@Hafez_GoharSokhan

@Hafez_GoharSokhan

غزل ۱۵۵من و انکارِ شراب! این چه حکایت باشد؟غالباً این قَدَرَم عقل و کِفایت باشدتا به غایت رهِ میخانه نمی‌دانستمور نه مستوری ما تا به چه غایت باشدزاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیازتا تو را خود ز میان با که عنایت باشدزاهد ار راه به رندی نَبَرَد معذور استعشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشدمن که شب‌ها رهِ تقوا زده‌ام با دف و چنگاین زمان سر به ره آرَم؟ چه حکایت باشد! بندهٔ پیرِ مغانم که ز جهلم بِرَهانْدپیرِ ما هر چه کُنَد عینِ عنایت باشددوش از این غصه نَخُفتَم که رفیقی می‌گفت«حافظ ار مست بُوَد جایِ شکایت باشد»@Hafez_GoharSokhan

غزل ۱۵۴هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشدپای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشدمن چو از خاکِ لحد لاله‌صفت برخیزمداغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشدتو خود ای گوهرِ یک‌دانه کجایی آخِرکز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشداز بُنِ هر مژه‌ام آب روان است بیااگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشدچون گل و مِی دمی از پرده برون آی و درآکه دگرباره ملاقات نه پیدا باشدظِلِّ مَمدودِ خَمِ زلفِ توام بر سر بادکاندر این سایه قرارِ دلِ شیدا باشدچشمت از ناز به حافظ نکند میل آریسرگرانی صفتِ نرگسِ رعنا باشد@Hafez_GoharSokhan

@Hafez_GoharSokhan

غزل ۱۵۳به حسن و خُلق و وفا کس به یارِ ما نرسدتو را در این سخن، انکارِ کارِ ما نرسداگرچه حُسن‌فروشان به جلوه آمده‌اندکسی به حُسن و ملاحت به یارِ ما نرسدبه حق صحبت دیرین که هیچ محرمِ رازبه یارِ یک جهت حق‌گزارِ ما نرسدهزار نقش برآید ز کِلکِ صُنع و یکیبه دلپذیری نقشِ نگارِ ما نرسدهزار نقد به بازارِ کائنات آرندیکی به سکهٔ صاحب عیارِ ما نرسددریغ قافله عمر کآنچنان رفتندکه گَردشان به هوایِ دیارِ ما نرسددلا ز رنجِ حسودان مرنج و واثق باشکه بد به خاطرِ امیدوارِ ما نرسدچنان بِزی که اگر خاکِ ره شوی کس راغبارِ خاطری از رهگذارِ ما نرسدبسوخت حافظ و ترسم که شرحِ قصهٔ اوبه سمعِ پادشهِ کامگارِ ما نرسد@Hafez_GoharSokhan

@Hafez_GoharSokhan