#پشت_صحنه_یک_تصمیم_در_صنعت_غذاروایت‌هایی از تصمیم‌های واقعی در کسب‌وکارهای صنعت غذا |قسمت اولهفته گ…

#پشت_صحنه_یک_تصمیم_در_صنعت_غذا|قسمت دومیکی از سوژه های همیشگی سمینارهای کسب‌وکار، زندگی بنیان‌گذاران صنعت غذاست.روایت آدم‌هایی که از یک کارگاه کوچک شروع کردند، اولین خط تولید را راه انداختند، اولین مشتری را به دست آوردند و سال‌ها جنگیدند تا برندی بسازند. این روایت‌ها ارزشمندند، چرا که بخشی از تاریخ صنعت غذای این کشور را همین آدم‌ها ساخته‌اند.اما فصلی از این داستان هست که کمتر روایت شده؛ فصلی که در آن قهرمان ماجرا دیگر در کارخانه حضور ندارد و مالکیت را به نسل بعد واگذار کرده است!چند سال پیش، در بازدید از یک کارخانه، بنیان‌گذارش با افتخار می‌گفت: «اولین محصولی که از خط تولید خارج می‌شود، پیش از رفتن به آزمایشگاه را خودم ارزیابی می‌کنم؛ بعد نتیجه آزمایش را با تشخیص خودم مقایسه می‌کنیم.»بیش از آنکه این جمله برایم تحسین‌برانگیز باشد، به این فکر افتادم که چند دهه تجربه، در ذهن یک نفر جمع شده است؛ تجربه‌ای که نه در هیچ دستورالعملی نوشته شده و نه هیچ دستگاهی می‌تواند جای آن را بگیرد.همان‌جا با خودم فکر کردم: اگر روزی این آدم در کارخانه نباشد، آیا این تجربه در سازمان باقی می‌ماند، یا همراه خودش از در کارخانه بیرون می‌رود؟به گمانم از یک جایی به بعد، سؤال اصلی این نیست که کارخانه چقدر بزرگ شده؛ سؤال این است که آیا سازمان هم به همان اندازه بالغ شده است.در بسیاری از شرکت‌های خانوادگی، بنیانگذار بزرگترین سرمایه‌ی سازمان است. اما گاهی همین سرمایه‌ی ارزشمند، بی‌آنکه کسی بخواهد، به بزرگ‌ترین وابستگی سازمان بدل می‌شود؛ آن‌جا که مهم‌ترین تصمیم‌ها فقط با حضور او گرفته می‌شود، مدیران پیش از تصمیم‌گیری منتظر نظر او می‌مانند، و تجربه به‌جای آنکه در سازمان جریان پیدا کند، در ذهن یک نفر باقی می‌ماند.شاید به همین دلیل است که بسیاری از کسب‌وکارهای خانوادگی، در واگذاری به نسل بعد، روزهای دشواری را از سر می‌گذرانند؛ نه لزوماً چون نسل بعدی توانمند نیست، بلکه چون قرار بوده چیزی فراتر از سهام و مالکیت منتقل شود. قرار بوده تجربه، قضاوت و شیوه‌ی تصمیم‌گیری بنیانگذار نیز بخشی از حافظه‌ی سازمان شود.به باور من، بزرگ‌ترین دستاورد یک بنیانگذار، تنها ساختن یک کارخانه نیست؛ ساختن سازمانی است که حتی در نبود او، همان کیفیت تصمیم، همان استاندارد و همان مسیر را ادامه دهد.و شاید هر بنیانگذاری، دیر یا زود، باید از خودش یک سؤال بپرسد: اگر فردا نباشم، آیا چیزی که ساخته‌ام، بدون من هم زنده خواهد ماند؟مربم عطااللهی تحلیگر و مشاوره توسعه صنایع غذایی