▫️دبیرخانه همایش بین المللی «حکمرانی جمعیت و خانواده در شکل دهی جوامع آینده» دانشگاه جامع امام حسین…

"زنگ هشدار قرص"همیشه سلامت یکی از دغدغه های جدی و اصلی مردم بوده و هست و انشالله خواهد بود.چون اگر سلامت نداشته باشیم حال مان خوب نخواهد بود. زندگی  هم لذت بخش نخواهد بود و همیشه نگران خواهیم بود‌. نگران عوارض بیماری ها  و هزینه ها و... هم این شرایط را تشدید می کند.معمولا انتظار این است که بیماری ها در سنین بالا شیوع بیشتری داشته باشد ولی ...نمی دانم با این وضعیتی که توضیح می دهم مواجه شدید یا نه. در بسیاری از جلساتی که حضور پیدا می کنیم یا همایش هایی که شرکت می کنیم حین جلسه یا همایش صدای زنگ گوشی ها به صدا در می آید.  اول فکر می کنبم صدای زنگ برای تماس است ولی در  آقا صدای زنگ هشدار برای خوردن قرص یا قرص هاست.نگرانی اینجاست که بسیاری از این افراد در سنین جوانی یا میان سالی هستند و روزانه مجبورند قرص های مختلف را مصرف کنند..واقعیت این است که وقتی می بینیم جوانان ما و میانسالان ما در گیر بیماری های هستند که باید مصرف مداوم دارو داشته باشند برای کنترل قند خون، فشار خون، کنترل شرایط قلب و بیماری های دیگر حال آدم بد می شود.ابن یادداشت کوتاه را نوشتم که از همه شما دوستان و همراهان عزیز خواهش کنم مراقب سلامت خودتان باشید. گرچه این روز ها هزینه های سلامت و بهداشت خیلی زیاد شده است تا چه رسد به درمان و اگر هم بیمار های صعب العلاج.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworker

سلام و درود.لینک ورود به جلسه مجازی :https://nikan.iut.ac.ir/rooms/8oj-1el-gmk-pg8در صورت امکان اطلاع رسانی شود

خبرنگاران، طلایه داران آگاهی و شفافیت و دفاع از حقوق شهروندان ( مردم)هستند .نامگذاری روزها به مناسبت های خاص فرصتی برای سپاسگزاری از افراد مرتبط و طرح مباحث مرتبط می باشد.از جمله این مناسبت ها " روز خبرنگار" است.  در ابتدا از طرف انجمن مددکاران اجتماعی ایران این روز را به همه خبرنگاران تبریک گفته و از تلاش های مسؤولانه و صادقانه شان سپاسگزاری می کنم.تلاش های که در جهت انعکاس اخبار خوب، پیگیری حقوق مردم بویژه گروه های هدف خاص مددکاران اجتماعی و اطلاع رسانی های بموقع انجام می دهند و قطعا موثر هم بوده، هست و خواهد بود.این روز از این جهت بزرگ است که خبرنگاران را طلایه داران آگاهی می دانیم.بدون شک آزادی رسانه و حضور آزاد خبرنگاران در جامعه، بهترین فرصت برای  انعکاس اقدامات،شفاف سازی و پیشگیری از  فساد های اداری و مالی است.فرصتی که برای تحقق آن مسئولین هر کشوری باید پیشگام شوند.مطالبه گری و پرسشگری را با ایجاد فضای مناسب برای خبرنگاران در جامعه عملی کنیم تا از این طریق فرصت بهتر ساختن جامعه را میسر کنیم.ما خبر ها را به راحتی می شنویم یا می خوانیم اما بدست آوردن اخبار و تحلیل کارشناسی،اطلاع رسانی مناسب و بموقع، در اختیار قراردادن اطلاعات مورد نیاز مردم درحوزه های مختلف، شفاف کردن مسایل، پیگیری حقوق مردم در افکار عمومی، آشنا کردن مردم با حقوق خود و … کار دشواری است که جز از افراد خبره، متعهد، مسئولیت پذیر، خلاق و … انتظار نمی رود.بر ابن باور هستم که خبرنگاران عزیز دارای چنین ویژگی هایی هستند. سید حسن موسوی چلکرئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایرانhttps://www.khabaronline.ir/news/2257480/%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%81%D8%A7%D9%81-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B3%D8%A7%D8%AF

