع است؛ مشروط به احراز علم مرتکب، هدایت مؤثر خارجی و ارتباط آن با ارتکاب جرم. با مواد ۱۰ و ۱۳ نیز همپوشانی دارد.۱۲.قابل اصلاحیکی از قابلدفاعترین مواد است؛ اما «اطلاعاتی که در دسترس عموم نیست» بسیار گسترده است. باید اطلاعات محرمانه یا امنیتی مشخص، علم مرتکب و رابطه سببیت با تشدید تحریم تصریح شود.۱۳.مبهمتشدید هر جرم تعزیری به دلیل «آموزش» خارجی بیش از حد گسترده است. باید ثابت شود هدایت یا حمایت خارجی با همان جرم رابطه مستقیم داشته و مرتکب از آن آگاه بوده است. ممنوعیت مطلق تخفیف نیز نیازمند توجیه تناسبی است.۱۴.مغایراصطلاحاتی مانند «زیر سؤال بردن احکام دینی»، «چهره سیاه از ایران» و «ناسازگار با فرهنگ ایرانی» قابلیت تفسیر بسیار وسیع دارند. مجازات صادرکننده مجوز بدون اثبات علم و تقصیر و محرومیت دائمی با اصول مسئولیت شخصی و آزادی مشروع رسانه تعارض دارد.۱۵.مغایر و معیوبهمان ابهامهای ماده ۱۴ را دارد. متن تبصره ۱ نیز جابهجا و ناقص است. مجازات مرجع صادرکننده مجوز بدون احراز علم یا تبانی قابل قبول نیست.۱۶.غیرقابل اظهارنظر
علی قمصری: آزادی بدون تمامیت ارضی، آزادیِ در سقوط است🟢علی قمصری، نوازنده:🔺عدهای معتقدند «وجود ایران» بر «ماهیت آن» مقدم است؛ زیرا اگر این سرزمین با همین جغرافیا و تمامیت خود باقی نماند، دیگر سخن گفتن از ماهیت، آزادی یا آینده، معنای روشنی نخواهد داشت.🔺در مقابل، گروهی باور دارند که حتی اگر ایران دچار تجزیه یا از دست رفتن بخشی از سرزمینش شود، تغییر ماهیت سیاسی و اجتماعی آن ارزش این هزینه را دارد.🔺من با این نگاه موافق نیستم.🔺برای من، حفظ «وجود ایران» بر تغییر «ماهیت ایران» اولویت دارد. باور دارم ابتدا باید این سرزمین، با تمامیت ارضی و استقلالش باقی بماند و سپس ماهیت آن، با اراده مردم، اندیشه، فرهنگ و تلاش فرهیختگان، به سمت تعالی حرکت کند.🔺آزادی، بدون زمینی که بتوان بر آن ایستاد، شبیه آزادی در سقوط است.در ماههای گذشته بارها دیدهایم کسانی که همه تحلیل خود را بر رسانهها یا وعدههای قدرتهای خارجی بنا کرده بودند، پیدرپی غافلگیر شدند. هر روز پرسش تازهای مطرح شد:چرا همان قدرتهایی که قرار بود حامی مردم باشند، از نابودی زیرساختها سخن گفتند یا آن را توجیه کردند؟ چرا درباره آینده ایران، گزینههای سیاسی را یکی پس از دیگری کنار گذاشتند؟ چرا موضوع منابع انرژی، تنگه هرمز و موقعیت ژئوپلیتیک ایران به جای مردم تا این اندازه برایشان اهمیت دارد؟اگر کشوری بخش مهمی از زیرساختهایش، راههای ارتباطیاش، جنوبش، منابع انرژیاش یا موقعیت راهبردی خود را از دست بدهد، آیا رسیدن به آزادی و رفاه آسانتر خواهد شد یا دشوارتر؟🔺پرسش دیگری هم برای من وجود دارد؛ اگر روزی یک نیروی نظامی خارجی، نه یک جریان داخلی، در سرنوشت ایران تعیینکننده شود، آیا پس از آن واقعاً قدرت را به یک جریان داخلی واگذار خواهد کرد؟ یا جریان داخلی صرفا تا جایی که از دروازهی قلعه رد شوند ، به دردشان می خورد؟🔺در کشوری با میلیونها انسان دارای باورها و گرایشهای متفاوت، آیا چنین وضعیتی به آرامش منتهی میشود یا خطر درگیریهای داخلی، ناامنی و حتی تجزیه را افزایش میدهد؟