در جنگ، یک تصمیم اشتباه می‌تواند یک کارخانه را زمین بزند.و درست همین‌جا است که #هوش_مصنوعی از یک اب…

##خرید_مواد_اولیه_صنایع_غذایی نیاز به خرید کاپاکاراگینانارسال آنالیز و گواهی بهداشت :۰۲۱۴۴۰۳۶۱۲۳۰۹۱۲۴۵۷۴۳۳۶@maryata

لیستی از بهترین و برترین🍬گروه ها و کانالهای🍬تخصصی صنعت غذا

تصور کنید…صبح از خواب بیدار می‌شوید و تیتر اول رسانه‌های اقتصادی دنیا این است:«به‌دلیل تشدید درگیری‌ها، کارخانه مشترک کاله و Fonterra در ایران فعالیت خود را متوقف کرد.»چند دقیقه بعد…کارگیل با گروه صنعتی بهشهر جلسه اضطراری می‌گذارد.کمپانی روکت نگران سفارش‌هایی است که قرار بود با همکاری زر فروکتوز به اروپا برسد.ژیودان باید به مشتریانش توضیح بدهد چرا پروژه مشترکش با نوین زعفران متوقف شده است.بری کلبوت هم درباره آینده سرمایه‌گذاری مشترکش با شیرین‌عسل بیانیه منتشر می‌کند.ناگهان…این فقط خبر ایران نیست.خبر هزاران کارمند، صدها مشتری، بانک‌ها، بیمه‌ها، سهامداران و شرکت‌هایی است که بخشی از آینده‌شان به ایران گره خورده است.حالا از خودمان یک سؤال بپرسیم…اگر همین سناریوی جنگی که برای ما اتفاق افتاده برای کشوری مثل ترکیه رخ می‌داد، آیا واکنش اقتصاد جهانی همین‌قدر محدود بود؟احتمالاً نه.نه به این دلیل که ترکیه آسیب‌ناپذیر است.بلکه چون منافع تعداد بسیار بیشتری از شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و زنجیره‌های تأمین جهانی با آن گره خورده است.و یک نکته مهم…این محتوا قرار نیست بپرسد چرا چنین همکاری‌هایی در ایران شکل نگرفت.همه ما جوابش را می‌دانیم.سال‌ها تحریم، بی‌ثباتی، نااطمینانی و ریسک سرمایه‌گذاری، خیلی قبل‌تر از شنیده شدن صدای موشک‌ها، یک جنگ اقتصادی طولانی را به کشور تحمیل کرده بود.صدای انفجار شاید تازه به گوش جهان رسیده باشد؛ اما صدای این فرسایش اقتصادی را فعالان صنعت، سال‌هاست که می‌شنوند.شاید اگر آن پیوندها زودتر شکل گرفته بود، امروز هم جنگ، جنگ بود…اما ما این‌قدر تنها نبودیم.شاید افراد، شرکت‌ها و دولت‌های بیشتری، حفظ ثبات این منطقه را بخشی از منافع خود می‌دانستند.و شاید…آمادگی برای بازار جهانی، فقط آمادگی برای صادرات نباشد.شاید یعنی آن‌قدر با اقتصاد جهان پیوند بخوریم که روزهای سخت، فقط مسئله ما نباشد.آمادگی برای بازار جهانی، فقط ساختن بازار نیست؛ ساختن ذی‌نفع یا به بیانی دیگر ذی اثراست.چون کشوری که برای دیگران ارزش خلق می‌کند، در روزهای سخت، کمتر تنها می‌ماند.مریم عطااللهی تحلیگر و مشاور توسعه صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازار_جهانی | قسمت پنجم»@foodyar1

ادامه پست قبلبرندهای بزرگی مانند Hershey، Lindt، Mondelēz و Barry Callebaut فقط قیمت محصولات خود را افزایش ندادند.آن‌ها سال‌ها قبل روی دارایی‌هایی سرمایه‌گذاری کرده بودند که امروز ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد:- زنجیره تأمین پایدار- دانش فرمولاسیون و R&D- برند و اعتماد مصرف‌کننده- مدیریت ریسک مواد اولیه- نوآوری و چابکی در تصمیم‌گیریاز سوی دیگر، شرکت‌های نوآور و کوچکی مانند Choviva حتی یک سؤال جسورانه‌تر مطرح کردند:اگر کاکائو به یک ریسک استراتژیک تبدیل شده، آیا آینده شکلات الزاماً باید به کاکائو وابسته باشد؟این دقیقاً همان نقطه‌ای است که تفاوت میان واکنش به بحران و خلق مزیت رقابتی مشخص می‌شود.شرکت‌های بزرگ فقط برای امروز تولید نمی‌کنند؛آن‌ها برای سناریوهای آینده آماده می‌شوند.شاید مهم‌ترین درس روز جهانی شکلات همین باشد:در بازارهای جهانی، برنده کسی نیست که بهترین ماده اولیه را داشته باشد؛ برنده کسی است که حتی در نبود آن، بتواند همچنان ارزش خلق کند.این همان چیزی است که من آن را آمادگی برای بازارهای جهانی می‌نامم.نظر شما چیست؟اگر بحران قیمت کاکائو دوباره تکرار شود، آینده بازار را چه چیزی تعیین می‌کند؟دسترسی بیشتر به مواد اولیه، یا نوآوری بیشتر در کسب‌وکار؟مریم عطااللهی تحلیگر و مشاور توسعه در صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازارهای_جهانی | قسمت چهارم@foodyar1

شاید بزرگ‌ترین تهدید صنعت شکلات… خودِ کاکائو باشد.امروز روز جهانی شکلات است.اما اجازه بدهید از زاویه دیگری به این صنعت نگاه کنیم.در دو سال گذشته، صنعت جهانی شکلات یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های تاریخ خود را تجربه کرد؛افزایش بی‌سابقه قیمت کاکائو، اختلال در زنجیره تأمین و فشار شدید بر حاشیه سود تولیدکنندگان، گرچه تب این افزایش قدری کاهش یافت اماسؤال اینجاست…وقتی مهم‌ترین ماده اولیه شما به یک ریسک استراتژیک تبدیل می‌شود، مزیت رقابتی شما چیست؟ادامه در پست بعدی

ادامه پست قبلشاید بخشی از ارزش همین‌ها باشد.اما در بسیاری از معاملات بزرگ دنیا، ارزش واقعی شرکت، چیز دیگری است.برندی که مشتری به آن اعتماد دارد.دانشی که طی سال‌ها در سازمان شکل گرفته است.تیمی که می‌تواند بدون وابستگی به یک نفر، کسب‌وکار را جلو ببرد.داده‌هایی که رفتار مشتری را نشان می‌دهد.فرآیندهایی که مستندسازی شده‌اند، نه فقط در ذهن مدیرعامل.در دو پست قبل درباره مزیت رقابتی و Sustainability صحبت کردم.اما اگر روزی درهای بازار ایران به روی سرمایه‌گذاران و برندهای جهانی باز شود، به نظرم سؤال بعدی این خواهد بود:«ارزش واقعی شرکت شما چیست؟»در ادبیات M&A (ادغام و تملیک)، خیلی وقت‌ها ارزش یک شرکت با دارایی‌های فیزیکی آن سنجیده نمی‌شود؛ بلکه با کیفیت دارایی‌های نامشهودش ارزیابی می‌شود.شرکتی که همه چیزش به حضور یک مدیر وابسته است…اطلاعات مشتریانش در فایل‌های شخصی کارکنان پراکنده است…فرآیندهایش مستند نیست…و تصمیم‌ها بر پایه تجربه فردی گرفته می‌شود…ممکن است کارخانه بزرگی داشته باشد، اما الزاماً شرکت ارزشمندی برای یک سرمایه‌گذار بین‌المللی نباشد.به نظرم، آمادگی برای بازار جهانی فقط به نوسازی خط تولید یا خرید تجهیزات جدید خلاصه نمی‌شود.گاهی ارزشمندترین سرمایه یک شرکت، چیزی نیست که در ترازنامه ثبت شده باشد؛بلکه چیزی است که باعث می‌شود یک سرمایه‌گذار با خیال راحت، آینده آن کسب‌وکار را بخرد.شاید وقت آن رسیده باشد که در کنار ساختن کارخانه، روی ساختن خودِ کسب‌وکار هم سرمایه‌گذاری کنیم.مریم عطااللهی تحلیلگر بازار و مشاور توسعه صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازار_جهانی | قسمت سوم@foodyar1