"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworke

قابل تامل:"کجایی رفیق"با جمعی از دوستان در جایی نشسته بودیم و گپ و گفت خودمونی داشتیم.از گوشه و کنار دنیا و زندگی و کار و... از همه مهم تر در باره خودمون‌. اشاره کردم که در دوران نوجوانی و جوانی که تابستان ها در منطقه ییلاقی خودمان کهدبه پدرم در قصابی کمک می کردم هر هفته پنجشنبه ها عصر گروهی از مردان مثلا رانندگان نیسان، مینی بوس ، و یا بازاریان صنف های مختلف و... می آمدند و گوسفند می خریدند و با هم صحبت می کردند، ترانه می خواندند و ورزش می کردند و.....حالا کنترل شاهد این نوع رفتار توسط اکثریت مردان هستیم.در این لحظه که مرور خاطرات می کردیم، دوستی می گفت:" شرایط زندگی خیلی سخت شده و همش شده کار و کار و کار"‌ . دوست دیگری می گفت: هر جقدر هم که کار می کنیم باز هم عقب هستیم و کمتر لذت زندگی را می چشیم.البته برای زنان ایران زمین هم چنین شرایطی حاکم است بویژه زنانی که شاغل هستند و سرپرست خانوار وگروه های دیگر زنان گرامی ایران زمین.خاطرم هست دوست فرهیخته ای که من همیشه ایشان با استاد یاد می کنم و هر وقت ایشان را می بینم یا صحبت ایشان می شود هم خدای مهربان و هم مادران مهربان به یادم می آید مطلب مرتبطی را برای من ارسال کرده بود.گشتم و پیدا کردم نمی دانم نویسنده این مطلب چه کسی است ولی چون احساس کردم  مرتبط با شاید هم مرتبط با مقدمه بالا باشد اینجا می آورم:"یک زمانی مرد بودن، فقط به نان‌آوری و محکم بودن خلاصه نمی‌شد.مردها رفیق داشتند، پناه داشتند، هم‌صحبت داشتند. عصرها جایی برای نشستن بود، کسی بود که صدایت کند، بگوید: «کجایی؟ بیا یک چایی بخوریم.»مردها اگرچه کمتر از امروز از احساساتشان حرف می‌زدند، اما بیشتر کنار هم بودند.اما امروز اتفاق عجیبی افتاده است؛مردان هنوز هستند، اما آرام‌آرام از زندگی یکدیگر حذف می‌شوند.مردی را می‌بینی که صبح از خانه بیرون می رود و شب خسته برمی‌گردد و فردا دوباره همان مسیر را تکرار می‌کند.نه وقت رفیق دارد، نه حوصله مهمانی، نه پول دورهمی و سفر و تفریح؛ و گاهی حتی دیگر نمی‌داند با چه کسی می‌تواند بدون ملاحظه حرف بزند.مردها یاد گرفته‌اند خستگی‌شان را پنهان کنند.یاد گرفته‌اند بگویند «خوبم»، حتی وقتی خوب نیستند.یاد گرفته‌اند مشکلاتشان را خودشان حل کنند و اگر نتوانستند، باز هم چیزی نگویند.و این‌گونه است که «مرد قوی» کم‌کم تبدیل می‌شود به «مرد تنها».شاید انقراض مردان از جایی شروع می‌شود که دیگر کسی سراغشان را نمی‌گیرد؛وقتی یک مرد می‌تواند هفته‌ها و ماه‌ها با کسی بیرون نرود و هیچ‌کس متوجه غیبتش نشود.وقتی رفاقت تبدیل می‌شود به چند پیام مناسبتی در شبکه‌های اجتماعی؛وقتی «رفیق قدیمی» تبدیل می‌شود به یک اسم در فهرست مخاطبان تلفن؛وقتی فوتبال دیدن، سفر رفتن، چای خوردن و چند ساعت بی‌هدف حرف زدن، جای خود را به کار، صفحه موبایل و خستگی می‌دهد.مردان همیشه برای خانواده، کار و مسئولیت‌هایشان وقت گذاشته‌اند؛ اما کمتر کسی از آنها پرسیده است:«خودت چه می‌خواهی؟با چه کسی حرف می‌زنی؟وقتی خسته‌ای، به چه کسی پناه می‌بری؟»شاید به همین دلیل است که بعضی مردان در ظاهر همه چیز دارند؛ خانه، خانواده، شغل و مسئولیت…اما در درون، جایی خالی دارند که هیچ‌کدام از اینها به‌تنهایی پرش نمی‌کند.مرد به رفیق نیاز دارد؛ نه برای فرار از خانواده، بلکه برای اینکه بتواند با روحی سالم‌تر به خانواده بازگردد.رفیق، رقیب همسر نیست.رفیق، رقیب خانواده نیست.رفاقت، یکی از ستون‌های سلامت اجتماعی انسان است.ما نباید به گذشته برگردیم؛ به روزهایی که بعضی مردان رفاقت را به خانواده ترجیح می‌دادند.اما نباید به نقطه مقابل هم برسیم؛ جایی که مرد هیچ‌کس را جز خودش ندارد.شاید «انقراض مردان» از بین رفتن جسم آنها نباشد؛از بین رفتن رفاقت، گفت‌وگو، همدلی، شوخی، اعتماد و احساس تعلق باشد.مردی که دیگر کسی را برای یک فنجان چای، یک قدم زدن، یک سفر کوتاه یا حتی یک درد دل ساده ندارد، شاید هنوز در میان جمع زندگی کند؛ اما بخشی از وجودش سال‌هاست در سکوت زندگی می‌کند.پس اگر رفیقی دارید که مدت‌هاست ندیده‌اید،اگر مردی را می‌شناسید که همیشه می‌گوید «سرم شلوغ است»،اگر دوستی دارید که همیشه خودش را قوی نشان می‌دهد،یک بار شما سراغش را بگیریدگاهی یک «کجایی رفیق؟»می‌تواند بیشتر از هزار جمله ارزش داشته باشد.رفاقت را جدی بگیریم؛قبل از آنکه مردان، نه از روی زمین،بلکه از زندگی یکدیگر منقرض شوند.تقدیم به همه رفیق‌هایی که هنوز هستند؛و به آنهایی که مدت‌هاست کسی صدایشان نکرده است. به همه رفقای خودم ادای احترام می کنم و صمیمانه می نویسم: دوست تان دارم.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد. انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:

