شما می‌گویید همه‌اش تقصیر خدا است من را جذب نمی‌کند. من که آدم خوبی هستم، من که عبادت می‌کنم، من که…

شما می‌گویید همه‌اش تقصیر خدا است من را جذب نمی‌کند. من که آدم خوبی هستم، من که عبادت می‌کنم، من که آدم دینداری‌ام، من آدم اخلاقی هستم. چرا من را جذب نمی‌کنی؟ مگر من چِه‌ام است؟! خب نگاه کن هیچ موقع نبوده که آن بیت را اجرا کنی که «کار، خدمت دارد و خُلق حَسَن». اول باید خُلق حَسَن باشد، اول باید فضا را باز کنی در این زمینه، [شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] در این زمینهٔ فضای بازشده که این زمینۀ خود زندگی است. این زمینه بشوی، بعد فکر و عمل کنی، بعد یک کاری انجام بدهی که بگویی خدمت شد.ولی اگر تو من‌ذهنی داری، [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] در این زمینه با من‌ذهنی داری کارهایی می‌کنی، فکر می‌کنی خدمت است، می‌گوید این خدمت نیست، به‌اندازهٔ کاه هم خدمت نیست. خب این بیدار‌کننده نیست؟ شما به خودتان نگاه کنید بگویید من خدمت دارم می‌کنم؟ یا نه، ضرر می‌زنم، من مسئله می‌سازم. یا من غول اندیشه هستم، من خراب دارم می‌کنم، من در کار مردم دخالت می‌کنم با من‌ذهنی‌ام. شما یک ارزیابی از خدماتتان بکنید ببینید که اصلاً خدمت کردید؟ بچه‌هایتان را بزرگ کردید، واقعاً با عشق بزرگ کردید؟ عشق دادید؟ در یک زمینهٔ عشقی شما کار کردید؟ یا به‌صورت من‌ذهنی و غول اندیشه بچه را بزرگ کردید؟ اگر به‌صورت غول اندیشه بزرگ کردید، خدمتی نکردید، ضرر زدید.من نمی‌خواهم بگویم کار پدر و مادر‌ها به حساب نمی‌آید. نه، این‌طوری هم نیست که با عشق نباشد، من دارم سؤال می‌کنم فقط. مادر ذاتاً عشق دارد، لزومی ندارد که ذهناً عشق را بدانیم ما. ولی اگر مادر مجهز به دردهای مختلف است، اگر خشمگین می‌شود، اگر بچه‌اش را یک جسم می‌بیند، دوستش ندارد، ظلم به او می‌کند، این دیگر عشق نیست، شما می‌دانید. حالا ما به گذشته که کاری نداریم، می‌خواهیم آیندگان را بسازیم.یک زن و مرد و جوان می‌خواهند ازدواج کنند، اولین بچه‌شان را به دنیا بیاورند، این‌ها باید ببینند که آیا غول اندیشه هستند؟ من‌ذهنی دارند؟ می‌خواهند دعوا بکنند؟ می‌خواهند با انرژیِ دعوا بچه‌هایشان را بزرگ کنند؟‌ شما اگر می‌دانستید که این فضا مسموم است و بچه‌ها را مسموم می‌کند، پیش بچه‌ها با همدیگر دعوا می‌کردید یا همیشه با هم دعوا می‌کردید؟!ما چاره‌ای نداشتیم که اگر من‌ذهنی داریم، با هم ستیزه نکنیم و این تشعشع انرژی بد را نکنیم و فضای خانه را مسموم نکنیم. ما به حساب این‌که ما رفتیم کار کردیم، جان کندیم، پول درآوردیم دادیم به بچه‌هایمان، خب به ایشان خدمت کردیم. بله به‌لحاظ مادی بله، ولی بچه‌ها بیشتر از مادیات به عشق احتیاج دارند. دائماً بچه می‌گوید چرا من را به‌عنوان زندگی شناسایی نمی‌کنی تو. تو چرا من را به‌صورت مجسمه می‌بینی؟ اعتراض دارد. تا بالاخره خودش هم مجسمه می‌شود.منِ پدر و مادر می‌گویم تو مجسمه هستی، چون من تو را مجسمه می‌بینم، چون خودم هم مجسمه هستم، یک جسم هستم. الآن ما می‌فهمیم ما حادث نیستیم، ما این فضای گشوده‌شده و امتداد خداوند هستیم. امتداد خداوند جسم نمی‌تواند باشد. یک انسانی است که در ده دوازده‌سالگی‌اش باید شروع کند به او زنده شدن و پس از آن زندگی‌اش از انعکاس این مرکزِ عدم‌شده و باز‌شده گشوده می‌شود جلویش، نه به‌وسیلهٔ من‌ذهنی‌اش. پس شما یک ارزیابی از کارتان بکنید ببینید که تا حالا خدمت کردید؟ایشان می‌گوید اگر تویِ کدخدای تنبل را ارزیابی کنیم، هیچ خدمتی نکردی تا حالا. با من‌ذهنی خدمت کردی، که با من‌ذهنی خدمت خدمت حساب نمی‌شود. اگر یک برگ کاه هم کرده بودی، خداوند درنظر می‌گرفت. اگر او تو را جذب نکرده و این درونت گشوده‌ نشده، بدان که تقصیر تو بوده. خدمت نکردی.درگذر از فضل و از جَلْدی و فنکارْ خدمت دارد و خُلقِ حَسَن📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۵٠٠)جَلْدی: چابکی، چالاکیحَسَن: نیکو، خوب، زیبا➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖‌فضل این دانش و دانشمندی و زرنگی و فن‌های ذهن را زدن، از این‌ها بگذر. کار اصلی این اخلاقِ زمینهٔ حضورِ فضای گشوده‌شده‌ است و خدمت با آن زمینه. «کارْ خدمت دارد و خُلقِ حَسَن». با این بیت شما خدمت کرده‌اید؟ سؤال کنید.🔟6️⃣1️⃣ ۵۵ 🔟6️⃣1️⃣