🔻اگر در آشپزخانه عادت دارید پیش از پخت، مرغ خام را زیر شیر آب بگیرید، شاید تصور کنید با این کار آن…

این ویدیو از پل ورسک راه‌آهن ایران را حسام نبوی در اینستاگرامش منتشر کرده و در توضیح آن نوشته: «ورسک، ایستاده در مه». ۴ شهریور ۱۴۰۵، هشتاد و هشتمین سالگرد افتتاح راه‌آهن ایران توسط رضاشاه است. براساس مستندات تاریخی، کار احداث راه‌آهن ایران از سال ۱۳۰۶ شروع شد و در سال ۱۳۱۷ افتتاح شد. اما پل ورسک حدود دو سال پیش از آن افتتاح و به بهره‌برداری رسید که این پل اکنون حدود ۹۰ سال قدمت دارد. @BBCPersian

🎙تازه‌ترین خبرهای جهان چهارشنبه ۴ شهریور ۱۴۰۵@BBCPersian

💢 هزینه ها و سختی جنگ بر دوش کیست؛ ملت، دولت، حکومت یا نظامیان؟چهارشنبه ۴ شهریور ۱۴۰۵از وقتی ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵ دوباره به کاخ سفید بازگشت، مشخص بود روزهای سختی در انتظار ایران است. اگر بتوان سال ۱۴۰۳ را سال شروع رویارویی ایران و اسرائیل در فرا مرزهای ایران دانست اما از ۲۳ خرداد سال گذشته تا همین دو ماه پیش که یادداشت تفاهم بین ایران و امریکا امضاء شد و حتی پس از آنرا باید صحنه رویارویی مستقیم اسرائیل و امریکا با ایران در داخل خاک ایران دانست. بدون شک ایران در طول این مدت آسیب‌های فروانی دیده است و ج.ا با بمباران شدن تاسیسات هسته‌ای‌یش دانست که دیگر نمی‌تواند روی برنامه غنی‌سازی هسته‌ای‌یش حسابی باز کند از اینرو سریعا به بستن تنگه هرمز و انتقال فشار اقتصادی به دنیا روی آورد سلاحی موثرتر از هر بمب هسته‌ای که دورترین نقاط جهان را نیز با انفجار قیمت ها و تورم بی نصیب نگذاشا و لرزاند. همین فشار بود که امریکا را وادار به امضای یادداشت تفاهم با ایران برای بازگشایی تنگه هرمز با دادن امتیازاتی بی سابقه کرد. اگر بپذیریم ایران پس از حمله گسترده امریکا تا زمان امضای یاداشت تفاهم برای وادار کردن امریکا به توقف جنگ و توافق راهی بجز بستن تنگه هرمز نداشت اما باید دانست پس از آن دیگر تکیه بر بستن نگه داشتن تنگه هرمز با توجه به محاصره دریایی امریکا به شمشیری دو دم بدل شده است که خود میتواند اقتصاد ایران را هم فلج نماید. ایران امروز در دوراهی جنگ و توافق قرار گرفته است. عده‌ای نسخه ایستادگی، غیرت و جنگ می‌پیچند و در مقابل عده‌ای دیگر عقلانیت، شرافت و توافق را بر می‌گزینند.در این میان صدا و سیما هم وارثان و صاحبان ایران را عده‌ای معرفی می‌کند که شبها با حمایت نظامیان در میادین شهرهای مختلف جمع می‌شوند پرچم در هوا می‌چرخانند و شعارهای تند علیه امریکا و اسراییل می‌دهند و هر کس که با جنگ مخالف باشد را دشمن و همکار و همراه او می‌خوانند. تهدید پشت تهدید می‌کنند و دشنام می دهند.