"اجازه دهیم پدربزرگ دست به دیوار بزند"یکی از ویژگی های اخلاقی در هر جامعه ای احترام گذاشتن به بزرگت…
انتشار: 2026/07/30 17:36 UTCدریافت: 2026/08/10 04:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 04:45 UTC
"اجازه دهیم پدربزرگ دست به دیوار بزند"یکی از ویژگی های اخلاقی در هر جامعه ای احترام گذاشتن به بزرگتر ها و سالمندان است.دیروز با مدیری صحبت می کردم و از این که حرمت مدیران سابق را نگه نمی داشت گلایه کرده بودم و واقعا ناراحت بودم که چرا با بزرگان اینگونه برخورد می شود و جالب این است که استخدام این مدیر جدید هم توسط یکی از مدیران سابق بود و حتی حرمت او را هم نگه نداشت. یاد " ننه صنمبر" افتادم که همیشه می گفت: حرمت بزرگتر ها و بویژه پدر و مادر را نگه دارید والا گرفتار می شوید و پشیمان..یاد این مطلب افتادم که دوست " هنرمندم" ارسال کرده بود:"عزیزی می گفت: پدرم دیگر پیر شده بود. هنگام راه رفتن، اکثراً به دیوار تکیه میداد. بهتدریج، آثار انگشتانش روی دیوارها نمایان میشد — آثاری که نشانهای از ضعف و ناتوانیاش بود.همسرم از این نشانهها ناراحت میشد. او زیاد شکایت میکرد که دیوارها کثیف شدهاند.روزی پدرم سردرد شدید داشت. روغن به سرش مالید و طبق عادت به دیوار تکیه داد، که باعث شد لکههای روغن روی دیوار بیفتد.زنم از این کار ناراحت شد و با لحنی تند به پدرم گفت:" *لطفاً به دیوار دست نزنید!* "پدرم خاموش شد. در چشمانش اندوه عمیقی دیده میشد.شب گذشته بین من و همسرم مشاجرهای صورت گرفته بود، بخاطر همین چیزی نگفتم.یعنی، از رفتار بیادبانهی همسرم خجالت کشیدم، ولی چیزی نگفتم.از آن روز به بعد، پدرم دیگر به دیوار تکیه نداد.تا اینکه یک روز تعادلش را از دست داد و افتاد. استخوان رانش شکست. عمل جراحی انجام شد، اما بهطور کامل خوب نشد و بعد از چند روز ما را گریان تنها گذاشت.احساس پشیمانی شدیدی در دلم بود. نگاه خاموش پدرم هنوز هم مرا رها نمیکند. نه میتوانم او را فراموش کنم، نه خودم را ببخشم.مدتی بعد تصمیم گرفتیم خانه را رنگ کنیم.وقتی نقاشها آمدند، پسرم که پدربزرگش را بسیار دوست داشت، نگذاشت دیوارهایی که نشانههای انگشتان پدربزرگش را داشتند رنگ شوند.نقاشها آدمهای فهمیدهای بودند. دور آن نشانهها دایرههای زیبایی کشیدند، طوریکه گویی دیوارها اثر هنری زیبایی بودند.بهتدریج، آن نشانهها به نشانهی خانهی ما تبدیل شدند.هر که میآمد، حتماً از آن دیوار تعریف میکرد، اما هیچکس نمیدانست که پشت آن زیبایی، یک حقیقت دردناک نهفته است.زمان گذشت، و من نیز اکنون پیر شدهام.روزی هنگام راهرفتن به دیوار تکیه دادم. همان لحظه گذشته به خاطرم آمد — برخورد همسرم با پدرم، سکوت او، و رنج او. خواستم بدون تکیه قدم بزنم.پسرم که همه چیز را میدید، فوراً پیش آمد و گفت:"بابا، لطفاً به دیوار تکیه بدهید، وگرنه ممکن است بیفتید!"سپس نوه ام دواندوان آمد و گفت:"ددی، میتوانید از شانهی من بگیرید!"با شنیدن این حرفها چشمانم پر از اشک شد.کاش… کاش من هم با پدرم همینگونه مهربانی کرده بودم — شاید هنوز چند روزی بیشتر با ما میماند.پسرم و نوه ام مرا به آرامی تا گوشه ای رساندند. بعد نوه ام کتاب رسم خود را آورد. نشانم داد که معلمش از یکی از نقاشیهایش زیاد تعریف کرده — آن تصویر، تصویر همان دیواری بود که آثار انگشتان پدرم را داشت.در پایین آن تصویر، معلم نوشته بود:"چه خوب است اگر هر کودک با بزرگان خود چنین مهربانی داشته باشد!"