سوال خوبیه. در پروپاگاندا یک رویداد واحد می‌تونه در زمان‌های مختلف، کارکردهای متفاوتی داشته باشه. ا…

چطور ممکنه یه جامعه زیر حجم عظیمی از اطلاعات، بیشتر از قبل گیج و فرسوده بشه؟ جواب رو باید در شکل مصرف اطلاعات پیدا کرد؛ نه فقط در اینکه چه چیزی سانسور می‌شه و چه چیزی منتشر می‌شه. امروز دو جور کانال در ظاهر هیچ شباهتی به هم ندارن، اما هر دو روی یک چیز کار می‌کنن: توجه. یکی همه‌چیز رو تبدیل به محتوا می‌کنه؛ اون یکی همه‌چیز رو تبدیل به تحلیل. اولی: کانال‌های همه‌چیزخوار یه خبر. بعد یه شعر. شعر تموم نشده، جوک. بعد عکس، ویدئو، خبر فوری، خاطره، فحش سیاسی، میم و دوباره خبر. نه موضوع مشخصی داره، نه مرز مشخصی. همه‌چیز کنار همه‌چیز. در ظاهر فقط یه کانال شلوغه؛ اما پشت این شلوغی، اتفاق مهم‌تری می‌افته: همه‌چیز داره سرگرمی‌سازی می‌شه؛ محتوایی که باید مصرف بشه. تاریخ می‌شه چند روایت هیجان‌انگیز. فلسفه می‌شه جمله قصار. سیاست می‌شه میم و کنایه. خبر می‌شه تیتر تند و «فوری». فرقی نمی‌کنه موضوع چقدر جدی، سنگین یا دردناک باشه؛ باید جذاب و سریع باشه؛ اون‌قدر سریع که مخاطب فرصت نکنه بایسته و فکر کنه. و وقتی همه‌چیز باید قابل مصرف باشه، کم‌کم خود واقعیت هم تغییر شکل می‌ده: چیزی که باید فهمیده و هضم بشه، تبدیل می‌شه به چیزی که فقط باید دید، واکنش نشون داد و از کنارش رد شد. اما نوع دوم، کانال‌های تحلیل‌محورن اونجا دیگه فقط اطلاعات سرازیر نمی‌شه؛ معنا هم با کامیون میاد. ترامپ یه جمله می‌گه: تحلیل. کاخ سفید یه تصمیم می‌گیره: تحلیل. عربستان یه بیانیه می‌ده: تحلیل. یه هواپیما بلند می‌شه: «این پرواز حامل یک پیام مهمه.» یه نفر عطسه می‌کنه، پنج دقیقه بعد یکی توضیح می‌ده چرا این عطسه معادلات منطقه رو تغییر می‌ده. واقعیت هر روز اتفاق مهم تولید نمی‌کنه؛ پس اتفاقات کوچک باید باد بشن. یک جمله می‌شه «پیام»، یک سکوت «سیگنال»، یک دیدار «نشانه» و یک تصمیم معمولی «چرخش تاریخی». واقعیت هنوز یک قدم برنداشته، ولی تحلیلگر سه کیلومتر جلوتر دویده. فردا تحلیل تازه میاد و تحلیل دیروز رو می‌پوشونه. کم‌کم آدم دیگه با خود واقعیت طرف نیست؛ با لایه‌های بی‌پایان تفسیر روی واقعیت طرفه. و اینجا اتفاق خطرناک رخ می‌ده: آدم به جای اینکه خودش بفهمه چه چیزی مهمه، منتظر می‌مونه یکی بهش بگه چه چیزی مهمه. جامعه‌ای که زمانی از کمبود اطلاعات رنج می‌برد، حالا ممکنه از زیادی اطلاعات خفه بشه. ولی مغز انبار نیست. نمی‌شه هر ساعت صدها خبر، تحلیل و تصویر توش ریخت و انتظار داشت آخر شب آدم آگاه‌تری از صبح باشه. برعکس: هرچه اطلاعات بیشتر، تشخیص اهمیت سخت‌تر. وقتی هر اتفاق «بسیار مهم» باشه، هیچ اتفاقی واقعاً مهم نیست. هر جمله «پیام» داشته باشه، خود پیام گم می‌شه. هر اتفاق ده روایت داشته باشه، روایت‌ها جای واقعیت می‌شینن. و شلوغی فقط توجه رو نمی‌بلعه؛ فهم رو هم سطحی می‌کنه. موضوع بعدی هنوز نیومده، ذهن از قبلی پریده. اطلاعات جمع می‌شه، اما دانش شکل نمی‌گیره؛ فهم هم فرصت ریشه دواندن پیدا نمی‌کنه. اینترنت بی‌نظم، به‌جای پنجره‌ای به جهان، تبدیل می‌شه به بازاری که هزاران نفر هم‌زمان داد می‌زنن. برای فهمیدن، باید انتخاب کنی، محدود کنی و به هر صدایی اجازه ورود ندی.

