🟩 جریان وفاق؛ از ترور توافق موفق، تا تقلا برای توافق توخالی#اختصاصی_نسیم_بهارتاریخ سیاسی معاصر ما…
انتشار: 2026/07/18 06:28 UTCدریافت: 2026/08/15 03:08 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 03:08 UTC
🟩 جریان وفاق؛ از ترور توافق موفق، تا تقلا برای توافق توخالی#اختصاصی_نسیم_بهارتاریخ سیاسی معاصر ما پر است از روایتهای تکخطی و سادهسازیشدهای که برای فرار از مسئولیتِ تاریخی ساخته میشوند. یکی از پرتکرارترینِ این گزارهها این است: "در دولت احمدینژاد توافق شد ۱۲۰۰ کیلوگرم اورانیوم تحویل ترکیه داده شود، اما آمریکا به این هم راضی نشد و قطعنامه جدید صادر شد."اما واقعیت مستند این است که بیانیه تهران در اردیبهشت ۱۳۸۹ با وساطت داسیلوا و اردوغان، پیش از آنکه با کارشکنیِ واشنگتن به بنبست برسد، در راهروهای قدرتِ تهران و به دست رقیبان داخلی زمینگیر شد.در آن روزها، مسئله اصلاً فقط کاخ سفید نبود. ترمز اصلی را همان چهرههایی کشیدند که امروز معمارانِ گفتمان «وفاق» خوانده میشوند. جریان مسلطِ مجلس وقت به لیدری علی لاریجانی و همفکرانش، شمشیر را از رو بستند و توافقِ تبادل سوخت را به معنای حراج دستاوردهای هستهای تفسیر کردند. [مخالفت تند مجلس وقت با ارسال اورانیوم به خارج - تابناک]دعوا بر سر منافع ملی نبود؛ نزاع بر سر این بود که سندِ یک گشایش دیپلماتیک، نباید به نام محمود احمدینژاد بخورد.این کارشکنی داخلی در حالی رخ داد که اتفاقاً دولت اوباما در آن مقطع بیمیل به یک توافق حداقلی با ایران نبود (کما اینکه چند سال بعد برجام را امضا کرد). سند تاریخیِ این مدعا، نامه مکتوب اوباما به «لولا داسیلوا» (رئیسجمهور وقت برزیل) حدود سه هفته پیش از بیانیه تهران است که در آن، واشنگتن صراحتاً چارچوب تبادل ۱۲۰۰ کیلوگرم اورانیوم را پذیرفته و به برزیل و ترکیه چراغ سبز نشان داده بود. [افشای نامه اوباما به رئیسجمهور برزیل برای تبادل سوخت - رویترز]اگر توافقِ سال ۸۹ به همان شکلی که دولت وقت پیش میبرد در داخل قربانی نمیشد، پرونده هستهای بدون غل و زنجیرهای بعدیِ برجام (نظیر مکانیسم ماشه و اسنپبک) بسته میشد و اوضاع کاملاً متفاوت بود.اما طنزِ تلخِ تاریخِ ما دو سال بعد رقم خورد. در سال ۱۳۹۱ و در اوج فشارهای تحریمی، همان ساختاری که توافقِ شفافِ تهران را برنتافته بود، مسیر دیگری برگزید. علیاکبر صالحی، وزیر خارجه وقت، با دریافت مجوزهای فرادولتی و درحالیکه رئیسجمهورِ مستقر با این روند مخالف بود، دولت را دور زد و در مسقطِ عمان پای میز مذاکرات محرمانه با آمریکا نشست. [جزئیات مذاکرات محرمانه عمان و تایید مخالفت احمدینژاد - تسنیم]احمدینژادِ سالهای ۹۱ و ۹۲، دیگر شباهتی به رئیسجمهورِ پیشین نداشت. او به حاشیهراندهترین مقامِ اجرایی کشور بدل شده بود؛ کسی که نه تنها اهرمهای سیاست خارجی را از دست داده بود، بلکه در سیاست داخلی نیز چنان خلع سلاح شد که با مصوبه مجلس، حتی از ریاست مجمع نهادهای کلان پولی نیز کنار گذاشته شد. [مصوبه مجلس هشتم برای حذف رئیسجمهور از مجمع عمومی بانک مرکزی]در چنین مختصاتی از انزوای سیاسی، مخالفت او با قطار مذاکرات عمان پشیزی برای هستهی سخت تصمیمگیری ارزش نداشت. اینکه امروز ناکامیِ توافق تبادل سوخت را تنها به گردن بدعهدیِ واشنگتن بیندازیم، پوشاندنِ ردپای کسانی است که منافع جناحی را بر ثباتِ کشور ترجیح دادند. پیش از آنکه بیگانگان میز توافق را بر هم بزنند، پایههای آن در داخل اره شده بود.🟩🟥@Nasyme_Bahar | #Aboozar