رفتم به اتاقم، و در حالیکه در یاد پدر مرحومم آهسته آهسته گریه میکردم، از خداوند طلب بخشش نمودم.ما همه روزی پیر خواهیم شد.بزرگانی که امروز در کنار ما هستند، نماد زندهی زحمتها، قربانیها، و مهربانیهای گذشتهاند.قدمهای لرزانشان تمسخر نمیخواهند، بلکه تکیهگاه میخواهند.صدای لرزانشان خاموشی نمیخواهد، بلکه جواب محبتآمیز میطلبد.به یاد داشته باشیم:محبتی که امروز به بزرگانتان میکنید، فردا فرزندانتان همان محبت را به شما خواهند کرد.اگر در خانهتان بزرگتری دارید...امروز دستشان را بگیریدشاید فردا دیر شود.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworker
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی
"زنگ هشدار قرص"همیشه سلامت یکی از دغدغه های جدی و اصلی مردم بوده و هست و انشالله خواهد بود.چون اگر سلامت نداشته باشیم حال مان خوب نخواهد بود. زندگی هم لذت بخش نخواهد بود و همیشه نگران خواهیم بود. نگران عوارض بیماری ها و هزینه ها و... هم این شرایط را تشدید می کند.معمولا انتظار این است که بیماری ها در سنین بالا شیوع بیشتری داشته باشد ولی ...نمی دانم با این وضعیتی که توضیح می دهم مواجه شدید یا نه. در بسیاری از جلساتی که حضور پیدا می کنیم یا همایش هایی که شرکت می کنیم حین جلسه یا همایش صدای زنگ گوشی ها به صدا در می آید. اول فکر می کنبم صدای زنگ برای تماس است ولی در آقا صدای زنگ هشدار برای خوردن قرص یا قرص هاست.نگرانی اینجاست که بسیاری از این افراد در سنین جوانی یا میان سالی هستند و روزانه مجبورند قرص های مختلف را مصرف کنند..واقعیت این است که وقتی می بینیم جوانان ما و میانسالان ما در گیر بیماری های هستند که باید مصرف مداوم دارو داشته باشند برای کنترل قند خون، فشار خون، کنترل شرایط قلب و بیماری های دیگر حال آدم بد می شود.ابن یادداشت کوتاه را نوشتم که از همه شما دوستان و همراهان عزیز خواهش کنم مراقب سلامت خودتان باشید. گرچه این روز ها هزینه های سلامت و بهداشت خیلی زیاد شده است تا چه رسد به درمان و اگر هم بیمار های صعب العلاج.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من:"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworker
▫️دبیرخانه همایش بین المللی «حکمرانی جمعیت و خانواده در شکل دهی جوامع آینده» دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام برگزار میکند: 🔰 نوزدهمین پیشنشست تخصصی با موضوع: «ارزیابی اثربخشی سیاستگذاری اجتماعی در حوزه خانواده و فرزندآوری »🎙باحضور: دکتر موسویچلک مدرس دانشگاه، رئیس انجمن مددکاران ایران، معاون سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کل کشور🎙دبیر نشست: فرشید الیاسی، دانشجوی دکتری جمعیت شناسی، کارشناس دفتر کودکان و نوجوانان بهزیستی استان کرمانشاه 🗓 زمان: دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ | ساعت ۱۰ صبح📍لینک برگزاری نشست:https://www.skyroom.online/ch/amoozesh_ihu/khanevade 🌐همایش بین المللی حکمرانی جمعیت و خانواده در شکل دهی جوامع آینده🌐 International Conference on Population and Family Governance In Future Civilization🖥https://icpg.ihu.ac.ir/fa🆔 @ICPG1st#حکمرانی_جمعیت_و_خانوادهلینک ورود به جلسه مجازی:https://www.skyroom.online/ch/amoozesh_ihu/khanevade
