شاید بزرگ‌ترین تهدید صنعت شکلات… خودِ کاکائو باشد.امروز روز جهانی شکلات است.اما اجازه بدهید از زاوی…

##خرید_مواد_اولیه_صنایع_غذایی نیاز به خرید کاپاکاراگینانارسال آنالیز و گواهی بهداشت :۰۲۱۴۴۰۳۶۱۲۳۰۹۱۲۴۵۷۴۳۳۶@maryata

در جنگ، یک تصمیم اشتباه می‌تواند یک کارخانه را زمین بزند.و درست همین‌جا است که #هوش_مصنوعی از یک ابزار جانبی، به ابزاری حیاتی برای تصمیم‌گیری تبدیل می‌شود.در شرایط موجود مدیران صنایع غذایی هر روز با تصمیم‌هایی روبه‌رو هستند که پاسخ قطعی ندارند:* آیا موجودی را بالا ببریم؟* تأمین‌کننده را عوض کنیم یا به همکاری‌های قدیمی وفادار بمانیم؟* الان خرید کنیم یا منتظر ثبات بازار بمانیم؟در چنین شرایطی، مسئله فقط کمبود اطلاعات نیست؛ عدم قطعیت است.هوش مصنوعی می‌تواند در چند دقیقه داده‌ها و سناریوهایی را کنار هم بگذارد که بررسی آن‌ها برای یک تیم شاید روزها زمان ببرد؛ از روند قیمت‌های جهانی و تغییرات بازار گرفته تا ریسک تأمین و مسیرهای جایگزین.برای شرکت‌هایی که به دلیل جنگ، تحریم یا محدودیت‌های ارتباطی دسترسی مستقیمی به شبکه‌های جهانی ندارند، این ابزار می‌تواند بخشی از شکاف اطلاعاتی را جبران کند.اما یک مرز مهم همچنان وجود دارد.هوش مصنوعی می‌تواند:* تحلیل کند* سناریو بسازد* احتمال‌ها را نشان دهداما هنوز نمی‌تواند مسئولیت یک تصمیم را بپذیرد.اگر AI پیشنهاد دهد تأمین‌کننده‌ای را تغییر دهید تا هزینه کاهش پیدا کند، هنوز این پرسش‌ها باقی می‌ماند:* آیا می‌تواند ارزش اعتماد شکل‌گرفته بین دو شریک تجاری را بسنجد؟* آیا می‌تواند تشخیص دهد در بحران بعدی، کدام تأمین‌کننده واقعاً کنار شما خواهد ماند؟* آیا می‌تواند مسئولیت پیامدهای یک تصمیم اشتباه را بر عهده بگیرد؟پاسخ همچنان «نه» است.به همین دلیل، در عصر هوش مصنوعی نقش رهبران صنعت غذا حذف نمی‌شود؛ بازتعریف می‌شود.رهبر آینده کسی نیست که بیشترین اطلاعات را دارد؛ کسی است که از هوش مصنوعی برای دیدن گزینه‌های بیشتر استفاده می‌کند، اما در نهایت با تکیه بر تجربه، شناخت روابط انسانی و پذیرش مسئولیت، بهترین تصمیم را می‌گیرد.در دنیای امروز، تاب‌آوری فقط به معنای داشتن انبار بزرگ‌تر یا تأمین‌کنندگان بیشتر نیست.شاید مهم‌ترین نقش هوش مصنوعی در صنعت غذا نیز همین باشد؛ نه اینکه جای رهبر را بگیرد، بلکه کمک کند رهبران در سخت‌ترین شرایط، تصمیم‌های بهتری بگیرند.جهانی شدن از خرید یک ابزار AI آغاز نمی‌شود.از ساختن سازمانی آغاز می‌شود که بتواند در بحران، سریع‌تر یاد بگیرد، هوشمندتر تصمیم بگیرد و تاب‌آورتر عمل کند.اگر هوش مصنوعی بهترین تحلیل را هم ارائه دهد، کدام تصمیم در سازمان شما هنوز باید فقط با قضاوت انسانی گرفته شود؟اسم آن تصمیم را در کامنت بنویسید و اگر دوست دارید، خیلی کوتاه بگویید چرا هنوز نمی‌شود آن را به ماشین سپرد.مریم عطااللهی تحلیلگر و‌مشاور توسعه صنایع غذایی#آمادگی_برای_جهانی_شدن|قسمت ششم رهبری تاب‌آور در عصر هوش مصنوعی@foodyar1

لیستی از بهترین و برترین🍬گروه ها و کانالهای🍬تخصصی صنعت غذا

تصور کنید…صبح از خواب بیدار می‌شوید و تیتر اول رسانه‌های اقتصادی دنیا این است:«به‌دلیل تشدید درگیری‌ها، کارخانه مشترک کاله و Fonterra در ایران فعالیت خود را متوقف کرد.»چند دقیقه بعد…کارگیل با گروه صنعتی بهشهر جلسه اضطراری می‌گذارد.کمپانی روکت نگران سفارش‌هایی است که قرار بود با همکاری زر فروکتوز به اروپا برسد.ژیودان باید به مشتریانش توضیح بدهد چرا پروژه مشترکش با نوین زعفران متوقف شده است.بری کلبوت هم درباره آینده سرمایه‌گذاری مشترکش با شیرین‌عسل بیانیه منتشر می‌کند.ناگهان…این فقط خبر ایران نیست.خبر هزاران کارمند، صدها مشتری، بانک‌ها، بیمه‌ها، سهامداران و شرکت‌هایی است که بخشی از آینده‌شان به ایران گره خورده است.حالا از خودمان یک سؤال بپرسیم…اگر همین سناریوی جنگی که برای ما اتفاق افتاده برای کشوری مثل ترکیه رخ می‌داد، آیا واکنش اقتصاد جهانی همین‌قدر محدود بود؟احتمالاً نه.نه به این دلیل که ترکیه آسیب‌ناپذیر است.بلکه چون منافع تعداد بسیار بیشتری از شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و زنجیره‌های تأمین جهانی با آن گره خورده است.و یک نکته مهم…این محتوا قرار نیست بپرسد چرا چنین همکاری‌هایی در ایران شکل نگرفت.همه ما جوابش را می‌دانیم.سال‌ها تحریم، بی‌ثباتی، نااطمینانی و ریسک سرمایه‌گذاری، خیلی قبل‌تر از شنیده شدن صدای موشک‌ها، یک جنگ اقتصادی طولانی را به کشور تحمیل کرده بود.صدای انفجار شاید تازه به گوش جهان رسیده باشد؛ اما صدای این فرسایش اقتصادی را فعالان صنعت، سال‌هاست که می‌شنوند.شاید اگر آن پیوندها زودتر شکل گرفته بود، امروز هم جنگ، جنگ بود…اما ما این‌قدر تنها نبودیم.شاید افراد، شرکت‌ها و دولت‌های بیشتری، حفظ ثبات این منطقه را بخشی از منافع خود می‌دانستند.و شاید…آمادگی برای بازار جهانی، فقط آمادگی برای صادرات نباشد.شاید یعنی آن‌قدر با اقتصاد جهان پیوند بخوریم که روزهای سخت، فقط مسئله ما نباشد.آمادگی برای بازار جهانی، فقط ساختن بازار نیست؛ ساختن ذی‌نفع یا به بیانی دیگر ذی اثراست.چون کشوری که برای دیگران ارزش خلق می‌کند، در روزهای سخت، کمتر تنها می‌ماند.مریم عطااللهی تحلیگر و مشاور توسعه صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازار_جهانی | قسمت پنجم»@foodyar1

ادامه پست قبلبرندهای بزرگی مانند Hershey، Lindt، Mondelēz و Barry Callebaut فقط قیمت محصولات خود را افزایش ندادند.آن‌ها سال‌ها قبل روی دارایی‌هایی سرمایه‌گذاری کرده بودند که امروز ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد:- زنجیره تأمین پایدار- دانش فرمولاسیون و R&D- برند و اعتماد مصرف‌کننده- مدیریت ریسک مواد اولیه- نوآوری و چابکی در تصمیم‌گیریاز سوی دیگر، شرکت‌های نوآور و کوچکی مانند Choviva حتی یک سؤال جسورانه‌تر مطرح کردند:اگر کاکائو به یک ریسک استراتژیک تبدیل شده، آیا آینده شکلات الزاماً باید به کاکائو وابسته باشد؟این دقیقاً همان نقطه‌ای است که تفاوت میان واکنش به بحران و خلق مزیت رقابتی مشخص می‌شود.شرکت‌های بزرگ فقط برای امروز تولید نمی‌کنند؛آن‌ها برای سناریوهای آینده آماده می‌شوند.شاید مهم‌ترین درس روز جهانی شکلات همین باشد:در بازارهای جهانی، برنده کسی نیست که بهترین ماده اولیه را داشته باشد؛ برنده کسی است که حتی در نبود آن، بتواند همچنان ارزش خلق کند.این همان چیزی است که من آن را آمادگی برای بازارهای جهانی می‌نامم.نظر شما چیست؟اگر بحران قیمت کاکائو دوباره تکرار شود، آینده بازار را چه چیزی تعیین می‌کند؟دسترسی بیشتر به مواد اولیه، یا نوآوری بیشتر در کسب‌وکار؟مریم عطااللهی تحلیگر و مشاور توسعه در صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازارهای_جهانی | قسمت چهارم@foodyar1

ادامه پست قبلشاید بخشی از ارزش همین‌ها باشد.اما در بسیاری از معاملات بزرگ دنیا، ارزش واقعی شرکت، چیز دیگری است.برندی که مشتری به آن اعتماد دارد.دانشی که طی سال‌ها در سازمان شکل گرفته است.تیمی که می‌تواند بدون وابستگی به یک نفر، کسب‌وکار را جلو ببرد.داده‌هایی که رفتار مشتری را نشان می‌دهد.فرآیندهایی که مستندسازی شده‌اند، نه فقط در ذهن مدیرعامل.در دو پست قبل درباره مزیت رقابتی و Sustainability صحبت کردم.اما اگر روزی درهای بازار ایران به روی سرمایه‌گذاران و برندهای جهانی باز شود، به نظرم سؤال بعدی این خواهد بود:«ارزش واقعی شرکت شما چیست؟»در ادبیات M&A (ادغام و تملیک)، خیلی وقت‌ها ارزش یک شرکت با دارایی‌های فیزیکی آن سنجیده نمی‌شود؛ بلکه با کیفیت دارایی‌های نامشهودش ارزیابی می‌شود.شرکتی که همه چیزش به حضور یک مدیر وابسته است…اطلاعات مشتریانش در فایل‌های شخصی کارکنان پراکنده است…فرآیندهایش مستند نیست…و تصمیم‌ها بر پایه تجربه فردی گرفته می‌شود…ممکن است کارخانه بزرگی داشته باشد، اما الزاماً شرکت ارزشمندی برای یک سرمایه‌گذار بین‌المللی نباشد.به نظرم، آمادگی برای بازار جهانی فقط به نوسازی خط تولید یا خرید تجهیزات جدید خلاصه نمی‌شود.گاهی ارزشمندترین سرمایه یک شرکت، چیزی نیست که در ترازنامه ثبت شده باشد؛بلکه چیزی است که باعث می‌شود یک سرمایه‌گذار با خیال راحت، آینده آن کسب‌وکار را بخرد.شاید وقت آن رسیده باشد که در کنار ساختن کارخانه، روی ساختن خودِ کسب‌وکار هم سرمایه‌گذاری کنیم.مریم عطااللهی تحلیلگر بازار و مشاور توسعه صنایع غذایی#آمادگی_برای_بازار_جهانی | قسمت سوم@foodyar1