سه نفر رو بذار کنار هم. یکی تمام عمرش توی کشوری بسته زندگی کرده. یکی از همون کشور مهاجرت کرده و چند ساله توی یه کشور آزاد زندگی می‌کنه. یکی هم از اول توی همون کشور آزاد بزرگ شده. هر سه ممکنه به یک اتفاق نگاه کنن و سه برداشت کاملاً متفاوت داشته باشن؛ نه چون یکی باهوش‌تره، نه چون یکی احمق‌تره. چون هر کدوم بخشی از واقعیت رو می‌بینه که اون یکی اصلاً دلیلی برای دیدنش نداره. اولی ممکنه گرونی رو ببینه و بگه: «خب، همه‌جا همینه دیگه». دومی ممکنه تازه بفهمه گرونی فقط قیمت نیست؛ باید دید در عوضش چه چیزی می‌گیری و چه چیزی لازم نیست برای به دست آوردنش قربانی کنی. سومی ممکنه فقط از گرونی غر بزنه، چون چیزهایی که در عوضش داره، اون‌قدر براش عادیه که اصلاً به چشمش نمیاد. اولی ممکنه امنیت رو این بدونه که شب سالم برسی خونه و کسی کاری به کارت نداشته باشه. دومی ممکنه تازه بفهمه امنیت فقط نبودنِ دزد و قاتل نیست؛ اینه که اگه خودِ قدرت بهت ظلم کرد، هنوز جایی برای ایستادن داشته باشی. سومی ممکنه اصلاً به این فکر نکنه که اگه یه روز خودش قربانی قدرت شد، هنوز قانون طرفشه. اولی ممکنه فکر کنه آزادی بیان یعنی بعضی حرف‌ها رو می‌شه زد، به شرطی که از یه خطی جلوتر نری. دومی تازه می‌فهمه آزادی بیان یعنی خطی جلوی پات نباشه که دنبالش بگردی. سومی اون‌قدر با نبودِ خط بزرگ شده که اصلاً نمی‌فهمه بعضی‌ها هنوز قبل از حرف زدن دنبال خط می‌گردن. زندگی در یک کشور، فقط تجربۀ چیزهایی نیست که داری؛ تجربۀ چیزهایی هم هست که اصلاً به ذهنت نمی‌رسه ممکنه نداشته باشی. کسی که چیزی رو هیچ‌وقت نداشته، نبودنش رو هم ممکنه طبیعی بدونه. کسی که تازه به دستش آورده، تازه می‌فهمه چه چیزی رو سال‌ها نداشته. و کسی که همیشه داشته، ممکنه اون‌قدر بهش عادت کرده باشه که نبودنش رو هم نتونه تصور کنه. برای همین آدم‌ها فقط از «واقعیت» برداشت نمی‌کنن. از «قابِ واقعیتشون» برداشت می‌کنن. و قابِ آدم، با چیزی که ازش محروم بوده، چیزی که تازه به دست آورده، و چیزی که اون‌قدر داشته که دیگه به چشمش نمیاد، ساخته می‌شه. شاید برای همینه که بعضی چیزها رو لازم نیست به آدم توضیح بدی؛ فقط باید یک بار قابش رو عوض کنی. چون گاهی مشکل این نیست که آدم حقیقت رو انکار می‌کنه. مشکل اینه که اصلاً نمی‌دونه کجای تصویر رو ندیده.

آمریکا یک فرمول ساده داشت: پولت رو قطع می‌کنم، حکومتت رو زیر فشار می‌برم و بالاخره مجبور میشی کوتاه بیای. روی کاغذ همه‌چیز منطقی بود؛ اما یک مشکل وجود داشت: نفت راه خودش رو پیدا می‌کرد. جمهوری اسلامی نفت داشت، ونزوئلا هم داشت و چین هم خریدارش بود. نفت می‌رفت و پول برمی‌گشت؛ با کشتی‌هایی که اسم و پرچمشون عوض می‌شد، شرکت‌های پوششی و واسطه‌هایی که هر بار راه تازه‌ای برای دور زدن تحریم پیدا می‌کردن. آمریکا یک راه رو می‌بست، اون طرف یکی دیگه باز می‌کرد. و اینجا یک اتفاق مهم می‌افتاد: پول هیچ‌وقت کامل قطع نمی‌شد. برای این حکومت‌ها پولدار بودن مهم نیست؛ مهم اینه که هیچ‌وقت بی‌پول نشن. پس فرمول «تحریم، فشار، قطع درآمد و تغییر رفتار» کم‌کم تبدیل شد به «تحریم، فشار، چین نفت می‌خره، پول برمی‌گرده و حکومت سرپا می‌مونه». و قصه همین‌جا تموم نمی‌شد. هر حکومتی که سقوط نمی‌کرد، خودش می‌شد بخشی از راه نجات حکومت بعدی. هر بار آمریکا یک در رو می‌بست، اون طرف دنبال پنجره می‌گشت؛ تا اینکه دیگه با چند معامله نفتی طرف نبودیم: یک حلقه شکل گرفته بود. نفت، خونِ این چرخه بود؛ پول، نبضش؛ قدرت، استخون‌بندیش. تا این سه می‌چرخیدن، چرخ هم می‌چرخید. تحریم قرار بود سلاح باشه؛ اما وقتی نفت هنوز راه خودش رو پیدا می‌کرد، کم‌کم به یک مزاحمت تبدیل می‌شد. آمریکا می‌گفت: «نمی‌ذارم بفروشی.» حلقه جواب می‌داد: «لازم نیست راحت بفروشم؛ فقط کافیه هنوز بتونم بفروشم». یک محموله اینجا، یک کشتی اونجا، یک واسطه وسط، یک خریدار با تخفیف. همین. لازم نبود میلیاردها دلار وارد کشور بشه؛ فقط کافی بود جریان پول هیچ‌وقت به صفر نرسه. و آمریکا فهمید برای شکستن این حلقه، تحریم به‌تنهایی کافی نیست؛ باید خودِ مسیر نفت رو می‌زد. ونزوئلا رو از این مدار بیرون کشید و حالا سراغ مسیر نفت جمهوری اسلامی رفته. این‌بار آمریکا می‌خواد راه تبدیل نفت به پول، و پول به قدرت رو قطع کنه. فقط یک چیز می‌تونه این بازی رو برای آمریکا سخت کنه: قیمت نفت؛ باید حلقه رو بشکنه، بدون اینکه با بالا رفتن قیمت نفت، هزینه این ضربه رو خودش بده.

شهر وقتی زیباست که زندگیِ صاحب اون موها هم رها باشه. این‌که زنان بدون روسری توی خیابون راه می‌رن رو قاب بگیریم و بگیم «چه تصویر زیبایی از رهایی»؟ نه. این دیگه رهایی نیست؛ رمانتیک‌کردنِ فقرِ آزادیه. «وسطِ لجن، نمی‌شه یک تکه گل رو قاب گرفت و اسمش رو گذاشت زیبایی؛ وقتی خودِ زندگی هنوز بوی لجن می‌ده». این دخترها یه نبرد رو بردن؛ ولی جنگ هنوز تموم نشده.

توی سیستمی که قانون و بوروکراسی درست کار نمی‌کنه، مردم یاد می‌گیرن برای راه افتادن کارشون سراغ پارتی، پول و رابطه برن. این واقعیته؛ اما کمدی در یک سیستم توتالیتر فقط این واقعیت رو نشون نمی‌ده، بهش معنا هم می‌ده. وقتی بارها آدم قانون‌مدار رو ببینیم که طبق روال می‌ره، گیر می‌کنه، تحقیر می‌شه و آخرش هم بازنده‌ست، و در مقابل آدم قانون‌شکن یا «کارراه‌انداز» با پول، رابطه یا نفوذ وارد می‌شه، مانع رو دور می‌زنه و کارش رو راه می‌اندازه، یک دوگانه ساخته می‌شه: قانون‌مدار = ساده‌لوح و بازنده قانون‌شکن = زرنگ و برنده حالا اگه کسی توی زندگی واقعی برای کارش پارتی پیدا کنه، ممکنه خودش بدونه که اتفاق ناعادلانه‌ای افتاده. اما وقتی همین رفتار با کمدی تبدیل می‌شه به رفتار شخصیت محبوب و همه باهاش می‌خندن و می‌گن «ببین چه زرنگه!»، دیگه فقط یک واقعیت اجتماعی نیست؛ داره به یک ارزش فرهنگی تبدیل می‌شه. کمدی توتالیتر می‌تونه چیزی رو که نشونهٔ خرابی سیستمه، از «چرا این‌طوریه؟» برسونه به «خب، مگه می‌شه جور دیگه‌ای هم باشه؟» اینجا کارا همین‌طوری راه می‌افته دیگه. ویدئوی بالا طبق همین دستوره. یکی قانون‌مدار یکی قانون‌شکن.