سلام و درود.لینک ورود به جلسه مجازی :https://nikan.iut.ac.ir/rooms/8oj-1el-gmk-pg8در صورت امکان اطلاع رسانی شود
خبرنگاران، طلایه داران آگاهی و شفافیت و دفاع از حقوق شهروندان ( مردم)هستند .نامگذاری روزها به مناسبت های خاص فرصتی برای سپاسگزاری از افراد مرتبط و طرح مباحث مرتبط می باشد.از جمله این مناسبت ها " روز خبرنگار" است. در ابتدا از طرف انجمن مددکاران اجتماعی ایران این روز را به همه خبرنگاران تبریک گفته و از تلاش های مسؤولانه و صادقانه شان سپاسگزاری می کنم.تلاش های که در جهت انعکاس اخبار خوب، پیگیری حقوق مردم بویژه گروه های هدف خاص مددکاران اجتماعی و اطلاع رسانی های بموقع انجام می دهند و قطعا موثر هم بوده، هست و خواهد بود.این روز از این جهت بزرگ است که خبرنگاران را طلایه داران آگاهی می دانیم.بدون شک آزادی رسانه و حضور آزاد خبرنگاران در جامعه، بهترین فرصت برای انعکاس اقدامات،شفاف سازی و پیشگیری از فساد های اداری و مالی است.فرصتی که برای تحقق آن مسئولین هر کشوری باید پیشگام شوند.مطالبه گری و پرسشگری را با ایجاد فضای مناسب برای خبرنگاران در جامعه عملی کنیم تا از این طریق فرصت بهتر ساختن جامعه را میسر کنیم.ما خبر ها را به راحتی می شنویم یا می خوانیم اما بدست آوردن اخبار و تحلیل کارشناسی،اطلاع رسانی مناسب و بموقع، در اختیار قراردادن اطلاعات مورد نیاز مردم درحوزه های مختلف، شفاف کردن مسایل، پیگیری حقوق مردم در افکار عمومی، آشنا کردن مردم با حقوق خود و … کار دشواری است که جز از افراد خبره، متعهد، مسئولیت پذیر، خلاق و … انتظار نمی رود.بر ابن باور هستم که خبرنگاران عزیز دارای چنین ویژگی هایی هستند. سید حسن موسوی چلکرئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایرانhttps://www.khabaronline.ir/news/2257480/%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%81%D8%A7%D9%81-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%81%D8%B3%D8%A7%D8%AF
"بله":ble.ir/join/2xyx1EDRc7تلگرام :https/t.me/hmchsocialworke
قابل تامل:"کجایی رفیق"با جمعی از دوستان در جایی نشسته بودیم و گپ و گفت خودمونی داشتیم.از گوشه و کنار دنیا و زندگی و کار و... از همه مهم تر در باره خودمون. اشاره کردم که در دوران نوجوانی و جوانی که تابستان ها در منطقه ییلاقی خودمان کهدبه پدرم در قصابی کمک می کردم هر هفته پنجشنبه ها عصر گروهی از مردان مثلا رانندگان نیسان، مینی بوس ، و یا بازاریان صنف های مختلف و... می آمدند و گوسفند می خریدند و با هم صحبت می کردند، ترانه می خواندند و ورزش می کردند و.....حالا کنترل شاهد این نوع رفتار توسط اکثریت مردان هستیم.در این لحظه که مرور خاطرات می کردیم، دوستی می گفت:" شرایط زندگی خیلی سخت شده و همش شده کار و کار و کار" . دوست دیگری می گفت: هر جقدر هم که کار می کنیم باز هم عقب هستیم و کمتر لذت زندگی را می چشیم.البته برای زنان ایران زمین هم چنین شرایطی حاکم است بویژه زنانی که شاغل هستند و سرپرست خانوار وگروه های دیگر زنان گرامی ایران زمین.خاطرم هست دوست فرهیخته ای که من همیشه ایشان با استاد یاد می کنم و هر وقت ایشان را می بینم یا صحبت ایشان می شود هم خدای مهربان و هم مادران مهربان به یادم می آید مطلب مرتبطی را برای من ارسال کرده بود.گشتم و پیدا کردم نمی دانم نویسنده این مطلب چه کسی است ولی چون احساس کردم مرتبط با شاید هم مرتبط با مقدمه بالا باشد اینجا می آورم:"یک زمانی مرد بودن، فقط به نانآوری و محکم بودن خلاصه نمیشد.