غزل‌شعر

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرمبرو ای طبیبم از سر که دوا نمی‌پذیرمهمه عمر با حریفان بنشستمی و خوبانتو بخاستی و نقشت بنشست در ضمیرممده ای حکیم پندم که به کار درنبندمکه ز خویشتن گزیر است و ز دوست ناگزیرمبرو ای سپر ز پیشم که به جان رسید پیکانبگذار تا ببینم که که می‌زند به‌تیرمنه نشاط دوستانم نه فراغ بوستانمبروید ای رفیقان به سفر که من اسیرمتو در آب اگر ببینی حرکات خویشتن رابه زبان خود بگویی که به حسن بی‌نظیرمتو به خواب خوش بیاسای و به عیش و کامرانیکه نه من غنوده‌ام دوش و نه مَردُم از نفیرمنه توانگران ببخشند فقیر ناتوان رانظری کن ای توانگر که به دیدنت فقیرماگرم چو عود سوزی تن من فدای جانتکه خوش است عیش مردم به روایح عبیرمنه تو گفته‌ای که سعدی نَبَرَد ز دست من جان؟نه به خاک پای‌مردان چو تو می‌کُشی نمیرم!

کانال منابع ارشد ادبیات + تست @arshadadabکانال منابع دکتری ادبیات + تست@phdadab

با دوست کنج فقر بهشت است و بوستانبی ‌دوست خاک بر سر جاه و توانگریتا دوست در کنار نباشد به کام دلاز هیچ نعمتی نتوانی که برخوری#سعدی

نصیب ماست بهشت ای خداشناس بروکه مستحق کرامت، گناه‌کاران‌اند#حافظ

گویند بهشت است همان راحت جاویدجایی‌ که به داغی نتپد دل، چه مقام است؟#بیدل

بیدل این‌ کم‌همتان بر عز و جاهفخرها دارند و عاری بیش نیست.

الفت‌قفسِ زندگیِ پابه‌هواییمباید چو نفس ساخت به غربت‌وطنی‌ها#بیدل

کانال منابع ارشد ادبیات + تست @arshadadabکانال منابع دکتری ادبیات + تست@phdadab