🔺من ماهها پیش نیز در استوریهایم نوشته بودم که هر جریان سیاسی که بدون پشتوانه اجتماعی و نظامی، امید خود را به قدرتهای خارجی گره بزند، ناخواسته بیش از آنکه به تغییر ماهیت کشور کمک کند، ممکن است موجودیت آن را در معرض خطر قرار دهد. قدرتهای خارجی، پیش از هر چیز، منافع خود را دنبال میکنند.🔺به همین دلیل، دغدغه اصلی من در این ماهها، حفظ «وجود ایران» بوده است.🔺نکته دیگری که ذهنم را مشغول کرده، نوعی تناقض در فضای رفتاری یک جریان است. گاهی از مردم خواسته میشود از زیرساختهای کشور دفاع نکنند، چون آن را متعلق به حکومت میدانند؛ اما همان افراد، هنگام نابودی همان زیرساختها، مردم را سرزنش میکنند که چرا از آن دفاع نکردند.🔺در حالی که برق، آب، جاده، بندر، پالایشگاه و زیرساختهای حیاتی، پیش از آنکه متعلق به هر حکومتی باشند، متعلق به مردماند. نابودی آنها، زندگی نسلهای آینده را تحت تأثیر قرار میدهد.FarhikhteganOnline.irروبیکا | اینستاگرام | بله | تلگرام | توییتر | سروشپلاس@charsoofarhang
مصداق دیگری از آنچه ظاهرا به نام امنیت انجام میشود ولی عملا اقدامی علیه امنیت ملی است و هزاران تولیدکنندهٔ محتوا روی یک پلتفرم داخلی را عصبانی و وادار به کوچ به پلتفرمهای خارجی میکند:t.me/hamedbd_channel/352%D8%AD%D8%AA%DB%8C اگر یک پادکست خاص محتوای غیرقانونی داشته باشد، راه مواجهه بستن کل یک پلتفرم با هزاران تولیدکننده و مخاطب وسیع نیست.
⭕️ «طرح مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی یا دولتها یا نهادهای بیگانه در کشور» که کلیاتش امروز در مجلس تصویب شد انقدر در جزئیات پراشکال و پرآسیب و عجیب و بعضا مضحک است که مخاطب احساس میکند نویسنده آن را برای زدن لطمهای کاری به اعتبار مجلس یا مضحکه کردن مجلس و تولید خشم در گروههای مرجع نوشته است. جرمانگاری شدید و امنیتیسازی افراطی و تفسیرپذیری که در این طرح شامل انواع فعالیت اندیشکدهای، دانشگاهی، مدنی، هنری و رسانهای شده است میتواند شبیه چند موشک بالستیک اسراییل به ظرفیت حل مساله نهادهای عمومی و مدنی ایران عمل کند و درست در شرایطی که نیازمند تقویت همهٔ مولفههای قدرت ملی و همبستگی و امید بیشتر و کاهش شکافهاییم، موجب انزوا و تضعیف ایران و فعالسازی انواع شکافها شود و نارضایتی خلق کند. طرح به نام امنیت نوشته شده، ولی عملا خودش تهدید امنیت میشود. متن فوقالعاده ضعیف و پراشکال طرح نشانهٔ تلخی از ضعف حاد پشتوانهٔ کارشناسی و بیتوجهی به لوازم منافع و امنیت ملی است و شروعی بسیار بد و ضعیف برای مجلس پس از چند ماه تعطیلی.@jalaeipour
اندوه جهان چیست؟ تویی داغِ یگانهدلسوختگان را چه به اندوه زمانه؟بر شانه بیفشان و مزن شانه به مویتبگذار حسادت بکند شانه به شانهزخم تبرت مانده ولی جای شکایتشادم که نگه داشتهام از تو نشانهاز عشق چرا چشم بپوشم که ندارداین تازه مسلمان شده با کفر میانهبهتر که سرودی نسراییم و نخوانیمسخت است «غم عشق» در آید به «ترانه» سجاد سامانی#شب_و_روزگار_خوش @mohem_mat