«با تغییر شرایط، قواعد هم تغییر می‌کنه». سکانسی از فیلم «Moneyball» که دست روی موضوع مهمی گذاشته و تحلیل اون رو تو پست بعدی می‌خونید.تو سکانس ویدیوی بالا، بیلی بین، مدیر تیم بیسبال، دور یه میز نشسته، روبه‌روی چند نفر از باتجربه‌ترین آدم‌های تیم که سال‌هاست کار انتخاب بازیکن دستشونه. اون‌ها دارن طبق عادت همیشگی حرف می‌زنن: این بازیکن چهرهٔ خوبی داره، اون یکی اعتمادبه‌نفس داره، اون یکی حس برنده‌بودن رو منتقل می‌کنه. بیلی وسط حرف‌شون می‌زنه زیر میز. می‌گه دیگه بودجهٔ قبل رو نداریم، دیگه نمی‌تونیم مثل تیم‌های پولدار بازی کنیم، پس باید کل روش فکرکردن‌مون رو عوض کنیم. یه عده بهش می‌خندن، یه عده فکر می‌کنن دیوونه شده. اما بیلی حرفش رو پس نمی‌گیره، چون فهمیده زمین بازی عوض شده، و ایستادن روی حرف دیروز، دیگه شجاعت نیست، لجبازیه. مشکل اینه که ما ثبات رو با درستی اشتباه گرفتیم. فکر می‌کنیم آدمِ اصولی یعنی آدمی که پاش رو یه‌جا می‌ذاره و دیگه برنمی‌داره، هر چی هم دنیا عوض بشه. اما اصول، این نیست. اصول یعنی هر روز، دنبالِ حقیقتِ همون روز باشی، نه دنبالِ این که حرفِ دیروزت رو سرپا نگه داری تا آبروت نره. آدم اصولی، وقتی می‌فهمه اشتباه فکر می‌کرده، بی‌معطلی عوض می‌شه؛ و وقتی می‌فهمه هنوز حرفش درسته، حتی اگه همهٔ دنیا هم بریزن سرش، کوتاه نمیاد. فرقش با آدم بی‌اصول همینه: این تغییر یا این ایستادگی، از جنس فهمه، نه از جنس ترس یا راحتی. یکی از رو عقل جا عوض می‌کنه، یکی از رو باد؛ از دور شاید یکی به‌نظر بیان، اما از نزدیک، یکی داره فکر می‌کنه و اون‌یکی فقط داره تاب می‌خوره. گاهی تغییر شرایط باید باعث بشه موضعت رو عوض کنی. گاهی باید باعث بشه محکم‌تر روی موضعت بایستی. هنر تفکر این نیست که یه قانونِ ثابت برای همیشه داشته باشی؛ هنر تفکر اینه که هر بار، وسط میدون، بفهمی کدوم لحظه از کدوم جنسه. اینجاست که به قلبِ ماجرا می‌رسیم: با تغییرِ شرایط، قواعد هم تغییر می‌کنه. یعنی چی؟ یعنی قاعده‌ای که دیروز جونت رو نجات داد، ممکنه امروز همون چیزی باشه که داره خفه‌ت می‌کنه. نه لزوماً چون خودِ قاعده از اول غلط بود، بلکه چون اون قاعده برایِ یه میدونِ مشخص نوشته شده بود، و تو الان توی یه میدونِ دیگه‌ای. قانونِ شنا کردن، توی خشکی به‌دردت نمی‌خوره؛ ولی این معنیش این نیست که شنا کردن غلط بوده، معنیش اینه که تو از آب اومدی بیرون و هنوز داری دست‌وپا می‌زنی. اینکه دیروز با چیزی مخالف بودی، دلیل نمی‌شه امروز هم باید مخالفش باشی. شاید دیروز اطلاعات نداشتی، شاید ترسیده بودی، شاید یکی زخمت زده بود و تو داشتی از رو زخم قضاوت می‌کردی، نه از رو عقل. و اینکه دیروز با چیزی موافق بودی، هیچ تضمینی نمی‌ده که امروز هم باید موافقش باشی. شاید اون موافقت، محصولِ یه آدمِ ساده‌تر، یه شرایطِ متفاوت‌تر، یه دنیای کوچیک‌تر بود؛ مثل کسی که سال‌ها به یه بت، یه رهبر، یه ایدهٔ مقدس ایمانِ کورکورانه داشت، و روزی که پرده کنار رفت و پوسیدگیِ زیرِ اون تصویر رو دید، همچنان از سرِ عادت داشت برای همون بت سجده می‌کرد، فقط چون قبلاً جلوش زانو زده بود.