مردها رفیق داشتند، پناه داشتند، همصحبت داشتند. عصرها جایی برای نشستن بود، کسی بود که صدایت کند، بگوید: «کجایی؟ بیا یک چایی بخوریم.»مردها اگرچه کمتر از امروز از احساساتشان حرف میزدند، اما بیشتر کنار هم بودند.اما امروز اتفاق عجیبی افتاده است؛مردان هنوز هستند، اما آرامآرام از زندگی یکدیگر حذف میشوند.مردی را میبینی که صبح از خانه بیرون می رود و شب خسته برمیگردد و فردا دوباره همان مسیر را تکرار میکند.نه وقت رفیق دارد، نه حوصله مهمانی، نه پول دورهمی و سفر و تفریح؛ و گاهی حتی دیگر نمیداند با چه کسی میتواند بدون ملاحظه حرف بزند.مردها یاد گرفتهاند خستگیشان را پنهان کنند.یاد گرفتهاند بگویند «خوبم»، حتی وقتی خوب نیستند.یاد گرفتهاند مشکلاتشان را خودشان حل کنند و اگر نتوانستند، باز هم چیزی نگویند.و اینگونه است که «مرد قوی» کمکم تبدیل میشود به «مرد تنها».شاید انقراض مردان از جایی شروع میشود که دیگر کسی سراغشان را نمیگیرد؛وقتی یک مرد میتواند هفتهها و ماهها با کسی بیرون نرود و هیچکس متوجه غیبتش نشود.وقتی رفاقت تبدیل میشود به چند پیام مناسبتی در شبکههای اجتماعی؛وقتی «رفیق قدیمی» تبدیل میشود به یک اسم در فهرست مخاطبان تلفن؛وقتی فوتبال دیدن، سفر رفتن، چای خوردن و چند ساعت بیهدف حرف زدن، جای خود را به کار، صفحه موبایل و خستگی میدهد.مردان همیشه برای خانواده، کار و مسئولیتهایشان وقت گذاشتهاند؛ اما کمتر کسی از آنها پرسیده است:«خودت چه میخواهی؟با چه کسی حرف میزنی؟وقتی خستهای، به چه کسی پناه میبری؟»شاید به همین دلیل است که بعضی مردان در ظاهر همه چیز دارند؛ خانه، خانواده، شغل و مسئولیت…اما در درون، جایی خالی دارند که هیچکدام از اینها بهتنهایی پرش نمیکند.مرد به رفیق نیاز دارد؛ نه برای فرار از خانواده، بلکه برای اینکه بتواند با روحی سالمتر به خانواده بازگردد.رفیق، رقیب همسر نیست.رفیق، رقیب خانواده نیست.رفاقت، یکی از ستونهای سلامت اجتماعی انسان است.ما نباید به گذشته برگردیم؛ به روزهایی که بعضی مردان رفاقت را به خانواده ترجیح میدادند.اما نباید به نقطه مقابل هم برسیم؛ جایی که مرد هیچکس را جز خودش ندارد.شاید «انقراض مردان» از بین رفتن جسم آنها نباشد؛از بین رفتن رفاقت، گفتوگو، همدلی، شوخی، اعتماد و احساس تعلق باشد.مردی که دیگر کسی را برای یک فنجان چای، یک قدم زدن، یک سفر کوتاه یا حتی یک درد دل ساده ندارد، شاید هنوز در میان جمع زندگی کند؛ اما بخشی از وجودش سالهاست در سکوت زندگی میکند.پس اگر رفیقی دارید که مدتهاست ندیدهاید،اگر مردی را میشناسید که همیشه میگوید «سرم شلوغ است»،اگر دوستی دارید که همیشه خودش را قوی نشان میدهد،یک بار شما سراغش را بگیریدگاهی یک «کجایی رفیق؟»میتواند بیشتر از هزار جمله ارزش داشته باشد.رفاقت را جدی بگیریم؛قبل از آنکه مردان، نه از روی زمین،بلکه از زندگی یکدیگر منقرض شوند.تقدیم به همه رفیقهایی که هنوز هستند؛و به آنهایی که مدتهاست کسی صدایشان نکرده است. به همه رفقای خودم ادای احترام می کنم و صمیمانه می نویسم: دوست تان دارم.به امید فراگیری صلح پایدار و آرامش در جهان و ایران عزیز آرزو می کنم که دعای مادر و پدر بدرقه زندگی تان باشد. انشالله. سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی و همیار پارپیرار لینک کانال های مجازی من: