چرا زندگی را زندگی نمی‌کنیم چرا زندگی را بصورت غم و سواد زندگی می‌کنیم؟اگه اجازه بدهیم و با زندگی ه…

چرا زندگی را زندگی نمی‌کنیم چرا زندگی را بصورت غم و سواد زندگی می‌کنیم؟اگه اجازه بدهیم و با زندگی همکاری کنیم،  مولانا می‌تواند شناسایی بدهد و کشتی غم و اثرات ان را غرق دریا کند. و ما بعنوان هوشیاری از گدایی به جهان نجات پیدا کنیم.اگه نصحیت مولانا را گوش کنیم و به جای فضاگشایی ذهنی اتفاق لحظه را هر طوری که هست بپذیرم، آنوقت دست و پای ذهن هم به کناری میرود و دست و پای زندگی بصورت خرد و فضاگشایی در درونمان بکار می‌افتد.بعد وقتی حتی برای یکبار فضا گشایی را تجربه کنیم، دیگه قید و بند کم و زیاد شدن‌ها، ما را تحریک و به صندق ذهن نمی‌توانند بکشد.معجونی را تجربه میکنیم که شراب مست کننده فاصلهٔ دو فکر است و از ژاژخوایی و گفت و گوی های ذهنی بدور است.اگر یارِ مرا از من غم و سودا نَبایستیمرا صد در دکان بودی، مرا صد عقل و رایستیمولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۲۵۲۱آن زمان که ژاژ گویی من‌ذهنی تمام میشود زندگیست که در ما طلوع می‌کند. و این تجلیست بصورت حال و قال و ارتعاش زندگی.پس نقشها، باورها و الگوهای غلط و تقلیدی و یاد گرفته از منهای ذهنی به کنار میرود.غول اندیشه بودن را رها میکنیم،  دست از سر خود و اطرافیان برمیداریم. اجازه می‌دهدیم اطرافیان خودشان تجربه کنند، و یاد بگیرند. همانطور که ما خودمان تجربه کردیم و یاد گرفتیم.همچنین اجزایِ مستانِ وصالحامل از تِمثال‌هایِ حال و قالدر جمالِ حال وامانده دهانچشم، غایب گشته از نقشِ جهانآن مَوالید از رهِ این چار نیستلاجَرَم منظورِ این اَبصار نیستآن موالید از تجلّی زاده‌اندلاجَرَم مستورِ پردهٔ ساده‌انددفتر ششم از بیت ۱۸۱۰تِمثال‌: تصویر، صورت، شبیه، در اینجا مناسبِ معنی تجلّی است. مَوالید: جمعِ مولود به معنی فرزندان، در اینجا مراد احوال روحانی عارفان است.چار: مخفّفِ چهار، اشاره به عناصر اربعه دارد.لاجَرَم: به‌ناچارمستور: پوشیدهپس عمل می‌کنم، ابیات را می‌خوانم که به آنها عمل کنم. نه اینکه فقط بیت خوانده باشم. عمل با وفا کردن به زندگی خویشی دارد.عمل کردن ما را قوی می‌کند و به اصلم نزدیکتر می‌کند. عمل کردن به ابیات حس اعتماد و توانایی ما را بالا می‌بره.پس با عمل کردن به زندگی اجازه می‌دهیم که همانیدگی ها را در آسیاب آرد  و ما را نرم و لطیف کند.این لحظه کشتی تن در حال شکسته شدن است چون سوراخ شده و یک‌باره همچون کوه یخ فرو خواهد ریخت.  و ما به او زنده خواهیم شد.پس جبار در حال شکستن همانیدگیها و ترمیم و از نو ساختن است. جبر و قدر ذهنی، امید و نامیدی، همه و همه در حال فروپاشی است. آغوشمان را باز میکنیم تا جبر و قدر زندگی، شاهد و ناظر را؛ تجربه کنیم. چه تجربهٔ زیبایی. ذوق شکستن و ترمیم شدن و صنع آفریدگاری که بسیار زیبا و شیرین است. ما در حال گذراندن این تجربهٔ زیبا هستیم.  و می‌باید و نمیباید ها، کاهلی ها، کارافزایی ها، همه و همه در حال کنار رفتن از جلوی چشمانمان هستند. حال با آموزش‌های مولانا یقین کردیم که هیچ برگی بی‌اراده و بدون خواست و قدرت او  به زمین نمیافتد. خواسته  را رها میکنی همه چیز به وقتش اتفاق می‌افتد. پس پیامِِ رها کردن را به ما میدهد. که همه چیز در یدِ قدرت خالق متعال است. از من فقط تسلیم.هیچ برگی در نیفتد از درختبی‌قضا و حکمِ آن سلطانِ بختمولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۹۹پرده‌ها کم کم به کنار می‌روند گفت و گو ها آرام آرام ارام به بایان میرسد و تنها شکر است و شکر است و شکر.و زندگی ما را بر فراز آسمان می‌برد و از آن بالا همه چیز را آن طور که هست نشانمان میدهد.فرازِ آسمان صوفی همی‌رقصید و می‌گفت اینزمین کل آسمان گشتی، گَرَش چون من صفایستیغزل شماره ۲۵۲۱پس خاموش میکنم چراکه این خود، گلُ گویاست و پر جوش و خروش.مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۸۱۵هین خَمُش کن تا بگوید شاهِ قُلبلبلی مفْروش با این جنس گُل این گُلِ گویاست پُر جوش و خروشبلبلا تَرکِ زبان کن، باش گوشقُل: بگوشاهِ قُل: خداوندبا سپاس فریده از هلند t.me/GanjeHozourMessages