آدم به بعضی نعمتها دیر میرسد!فرزندِ آخر بودن_حداقل از نظر من_ سهم عجیبی از زندگی است. آدم وقتی به…
انتشار: 2026/08/02 11:13 UTCدریافت: 2026/08/17 05:52 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 05:52 UTC
آدم به بعضی نعمتها دیر میرسد!فرزندِ آخر بودن_حداقل از نظر من_ سهم عجیبی از زندگی است. آدم وقتی به دنیا میآید که خیلی از قصهها تمام شدهاند، قصههایی که فقط از زبان دیگران میشنود، اما هیچوقت خودش زندگیشان نکرده است. میانِ من و آخرین خواهر_برادرم که بزرگتر از مناند، نزدیک به یازده سال فاصله سنی است. هر وقت از گذشته حرف میزنند، از پدرم میگویند که چهقدر پرتوان بود، از مادرم میگویند که چهقدر سرحال بود، از روزهایی میگویند که خانه پر از شور و رفتوآمد بود. من فقط مینشینم و گوش میدهم؛ مثل کسی که دارد خاطرات یک خانوادهی دیگر را میشنود، نه خاطرات خانوادهی خودش. گاهی دلم میخواهد یکروز از جوانی پدر و مادرم را ببینم. آنوقتهایکه که مادرم آرایش میکرد، جلدِ شفاف داشت، هنگام بلندشدن از زمین از دستهای خود کمک نمیگرفت و موقع جمعوجورکردن خانه، پشتش اینقدر قوز نمیکرد... پدرم را ببینم که موی و ریش اش هنوز از سیاهی میدرخشید، تندرست و سالم بود، دستوبازوی قوی داشت، چشمها و گوشهایش درست کار میکردند و از همه مهمتر، میخندید.سهم من، پدر و مادری بود که سالهای زیادی از عمرشان را پشت سر گذاشته بودند. وقتی کمکم بزرگ شدم و فهمیدم تکیهگاه یعنی چه، دیدم شانههای پدرم دیگر مثل گذشته توان ندارد. وقتی معنی مهر مادر را فهمیدم، دیدم دستهایی که همیشه برای همه کار میکرد، حالا زودتر از همیشه خسته میشود. چقدر سخت است که فهم آدم، درست همزمان با پیر شدن پدر و مادرش قد میکشد. با این حال، محبتشان هیچوقت پیر نشد. هنوز هم اگر لقمهای باشد، اول به من تعارف میکنند. اگر غمی باشد، پیش از خودشان، غم مرا میخورند. اگر دعایی باشد، نام مرا زودتر از نام خودشان بر زبان میآورند.سوشیان#یاداشت
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — جغرافیایی اندوه🖤
هر کس کفنی با خود میبرداما شهیدان غریب ماچنان عاشقانه به آغوش خاک شتافتندکه حتا کفنهای خونآلود خود را نیزفراموش کردندپرتو نادری
#تیکه_کتابمیداند که جانم به جانش بند است.میداند بعد از او دیگر عاشق نمیشوم و تنهایی ام را آنقدر محکم بغل میگیرم تا تمام فضای خالی زندگی ام پر شود.اینها را میداند.خیلی چیزهای دیگر را هم میداند، مثلا همین که خیلی وقتها برایش ناز میآورم و قهرم واقعا قهر نیست و دلم توجهی خاص میخواهد.دلم فقط توجهی خاص میخواهد و محبتی از جنس همانی که خودم به او دادم.ولی من بلد نیستم چطور اینها را به او حالی کنم.دلم رفتاری از او میخواهد که معلوم کند دلتنگم میشود، دوستم دارد و روی حباب خاطره نمیسازم.او اینها را میداند و در عوض این من هستم که خیلی چیزها را نمیدانم. من نمیدانم که نباید گدایی عشق کنم. نباید به روی خودم بیاورم که جانم به جانش بند است. او میداند قرار است حواسش به دلش باشد و من نمیدانم کِی دلم را باختم!!! #شیما
در شمارش روزهایم تو را گم کردهامو در هر قدم خاطرات تو را جستوجو میکنمدر ازدحام این همه رفتن و رسیدنهنوز رد نگاهت رادر گوشههای فراموششدهی زندگیام میجویمانگار بخشی از منهمان روزی که رفتیکنار تو جا ماندگاهی خیال میکنماگر چشمهایم را ببندمدوباره صدایت را خواهم شنیددوباره دستهایتآرامش را به قلب خستهام بازمیگرداننداما هر بارتنها سکوت استکه میان من و خاطراتت قد میکشدمن هنوزدر میان فصلهایی که بیتو گذشتهاندبه دنبال نشانی تو میگردمدر کوچههای خاطرهدر لبخندهای نیمهکارهو در تمام رویاهایی کهقرار بود با تو زندگی شوندشاید زمان گذشته باشداما بعضی آدمهااز تقویم دل پاک نمیشوندتو از همانهاییکه هرچه دورتر میشویجایت در قلبم عمیقتر میشود.
رابطه های واقعی دعوا دارناشک دارن، درد دارن، بحث دارن، سکوت دارن، حسادت دارن...ولی اعتماد هم دارن، اعتقاد هم دارن، صبر هم دارن،عشق هم دارن...
با چه آب و تاب دارد سوی مکتب میرود مثل یک ارباب دارد سوی مکتب میرود کولهباری از کتاب و دفتر و چندین قلمنانِ رود و آب دارد، سوی مکتب میرودشانه در شانه کنار همکلاسیهای خودیک رقم شاداب دارد سوی مکتب میرود...پیش ذوق تابش او آسمان شرمنده است گوییا مهتاب دارد سوی مکتب میرود چشمهایش پیشتر از او به راه افتاده است آن دو شعر ناب دارد سوی مکتب میرود بازهم شاید بگرید موقع بیداری اش دختری در خواب دارد سوی مکتب میرود
چه مرگ غریبیست، مرگِ انسان افغانستانی، در اوج جوانی در دشتهای سوزان، بر مرزهای کشورهای بیگانه، یا در خانه، از فقر و خشونت. مرگ انسان افغانستانی، کمتر رنگ طبیعی بودن دارد و این غمگین کننده است.