راه و رسم کشور همین شده که عده‌ای خود را صاحب ملک و ایران را ملک طلق ابا و اجدادی خودشان و از برای دین اسلام می‌دانند. مفهومی بنام ملت وجود خارجی ندارد و نظر ملت کمترین اهمیتی ندارد. یکی جنوب کشور را فدای جنوب لبنان میداند و دیگری کشور را متعلق به ائمه اعلام می‌کند. ادعا می‌شود که خواست ملت ایران فلان و بهمان است و جز جنگ چیزی نمی‌خواهند اما هیچکس حاصر به برگزاری یک همه‌پرسی ساده نیست در حالیکه در قانون اساسی ظرفیت آن برای مسائل اساسی و مهم کشور وجود دارد. مردم نادان، ناتوان و نامحرم فرض می‌شوند و بالاترین مقامات رسمی و سیاسی کشور آشکار صلاحیت مردم در همه پرسی را به زیر سئوال می‌برند. در حالیکه امروز بار جنگ به تمامی بر دوش مردم ایران است و دولت و حکومت و نظامیان اعتبار خود را از ملت می‌گیرند اما آشکارا هریک خود را صاحب حق می‌دانند. کار به جایی رسیده که به اذعان سخنگوی دولت، سخن گفتن از وضعیت اقتصادی مردم و فقر نیاز به اجازه شورای عالی امنیت ملی دارد.هشدار که این وضعیت دوام نخواهد آورد. گران کردن چند برابر برق بها، آب بها، قیمت گاز و حتی بنزین که دولتها از آن هراس دارند هم نمی‌تواند هزینه‌های جنگ را تامین کند. هزینه‌های جنگ را نه حکومت، نه نظامیان و نه دولت نمی‌دهند بلکه مردم می‌پردازند. اگر قرار باشد کمر مردم زیر بار جنگ و عوارضش شکسته شود چرا مردم نباید در مورد ادامه جنگ یا صلح تصمیم بگیرند؟ رجوع مستقیم به مردم و نظرخواهی رسمی از آنان چه اشکالی دارد؟ کشوری که متعلق به مردم است چرا باید برچسب مالکیت به دیگر کشورها بخورد. ایا عزت، شرافت و غیرت آنست که هر روز گوشه و پاره‌ای از کشور را فدای کشور دیگری کرد که مسلمان است ؟ لبنان چه کرده که حالا جنوب ایران باید فدایش بشود؟ اصلا مگر همه این بحثها وجنگها بر سر یک وجب خاک کشور نیست یا مگر شعر است که در آن حافظ به خال هندوی ترک شیرازی، سمرقند و بخارا را ببخشد؟ ملت را باید دریافت تیره بختی و فقر مردم ایران به کتمان شعام و فرار رو به جلوی سخنگوی دولت نادیده گرفته نمی‌شود که گفته اند ؛ آن را که عیان است چه حاجت به بیان است؟ امروز مسئله‌ای مهمتر از تصمیم گیری در مورد ادامه جنگ یا صلح و توافق با امریکا برای ایران وجود ندارد و هیچکس بیش از مردم ایران برای تعیین سرنوشت ایران ذیحق نیست. همه پرسی هیچ زمان دیگری بیش از این روزها کاربرد ندارد حق مردم را نمی‌توان و نباید از آنها سلب کرد، نباید بجای آنان سخت‌ترین تصمیمات را گرفت. تصمیماتی که بهایش را ملت باید بدهند خودشان باید بگیرند اگر جنگ را برگزینند که خود کرده را تدبیر نیست و اگر صلح و توافق را انتخاب کنند که در آن صورت دیگر جام زهری در کار نخواهد بود و بد و خوبش به عهده مردم خواهد بود و کسی را نمی‌توان شماتت و سرزنش کرد.✍ نکته بینt.me/homo_deuus

رمان جذابی است. ایران در سال ۱۳۸۴ و به‌خصوص اردبیل را در داستان اول توصیف شیرین کرده است. داستان‌های مسافرت نویسنده به شهرهای کشورهای سراسر دنیا است. با این کتاب در تاریخ و جغرافیا به سفر برویمنمونه ای از نثر نویسنده در سفر به بلفاست مرکز ایرلند شمالی

همزمان با اعلام عملیات «انزوای اقتصادی» علیه ایران توسط آمریکا، ارزش دلار در ایران برای اولین بار از ۲۰۰ هزار تومان گذشت. این ویدیوها که مربوط به تجمع‌های شبانه حامیان حکومت است، شامگاه ۳ شهریور منتشر شده است که در آن علیه عبدالناصر همتی، رئیس بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران شعار سر می‌دهند. این اولین بار نیست که در تجمع‌های خیابانی علیه مقام‌های دولت ایران شعار سر داده می‌شود.@bbcpersian

پارادوکس کیهان؛ عاصم منیر هم «مهره آمریکا» شد!کیهان ظاهراً به مرحله‌ای از تحلیل سیاسی رسیده که دیگر مهم نیست آمریکا چه می‌کند؛ هر کاری آمریکا بکند، توطئه است! مذاکره کند، فریب است؛ تحریم کند، فشار است؛ حمله کند، جنایت است؛ میانجی بفرستد، عملیات فریب است. اگر هم فردا آمریکا هیچ کاری نکند، لابد «سکوت راهبردی» پیش گرفته است!سفر عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، به تهران نیز در همین دستگاه فکری از یک سفر دیپلماتیک به «عملیات فریب» تبدیل شده است. یعنی پاکستان دیگر پاکستان نیست، عمان دیگر عمان نیست و میانجی هم دیگر میانجی نیست؛ همه ظاهراً مهره‌اند و تنها چیزی که مستقل باقی مانده، بدبینی کیهان است!طنز تلخ ماجرا اینجاست: کیهان از یک سو می‌گوید آمریکا در میدان شکست خورده و درمانده شده و از سوی دیگر چنان از یک میانجی دیپلماتیک می‌ترسد که گویی عاصم منیر با یک لشکر زرهی وارد تهران شده است. اگر آمریکا واقعاً شکست خورده، پس چرا یک گفت‌وگو این‌قدر خطرناک است؟مشکل اصلی همین‌جاست. مذاکره برای کشور قدرتمند به معنای اعتماد به دشمن نیست؛ یعنی استفاده از ابزارهای مختلف برای گرفتن امتیاز، کاهش هزینه و جلوگیری از جنگ. اما در منطق کیهان، ظاهراً مذاکره کردن نشانه ساده‌لوحی است و نپذیرفتن مذاکره نشانه اقتدار.نتیجه این منطق عجیب است: برای اینکه فریب نخوریم، اصلاً نباید با کسی حرف بزنیم!اگر میانجی‌گری فریب است، پاسخ منطقی یک کشور هوشمند باید راستی‌آزمایی، مذاکره سخت، گرفتن تضمین و استفاده از کانال‌های متعدد باشد؛ نه بستن تمام کانال‌ها. دیپلماسی دقیقاً برای همین ساخته شده است: برای گفت‌وگو با طرفی که به او اعتماد ندارید.اما وقتی هر میانجی از پیش «مهره دشمن» اعلام شود، کشور به چیزی شبیه قلعه‌ای تبدیل می‌شود که نگهبانانش آن‌قدر به جاسوس بودن همه مشکوکند که در نهایت درِ قلعه را هم از داخل قفل می‌کنند.طنز ماجرا حتی از این هم تلخ‌تر است. اگر مذاکره «فریب» باشد، آیا جنگ فریب نیست؟ جنگ که صورت‌حسابش را پنهان نمی‌کند؛ مستقیم از جان مردم، اقتصاد، زیرساخت و آینده کشور هزینه می‌گیرد.سیاست خارجی مسابقه «شجاعت» و «ترس» نیست. هنر سیاست این است که کشور بتواند بدون شلیک گلوله، همان چیزی را به دست آورد که ممکن است با شلیک صدها موشک هم به دست نیاورد.بنابراین اگر کیهان واقعاً نگران فریب آمریکاست، باید از مذاکره نترسد؛ باید به مذاکره مسلط شود.حذف مذاکره، قدرت نیست؛ حذف یکی از ابزارهای قدرت است.و شاید بزرگ‌ترین پارادوکس کیهان همین باشد: روزنامه‌ای که دائماً از استقلال و اقتدار ملی سخن می‌گوید، گاهی چنان از «فریب دشمن» می‌ترسد که حاضر است راه خروج از بحران را هم به جرم احتمال فریب ببندد.کشوری که هر درِ خروجی را «تله» بداند، سرانجام ممکن است بفهمد دشمن پشت در نبوده؛ کلید در دست خودش بوده و خودش آن را دور انداخته است.t.me/hamidasefichannel2%D8%B5%D9%81%D8%AD… یوتیوبyoutube.com/@hamidasefi-mf3jo