"ماست را از پدر دریغ نکنید"ننه صنمبر من باور داشت که باید حرمت بزرگان هر خانه حفظ شود و بچه ها باید…
انتشار: 2026/08/04 16:50 UTCدریافت: 2026/08/10 04:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 04:45 UTC
"ماست را از پدر دریغ نکنید"ننه صنمبر من باور داشت که باید حرمت بزرگان هر خانه حفظ شود و بچه ها باید نمک شناس و قدردان باشند و هیچ چیز حتی ازدواج، پول، شغل مهم و....نباید مانع توجه بچه ها به پدران و مادران شان باشد.این به معنی نادیده گرفتن حق زن یا شوهر و فرزندان شان نیست ولی حفظ حرمت پدر و مادر هم خیلی واجب است.در گروه "همدلان علامه "متنی ارسال شد که گویی از طرف ننه صنمبر برای یادآوری آن گفته هایش برای من ارسال شده بود.کمی تلخ است ولی ارزش تامل دارد که عینا بازنشر می دهم:"وقتی همسر حامد از دنیا رفت، او تنها چهل و پنج سال داشت.هر کسی که برای تسلیت میآمد، یک پیشنهاد میداد: «حامد.. هنوز سنت زیاد نیست، دوباره ازدواج کن.»او هر بار فقط لبخند میزد، دست بر سر پسر دوازدهسالهاش میکشید و میگفت: «خداوند این پسر را بهعنوان آخرین امانت همسرم به من سپرده است. باقی عمرم را صرف نگهداری از این امانت خواهم کرد.»و واقعاً نیز چنین کرد. تمام زندگیاش را وقف پسرش نمود. کار و بارش رونق گرفت، و دنیایش تنها به لبخند همان یک پسر خلاصه شد. آرزوهایش، تنهاییهایش و شبهایش را بیصدا در دل خاک کرد.سالها گذشت.پسرک جوان شد، تحصیلات را به پایان رساند و روزی پدر تمام کار و بار را به او سپرد.گفت: «از امروز تو اداره کن، من خسته شدهام.»پسر ازدواج کرد.با آمدن عروس، خانه رنگ تازهای گرفت؛ پردهها عوض شدند، فرنیچر نو شد، ظروف تغییر کردند و حتی چیدمان آشپزخانه نیز دگرگون شد.و آقای حامد..؟او هم تغییر کرد.گاهی در دفتر مینشست، گاهی در دکان یکی از دوستان قدیمی چای مینوشید و هنگام غروب فقط برای خوابیدن به خانه باز میگشت. در خانهٔ خودش چنان رفت و آمد میکرد که گویی مهمان خانهٔ دیگری است.روزی همه دور یک سفره نشسته بودند.آقای حامد هنگام خوردن آخرین لقمه با مهربانی گفت: «پسرم... اگر کمی ماست باشد، لطفاً برایم بیاور.»از آشپزخانه صدای عروس آمد: «امروز در خانه ماست نیست، پدرجان.»او فقط گفت: «باشد..»جرعهای آب نوشید و بیصدا از سر سفره برخاست.هیچکس به چهرهاش نگاه نکرد.طبق معمول برای پیادهروی از خانه بیرون رفت.هنوز از در بیرون نرفته بود که عروس درِ یخچال را باز کرد، کاسهای ماست سرد بیرون آورد و جلوی شوهرش گذاشت.گفت: «هوا خیلی گرم است، غذای تو بدون ماست کامل نمیشود.»پسر به کاسهٔ ماست نگاه کرد وسپس به در خانه، جایی که صدای قدمهای آرام پدرش کمکم دور میشد.لحظهای به چشمان همسرش نگریست.بعد، بیهیچ حرفی، ماست را خورد.نه دعوایی کرد، نه نصیحتی.اما از همان روز، چیزی در درونش برای همیشه خاموش شد.چند روز بعد، به پدرش گفت: «پدر، امروز ساعت ده آماده باشید. باید به دفترخانه برویم.»پدر پرسید: «برای چه..؟»پسر پاسخ داد: «برای ازدواج شما.»روزنامه از دست آقای حامد افتاد.گفت: «دیوانه شدهای..؟ در این سن..؟ من دیگر نیازی به ازدواج ندارم. تمام عمرم را برای تو گذراندهام.»پسر برای نخستین بار چنان به چشمان پدرش نگاه کرد که مردی، فداکاری مرد دیگری را درک میکند.آهسته گفت: «پدر.. من برای خودم مادر نمیآورم و برای همسرم هم مادر شوهر.من فقط میخواهم کسی باشد که برای شما یک کاسه ماست آماده کند.»سکوتی سنگین اتاق را فرا گرفت؛ چنان که حتی صدای تیکتاک ساعت نیز شرمنده به نظر میرسید.پسر کلید خانه را از جیبش بیرون آورد و روی میز گذاشت.گفت: امشب من و همسرم به یک آپارتمان کرایهای کوچک نقل مکان میکنیم. از فردا هم در شرکت شما فقط بهعنوان یک کارمند کار خواهم کرد و معاش خواهم گرفت؛ تا کسانی که همهچیز این خانه را از شما گرفتهاند، ارزش یک کاسه ماست را نیز بفهمند.در آشپزخانه، لیوان شیشهای از دست عروس افتاد و روی زمین شکست.صدای شکستن لیوان آرام بود، اما در دل او شکافی عمیق ایجاد کرد.با قدمهایی لرزان بیرون آمد، همان کاسهٔ ماست را از یخچال برداشت، مقابل آقای حامد گذاشت و در حالی که اشک میریخت، کنار پای او نشست.گفت: «پدرجان... مرا ببخشید. امروز فهمیدم که من فقط ماست را از شما دریغ نکردم، بلکه حق شما را پایمال کردم.»آقای حامد با دستهای لرزان، دست بر سر او کشید. چشمانش پر از اشکی بود که تنها تنهاییِ دوران پیری آن را میشناسد.آهسته گفت: «دخترم.. گرسنگی فقط از نداشتن نان نیست؛ گرسنگی واقعی آن روز است که انسان در خانهٔ خودش احساس کند اضافه و سربار است.»عمار جلو آمد و دستان پدرش را گرفت.آن روز نه کسی به محکمه رفت، نه نکاحی انجام شد و نه خانوادهای از هم پاشید.فقط سه نفری که دور یک سفره نشسته بودند، برای نخستین بار یاد گرفتند یکدیگر را با دل ببینند.و از آن روز به بعد، در آن خانه هیچگاه ماست تمام نشد..زیرا عروس، پیش از آنکه ماست را در یخچال بگذارد، احترام را در دل خود جای داده بود.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی
"زنگ هشدار قرص"همیشه سلامت یکی از دغدغه های جدی و اصلی مردم بوده و هست و انشالله خواهد بود.چون اگر سلامت نداشته باشیم حال مان خوب نخواهد بود. زندگی هم لذت بخش نخواهد بود و همیشه نگران خواهیم بود. نگران عوارض بیماری ها و هزینه ها و... هم این شرایط را تشدید می کند.معمولا انتظار این است که بیماری ها در سنین بالا شیوع بیشتری داشته باشد ولی ...نمی دانم با این وضعیتی که توضیح می دهم مواجه شدید یا نه. در بسیاری از جلساتی که حضور پیدا می کنیم یا همایش هایی که شرکت می کنیم حین جلسه یا همایش صدای زنگ گوشی ها به صدا در می آید. اول فکر می کنبم صدای زنگ برای تماس است ولی در آقا صدای زنگ هشدار برای خوردن قرص یا قرص هاست.نگرانی اینجاست که بسیاری از این افراد در سنین جوانی یا میان سالی هستند و روزانه مجبورند قرص های مختلف را مصرف کنند..واقعیت این است که وقتی می بینیم جوانان ما و میانسالان ما در گیر بیماری های هستند که باید مصرف مداوم دارو داشته باشند برای کنترل قند خون، فشار خون، کنترل شرایط قلب و بیماری های دیگر حال آدم بد می شود.ابن یادداشت کوتاه را نوشتم که از همه شما دوستان و همراهان عزیز خواهش کنم مراقب سلامت خودتان باشید. گرچه این روز ها هزینه های سلامت و بهداشت خیلی زیاد شده است تا چه رسد به درمان و اگر هم بیمار های صعب العلاج.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworker
▫️دبیرخانه همایش بین المللی «حکمرانی جمعیت و خانواده در شکل دهی جوامع آینده» دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام برگزار میکند: 🔰 نوزدهمین پیشنشست تخصصی با موضوع: «ارزیابی اثربخشی سیاستگذاری اجتماعی در حوزه خانواده و فرزندآوری »🎙باحضور: دکتر موسویچلک مدرس دانشگاه، رئیس انجمن مددکاران ایران، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کل کشور🎙دبیر نشست: فرشید الیاسی، دانشجوی دکتری جمعیت شناسی، کارشناس دفتر کودکان و نوجوانان بهزیستی استان کرمانشاه 🗓 زمان: دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ | ساعت ۱۰ صبح📍لینک برگزاری نشست:https://www.skyroom.online/ch/amoozesh_ihu/khanevade 🌐همایش بین المللی حکمرانی جمعیت و خانواده در شکل دهی جوامع آینده🌐 International Conference on Population and Family Governance In Future Civilization🖥https://icpg.ihu.ac.ir/fa🆔 @ICPG1st#حکمرانی_جمعیت_و_خانوادهلینک ورود به جلسه مجازی:https://www.skyroom.online/ch/amoozesh_ihu/khanevade
سلام و درود.لینک ورود به جلسه مجازی :https://nikan.iut.ac.ir/rooms/8oj-1el-gmk-pg8در صورت امکان اطلاع رسانی شود
خبرنگاران، طلایه داران آگاهی و شفافیت و دفاع از حقوق شهروندان ( مردم)هستند .نامگذاری روزها به مناسبت های خاص فرصتی برای سپاسگزاری از افراد مرتبط و طرح مباحث مرتبط می باشد.از جمله این مناسبت ها " روز خبرنگار" است. در ابتدا از طرف انجمن مددکاران اجتماعی ایران این روز را به همه خبرنگاران تبریک گفته و از تلاش های مسؤولانه و صادقانه شان سپاسگزاری می کنم.تلاش های که در جهت انعکاس اخبار خوب، پیگیری حقوق مردم بویژه گروه های هدف خاص مددکاران اجتماعی و اطلاع رسانی های بموقع انجام می دهند و قطعا موثر هم بوده، هست و خواهد بود.این روز از این جهت بزرگ است که خبرنگاران را طلایه داران آگاهی می دانیم.بدون شک آزادی رسانه و حضور آزاد خبرنگاران در جامعه، بهترین فرصت برای انعکاس اقدامات،شفاف سازی و پیشگیری از فساد های اداری و مالی است.فرصتی که برای تحقق آن مسئولین هر کشوری باید پیشگام شوند.مطالبه گری و پرسشگری را با ایجاد فضای مناسب برای خبرنگاران در جامعه عملی کنیم تا از این طریق فرصت بهتر ساختن جامعه را میسر کنیم.ما خبر ها را به راحتی می شنویم یا می خوانیم اما بدست آوردن اخبار و تحلیل کارشناسی،اطلاع رسانی مناسب و بموقع، در اختیار قراردادن اطلاعات مورد نیاز مردم درحوزه های مختلف، شفاف کردن مسایل، پیگیری حقوق مردم در افکار عمومی، آشنا کردن مردم با حقوق خود و … کار دشواری است که جز از افراد خبره، متعهد، مسئولیت پذیر، خلاق و … انتظار نمی رود.بر ابن باور هستم که خبرنگاران عزیز دارای چنین ویژگی هایی هستند. سید حسن موسوی چلکرئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایرانhttps://www.khabaronline.ir/news/2257480/%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%81%D8%A7%D9%81-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B3%D8%A7%D8%AF
"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworke
قابل تامل:"کجایی رفیق"با جمعی از دوستان در جایی نشسته بودیم و گپ و گفت خودمونی داشتیم.از گوشه و کنار دنیا و زندگی و کار و... از همه مهم تر در باره خودمون. اشاره کردم که در دوران نوجوانی و جوانی که تابستان ها در منطقه ییلاقی خودمان کهدبه پدرم در قصابی کمک می کردم هر هفته پنجشنبه ها عصر گروهی از مردان مثلا رانندگان نیسان، مینی بوس ، و یا بازاریان صنف های مختلف و... می آمدند و گوسفند می خریدند و با هم صحبت می کردند، ترانه می خواندند و ورزش می کردند و.....حالا کنترل شاهد این نوع رفتار توسط اکثریت مردان هستیم.در این لحظه که مرور خاطرات می کردیم، دوستی می گفت:" شرایط زندگی خیلی سخت شده و همش شده کار و کار و کار" . دوست دیگری می گفت: هر جقدر هم که کار می کنیم باز هم عقب هستیم و کمتر لذت زندگی را می چشیم.البته برای زنان ایران زمین هم چنین شرایطی حاکم است بویژه زنانی که شاغل هستند و سرپرست خانوار وگروه های دیگر زنان گرامی ایران زمین.خاطرم هست دوست فرهیخته ای که من همیشه ایشان با استاد یاد می کنم و هر وقت ایشان را می بینم یا صحبت ایشان می شود هم خدای مهربان و هم مادران مهربان به یادم می آید مطلب مرتبطی را برای من ارسال کرده بود.گشتم و پیدا کردم نمی دانم نویسنده این مطلب چه کسی است ولی چون احساس کردم مرتبط با شاید هم مرتبط با مقدمه بالا باشد اینجا می آورم:"یک زمانی مرد بودن، فقط به نانآوری و محکم بودن خلاصه نمیشد.مردها رفیق داشتند، پناه داشتند، همصحبت داشتند. عصرها جایی برای نشستن بود، کسی بود که صدایت کند، بگوید: «کجایی؟ بیا یک چایی بخوریم.»مردها اگرچه کمتر از امروز از احساساتشان حرف میزدند، اما بیشتر کنار هم بودند.اما امروز اتفاق عجیبی افتاده است؛مردان هنوز هستند، اما آرامآرام از زندگی یکدیگر حذف میشوند.مردی را میبینی که صبح از خانه بیرون می رود و شب خسته برمیگردد و فردا دوباره همان مسیر را تکرار میکند.نه وقت رفیق دارد، نه حوصله مهمانی، نه پول دورهمی و سفر و تفریح؛ و گاهی حتی دیگر نمیداند با چه کسی میتواند بدون ملاحظه حرف بزند.مردها یاد گرفتهاند خستگیشان را پنهان کنند.یاد گرفتهاند بگویند «خوبم»، حتی وقتی خوب نیستند.یاد گرفتهاند مشکلاتشان را خودشان حل کنند و اگر نتوانستند، باز هم چیزی نگویند.و اینگونه است که «مرد قوی» کمکم تبدیل میشود به «مرد تنها».شاید انقراض مردان از جایی شروع میشود که دیگر کسی سراغشان را نمیگیرد؛وقتی یک مرد میتواند هفتهها و ماهها با کسی بیرون نرود و هیچکس متوجه غیبتش نشود.وقتی رفاقت تبدیل میشود به چند پیام مناسبتی در شبکههای اجتماعی؛وقتی «رفیق قدیمی» تبدیل میشود به یک اسم در فهرست مخاطبان تلفن؛وقتی فوتبال دیدن، سفر رفتن، چای خوردن و چند ساعت بیهدف حرف زدن، جای خود را به کار، صفحه موبایل و خستگی میدهد.مردان همیشه برای خانواده، کار و مسئولیتهایشان وقت گذاشتهاند؛ اما کمتر کسی از آنها پرسیده است:«خودت چه میخواهی؟با چه کسی حرف میزنی؟وقتی خستهای، به چه کسی پناه میبری؟»شاید به همین دلیل است که بعضی مردان در ظاهر همه چیز دارند؛ خانه، خانواده، شغل و مسئولیت…اما در درون، جایی خالی دارند که هیچکدام از اینها بهتنهایی پرش نمیکند.مرد به رفیق نیاز دارد؛ نه برای فرار از خانواده، بلکه برای اینکه بتواند با روحی سالمتر به خانواده بازگردد.رفیق، رقیب همسر نیست.رفیق، رقیب خانواده نیست.رفاقت، یکی از ستونهای سلامت اجتماعی انسان است.ما نباید به گذشته برگردیم؛ به روزهایی که بعضی مردان رفاقت را به خانواده ترجیح میدادند.اما نباید به نقطه مقابل هم برسیم؛ جایی که مرد هیچکس را جز خودش ندارد.شاید «انقراض مردان» از بین رفتن جسم آنها نباشد؛از بین رفتن رفاقت، گفتوگو، همدلی، شوخی، اعتماد و احساس تعلق باشد.مردی که دیگر کسی را برای یک فنجان چای، یک قدم زدن، یک سفر کوتاه یا حتی یک درد دل ساده ندارد، شاید هنوز در میان جمع زندگی کند؛ اما بخشی از وجودش سالهاست در سکوت زندگی میکند.پس اگر رفیقی دارید که مدتهاست ندیدهاید،اگر مردی را میشناسید که همیشه میگوید «سرم شلوغ است»،اگر دوستی دارید که همیشه خودش را قوی نشان میدهد،یک بار شما سراغش را بگیریدگاهی یک «کجایی رفیق؟»میتواند بیشتر از هزار جمله ارزش داشته باشد.رفاقت را جدی بگیریم؛قبل از آنکه مردان، نه از روی زمین،بلکه از زندگی یکدیگر منقرض شوند.تقدیم به همه رفیقهایی که هنوز هستند؛و به آنهایی که مدتهاست کسی صدایشان نکرده است. به همه رفقای خودم ادای احترام می کنم و صمیمانه می نویسم: دوست تان دارم.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد. انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من: