تعرض جنسی به نام امر به معروف؛ در زندانهای طالبان چه میگذرد؟ 🟠 دیدبان آزار: گزارشها میگویند بسی…
انتشار: 2026/07/30 09:28 UTCدریافت: 2026/08/09 00:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 00:15 UTC
تعرض جنسی به نام امر به معروف؛ در زندانهای طالبان چه میگذرد؟ 🟠 دیدبان آزار: گزارشها میگویند بسیاری از زنان و دخترانی که به بهانه حجاب بازداشت شدند مورد خشونت فیزیکی و آزار جنسی قرار گرفتند. سیمین ۲۴ ساله، یکی از دهها زنی که ماه گذشته در هرات بازداشت…تعرض جنسی به نام امر به معروف؛در زندانهای طالبان چه میگذرد؟🟠 سیمین در وقت غذا و نماز طالبان فرصت پیدا کرد با زنان و دختران جوانی که با او یکجا بازداشت شده بودند، صحبت کند: «بیشتر زنان و دخترانی که آنجا بودند به اتهام رعایت نکردن حجاب بازداشت شده بودند، به جز زن باردار، دختر ۱۳ ساله و یک زن که بخاطر بردن نان به دکان برای همسرش بازداشت شده بود.» طالبان زن باردار را به دلیل «افتادن چادرنماز روی شانه»اش بازداشت کرده بودند. او به سیمین گفته است: «تولد فرزندم نزدیک است. من بازار رفته بودم تا برای فرزندم لباس و دیگر لوازم بگیرم، در برگشت سمت خانه، داخل کوچه در جای خلوتی نشستم تا کمی آب بنوشم. سرم را بلند کردم که آب بنوشم، چادرنمازم روی شانهام افتاد. در همین هنگام سه تن از نیروهای امر به معروف طالبان از کوچه تیر میشدند، مرا دیدند و بازداشتم کردند. میترسم که در اینجا فرزندم ضایع نشود. خدا کند امشب در اینجا نمانیم وگرنه تا فردا نه من زنده میمانم و نه بچه داخل شکمم.»🟠 برای سیمین در داخل زندان شنیدن قصه یک دختر جوان بیشتر از همهچیز آزاردهنده بوده اسن. دختر جوانی که ماهها بدون هیچ جرمی در زندان به سر برده بود. او به سیمین گفته بود: «مرا به جرم ارتباط نامشروع با یک پسر بازداشت کردند. در حالی که هیچ کاری نکرده بودیم. ما فقط به کافه رفته و باهم حرف میزدیم. چهار ماه است که در زندان هستم. بخدا قسم وقتی از زندان آزاد شدم هرکاری که دلم شد انجام میدهم.»🟠 سیمین شب به خانه بازگشت. او پس از رهایی از بازداشت طالبان، بهطور مداوم کابوس میبیند و جرات نمیکند مثل قبل سر کار برود: «دوست داشتم خودم را در کنج خانه زندانی کنم. بعد از آن روز وقتی ماموران امر به معروف طالبان را ببینم، پاهایم سست میشوند، سرم گیج میرود و بازداشت شدنم و آن اتفاقات داخل زندان یادم میآیند. یک روز وقتی داخل … نشسته بودم و یک سرباز امر به معروف را دیدم، بازهم دچار خونریزی شدم.»🟠 گزارشهای رسیده از هرات حاکی از آن است که مأموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان حضور خود را در بازارها و مراکز خریدِ ویژه زنان بهشدت افزایش دادهاند. به گفته منابع محلی، هیچ زنی بدون داشتن ماسک، جوراب، نقاب و چادر نماز بلند اجازه تردد در شهر را ندارد و حتی کسانی که این پوشش را رعایت میکنند نیز از تذکرها و برخوردهای سلیقهای محتسبان در امان نیستند. زمستان سال ۱۴۰۲ هم تعدادی از زنان و دختران دانشآموز افغان در کابل به دلیل «بدحجابی» بازداشت شدند و مدتی بعد رسانه زنتایمز گزارش داد که برخی از دختران بازداشتشده، در زندان طالبان مورد تعرض جنسی قرار گرفتند. این رسانه پس از تحقیقات اعلام کرد که حداقل یک نفر از این زنان بر اثر خودکشی جان خود را از دست داده و پیکر بیجان یکی دیگر از این زنان چند هفته پس از دستگیری پیدا شده است. 🟠 رمزیه، یک فعال حقوق زنان که در سال ۲۰۲۲ توسط طالبان زندانی شده بود میگوید: «آنچه در زندان تجربه کردم وحشتناک بود، اما میدانی چه چیزی بدتر از آن است؟ این که ما نمیتوانیم درباره آنچه بر ما گذشته است صحبت کنیم. از یک طرف از طالبان میترسیم، زیرا آنان ما را مجبور کردند نامهای را امضا کنیم که براساس آن نباید در مورد تجربه خود حتا با خانواده صحبت کنیم و از طرف دیگر این جامعه سنتی ماست که به ما اجازه حرفزدن نمیدهد. در زندان طالبان هیچ حریم خصوصی و قانونی وجود ندارد و کسی نیست که بتواند از آنان سوال کند یا آنان را مسئول بسازد. اگر به ما تجاوز شد، نمیتوانیم در مورد آن صحبت کنیم و خانوادههای ما اولین کسانی هستند که اطمینان حاصل میکنند که ما سکوت کنیم.»@harasswatch
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ديدبان آزار
مسئولیت جهان در قبال زنان افغانستان؛همدردی کافی نیستنویسنده: سعیده بیرانوند🟠 سکوت، تنها یک غفلت دیپلماتیک نیست، بلکه نشانهای از یک فاجعه اخلاقی در ساختار جهانی است. جهان غرب و سازمانهای بینالمللی، اغلب با رویکردی «دیگرسازانه» به مسائل زنان در خاورمیانه مینگرند؛ گویی رنج زن افغان، امری بومی و منفک از زیست جهانی است. حال آنکه، هرگونه عقبنشینی در حقوق زنان در یک نقطه از جهان، تضعیف کلیت آرمان کرامت انسانی در سطح جهانی است. وقتی یک دولت، حقوق نیمی از جمعیت خود را به رسمیت نمیشناسد، مشروعیت حقوقی آن دولت در نظام بینالملل باید با پرسشهای بنیادین روبرو شود. ما بهعنوان فعالان و پژوهشگران حقوق بشر، موظفیم که از فاز همدردی صرف عبور کنیم. رنج زنان افغانستان، رنج تمام کسانی است که در طول تاریخ برای حق انتخاب و استقلال جنگیدهاند. این مبارزه، مبارزهای برای بازپسگیری حق زیستن است. ما باید از آپارتاید جنسیتی در افغانستان نه بهعنوان یک خبر روز، بلکه بهعنوان یک جنایت علیه بشریت یاد کنیم و سازمانهای بینالمللی را به پاسخگویی فرا بخوانیم.نسخه کامل متن:harasswatch.com/news/2627/@harasswatch
🟠 دیدبان آزار: پنج سال از تصرف افغانستان بهدست طالبان گذشت. تصرفی سریع در طی تنها سه روز که بدون همدستی ایالات متحده آمریکا ممکن نمیشد و حالا هم دوام خود را مدیون یک خاموشی و همدستی سراسری است. از همان روزهای ابتدایی، زنان افغانستانی ایستادند، کابوس پیش رو را پیشبینی کردند و نسبت به بیتفاوتی عمومی هشدار دادند. فعالان حقوق زنان افغانستان از همان ابتدا میدانستند که چه در انتظارشان است، هیچیک وعدههای ذبیحالله مجاهد، سخنگوی این گروه را باور نکردند که در کنفرانسی خبری گفت: «ما به زنان اجازه کار و تحصیل خواهیم داد. ما چارچوبهایی داریم، البته که زنان قرار است در چارچوب اسلام در جامعه نقش بسیار پررنگی داشته باشند.» زنان از همان روز سیطره کامل طالبان بر افغانستان در ولایات مختلف، از بلخ و هرات تا نیمروز و کابل، پا پس نکشیدند، بارها به خیابان آمدند، خواستار فرصتها و آزادیهای اولیه شدند و علیه ارتجاع شعار سر دادند. شعارهایی مانند «نان، کار و آزادی»، «ما زنان بیداریم و از تبعیض بیزاریم»، «ما حقوق خود را میخواهیم»، «عدالت عدالت، خستهایم از جهالت» و «کار، نان، آموزش»@harasswatch
🟡تهران در روزهای تابستانی و پس از جنگنویسنده: زهره رجبیتهران برای من حال دیگری داشت: شهری زنده، اما خسته؛ شهری فعال، اما معلق. کافهها باز بودند و مردم در خیابان رفتوآمد میکردند. زنان حضور داشتند، کار میکردند، رانندگی میکردند و در فضاهای عمومی دیده میشدند. بسیاری از دختران جوان، بهویژه نسل زد، شکلهای تازهای از حضور در شهر را تجربه میکردند. زنان موتورسوار را بیشتر از سفرهای قبلیام میدیدم. در بخشهایی از شهر، زنان با پوششهایی متفاوت از هنجار رسمی رفتوآمد میکردند و در همه موارد با مداخله مستقیم مأموران مواجه نمیشدند. اما این حضور، لزوما به معنای آرامش نبود. پشت این زندگی روزمره، خستگی، گرانی، ترس و انتظار جریان داشت.متن کامل: harasswatch.com/news/2634/@harasswatch
🟡نویسنده: مرجان علیپور (فعال برابری جنسیتی اهل افغانستان)در آستانه پنجمین سالگرد سقوط دولت افغانستان و پس از گذشت بیش از هزار و هفتصد و هفتاد روز از ممنوعیت تحصیل زنان، این مقاله در تلاش است تا بخشی از پیامدهای این ممنوعیت بر زندگی زنان را مورد بررسی قرار دهد. برای درک بهتر وضعیت زنان افغانستان، ضروری است که عمیقتر به این مسئله بنگریم و ببینیم که نظام آپارتاید جنسیتی طالبان، درکنار بیعدالتیهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، چه «پیامدهای معرفتی» برای زنان بهجا میگذارد. در این مقاله، با بهرهگیری از نظریۀ «خشونت معرفتی»، به تحلیل وضعیت کنونی زنان افغانستان پرداختهام. با بررسی ادبیات موجود در زمینۀ پیامدهای محرومیت از آموزش، بر این باورم که ممنوعیت تحصیل دختران و زنان در افغانستان، نمونهای آشکار از خشونت معرفتی است. این نوع خشونت، در بلندمدت، شرایط اجتماعی و سیاسیای را رقم خواهد زد که در آن، سخنگفتن برای زنان به چالشی جدی تبدیل شده و صدای آنان در خانه و جامعه شنیده نخواهد شد. متن کامل:harasswatch.com/news/2633/@harasswatch
🟡مردسالاری چگونه خود را به نمایش میگذارد؟نویسنده: منصور محمدیکریستین آندرسن، نویسندهٔ نامدار دانمارکی، پادشاهی شیفتهٔ شکوه و نمایش را روایت میکند که فریب دو پارچهفروش را میخورد؛ شیادانی که ادعا میکنند لباسی میبافند که تنها افراد دانا و شایسته قادر به دیدن آن هستند. پادشاه، وزیران و درباریان، با آنکه هیچ لباسی نمیبینند، از ترس آنکه نالایق یا نادان تلقی شوند، همگی وجود آن را تأیید میکنند. نمایش تا آنجا پیش میرود که پادشاه برهنه در برابر مردم رژه میرود، تا اینکه کودکی سکوت را میشکند و حقیقت را بر زبان میآورد: پادشاه هیچ لباسی بر تن ندارد.این داستان معمولاً بهعنوان نقدی بر خودفریبی، چاپلوسی یا اقتدار سیاسی خوانده شده است. اما این مقاله استدلال میکند که لباس جدید پادشاه را میتوان تمثیلی از نظم مردسالار نیز دانست؛ نظمی که بیش از آنکه بر اجبار مستقیم استوار باشد، از رهگذر تولید هنجار، شرم و مشارکت جمعی بازتولید میشود. از این منظر، داستان آندرسن تنها دربارهٔ فریب یک پادشاه نیست، بلکه دربارهٔ سازوکار اجتماعیِ قدرت است.متن کامل:harasswatch.com/news/2632/@harasswatch
🟡مرضیه نیری اعدام شدمرضیه نیری، زن ۲۴ ساله و قربانی ازدواج اجباری در نوجوانی، سحرگاه شنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۵ در زندان مرکزی قزوین اعدام شد. او به اتهام قتل همسرش به قصاص نفس محکوم شده بود.نیری در ۱۷ سالگی و تحت فشار خانواده با مردی ازدواج کرد که به او علاقهای نداشت. به گفته منابع نزدیک به پرونده، همسر او و دوستانش در خانه اقدام به مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی میکردند و نیری پیش از حادثه بارها نسبت به رفتار دوستان همسرش و تلاش آنها برای نزدیک شدن و تعرض به خود ابراز نگرانی کرده بود. با این حال، همسرش در برابر این رفتارها واکنش مؤثری نشان نمیداد و مانع حضور آنها در خانه نمیشد.نسخه کامل یادداشت:instagram.com/p/Db6Gty7oLT7/?igsh=bWFjNGt…