خاطره بازی :"در اهمیت ثبت اقدامات "دوست فرهیخته ام جناب آقای دکتر ایزدی برای ثبت خاطره ام دستوری دادند و من اطاعت امر کردم و این را نوشتم. در بیمارستان ولیعصر اراک به عنوان مددکار اجتماعی و مدیر کشیک ( از ساعت یک و نیم بعد از ظهر تا صبح فردا مسوولیت اداری بیمارستان با مدیر کشیک بود) کار می کردم. زمان ارتحال حضرت امام بود‌.قبلا اینگونه بود که از همه استان ها کاروان هایی مختلفی به سمت حرم می آمدند‌. یکی از کاروان ها مربوط به خانواده شهدا بود که از زوی از استان های شمال غرب کشور عازم بودند.در نزدیکی سلفچگان یک مادر شهیدی از کاروان جا مانده بود و در تاریکی شب که بارانی هم بود تصادف می کند و برای درمان به بیمارستان منتقل می شود‌ و همراهان او هم متوجه غیبت ایشان در کاروان خودشان نشدند‌ .اگر خاطرتان باشد آن زمان ها از تمام کشور برای حرم می آمدند. چون تصادفی بود می بایست توسط متخصص مغز و اعصاب ویزیت می شد که در آن روز آقای دکتر محمود رضا پورخلیلی کشیک بودند. ایشان معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی اراک و همزمان سرپرست بیمارستان ولیعصر هم بودند و جند مسوولیت مهم دیگر. من از ایشان خیلی زیاد آموختم. برای ویزیت قاعده ای داشت و آن این که جر بیمار آن کسی نمی بایست در اتاق بیمار حاضر باشد ‌.خیلی هم سخت گیر و جدی بود‌یک جورایی همه از او می ترسیدند. هنگام ویزیت این مادر شهید من در اتاق بودم و خانم فریدونی که مسوول بخش اورژانس بیمارستان بود که خیلی هم مسلط بود نگران این بود که آقای دکتر من را بیرون کند..هنگامی که آقای دکتر وارد شدند از من سوال کردند که بیمار من است؟ شرایط بیمار را توضیح دادم. نگاهی به من و خانم فریدونی کرد و چیزی نگفت.همیشه برای من که فقط سه ماه وارد بیمارستان شده بودم، احترام قائل بود.معمولا پزشکان بیماران را ویزیت می کردند بعد وارد اتاق پرستاری می‌ شدند و پرونده ها را می نوشتند. ایشان خیلی دقیق و ساده از بیمار شرح حال گرفتند. تا مطمئن نمی شد که سوال را درست متوجه شده و اطلاعات لازم را به دست نمی آورد وارد بخش دیگر سوالات نمی شد‌. به همین دلیل چون بیمار کرد زبان بود ویزیت ایشان خیلی طول کشید. پاسخ ها را هم دقیق و منظم و بسیار خوش خط( بر عکس من) می نوشت و توضیحات لازم را هم به خانم فریدونی برای پیگیری کارهای درمانی می داد و خانم فریدونی که بسیار دقیق و منظم بود در دفترش در صفحه مربوط به هر بیمار می نوشت. مراحل درمان و.... را به ترتیب و با شماره های ۱ و ۲ و ۳ و... می نوشت . بی مقدمه از آقای دکتر سوال کردم که چرا دقیق می پرسد و می نویسد؟ از بالای عینک نگاهی به من کرد و این را اشاره کرد که " آقای موسوی، این را به خاطر داشته باشید که پرونده کاری ات را به گونه ای ثبت کنید که اگر از منظر قضایی متهم شدید و شما هم نبودید پرونده ات از عملکرد شما بطور دقیق و شفاف دفاع کند‌. این توصیه ایشان همیشه برای من سرمشق بوده و هست.الان یکی از نقاط ضعف مددکاران اجتماعی در ثبت ناقص و غیر شفاف و غیر منظم اقدامات است. اهمیت این گفته موجب شد به گزارش نویسی علاقمند شوم و کتاب جامعی را با عنوان مددکاری اجتماعی(۵) راهنمای سرپرستی و کارورزی( کار عملی ) در مددکاری اجتماعی را بنویسم که تاکنون ۱۳ بار چاپ شده است و در محیط کار و دانشگاه هم در این زمینه سخت گیری می کنم و تلاش می کنم آنچه را آموختم به دیگران  بیاموزم.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworker