به نام حضرت دوست یک پیام اخلاقی اجتماعیدر دو دههٔ گذشته، در تعطیلات آخر هفته، همواره شاهد ترافیک سن…
انتشار: 2026/08/01 08:48 UTCدریافت: 2026/08/03 16:52 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 16:52 UTC
به نام حضرت دوست یک پیام اخلاقی اجتماعیدر دو دههٔ گذشته، در تعطیلات آخر هفته، همواره شاهد ترافیک سنگین از شهرهای مازندران به سمت مناطق جنوبی و کوهستانی هستیم. بسیاری از ساکنان، روستاها و شهرهای کوچک را ترک کردند و به شهرهای بزرگ مهاجرت نمودند، اما با فرارسیدن پایان هفته، دوباره راهی زادگاه و خانهٔ پدری میشوند.مازندرانیها به دشت، مازرون «لَپَر» و به ییلاق، «کوه» میگویند. این رفتوآمدها، علاوه بر جنبهٔ تفریحی، فرصتی ارزشمند برای دیدار با پدر و مادر و زنده نگه داشتن پیوندهای خانوادگی است.آنچه در این میان بیش از هر چیز توجه مرا جلب میکند، یک رفتار اجتماعی است. گاهی میبینیم فرزندان، دست همسر و فرزندان خود را میگیرند و هر هفته به دیدار پدر و مادر سالخوردهشان میروند، اما با دست خالی یا تنها با چند بسته چیپس و پفک. در مقابل، پدر و مادر با تمام محبت، شیر، ماست، تخممرغ، برنج، سبزی، میوه و هر آنچه در توان دارند، در صندوق خودرو فرزندان میگذارند تا دست پر به شهر بازگردند.محبت و بخشش، زیباتر است اگر دوطرفه باشد. حتی اگر فرزند تنها یک کیلو گوجهفرنگی یا یک هدیهٔ کوچک برای پدر و مادر ببرد، در حقیقت فرهنگی ارزشمند را به فرزندان خود میآموزد؛ فرهنگی که میگوید: «به دیدار بزرگان با دست خالی نرویم.»فراموش نکنیم بسیاری از همین پدران و مادران، زمینهای حاصلخیز و داراییهای خود را با اشک چشم فروختند تا فرزندانشان در شهر صاحب خانه و زندگی شوند. آن زمینها تنها چند متر خاک نبود؛ حاصل یک عمر تلاش، رنج و خاطره بود.فرزندان، پارهٔ تن پدر و مادرند و محبت میان آنان نیز باید متقابل باشد. احترام، قدردانی و توجه، ارزشمندترین هدیهای است که میتوان به پدر و مادر تقدیم کرد.خداوند چراغ خانهٔ هیچ پدر و مادری را خاموش نکند و به همهٔ فرزندان، توفیق خدمت، سلامتی و قدرشناسی عطا فرماید.✍ علی رمضانی پاجی🆔 هاوست، کانال فرهنگ و هنر مازندران@Haavest



