#فودوشین577 دیگر نمیخواستم بہ گذشتہ یا آیندہ فڪر ڪنم بہ اینڪہ بعد از رسیدن بہ هدفم قرار است چہ شود…
انتشار: 2026/08/27 04:58 UTCدریافت: 2026/08/27 06:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/27 06:35 UTC
#فودوشین577 دیگر نمیخواستم بہ گذشتہ یا آیندہ فڪر ڪنم بہ اینڪہ بعد از رسیدن بہ هدفم قرار است چہ شود و چہ ڪارے ڪنم. الان فقط یڪ چیز مهم بود، مهرداد! ولے چرا هنوز هم باورم نمیشد ڪہ این من بودم ڪہ در برابر لیلا ایستادم و آن حرفها را بہ او زدم...! آرامش: جزوههاے الهام را هم توے ڪولہ ام و ڪنار ڪتابهایم گذاشتم، بندش را روے شانهام انداختم، بہ قدرے سنگین شدہ بود ڪہ یڪ طرف شانهام سمت پایین متمایل شد براے ڪوثر ڪہ همراہ با دوتا از همڪلاسیهایم داشتند بہ سمت بوفہ میرفتند دستے بہ نشانهے خداحافظے تڪان دادم و مسیر خروجے دانشگاہ را درپیش گرفتم. از صبح تا الان ڪہ نزدیڪ بہ غروب بود ڪلاس داشتم و از شدت گرسنگے احساس ضعف زیادے میڪردم. دستهایم را توے جیب مانتویم فرو بردم و سمت خیابان پیشِ رو قدم برداشتم. برگهاے خشڪے ڪہ ڪف زمین ریختہ بود را لگد ڪردم، صداے خشڪ، اما دلنشینے داشتند. نرسیدہ بہ خیابان، ایستادم. مدتے بود ڪہ مدام حس میڪردم تحت نظر هستم. نگاهم در اطراف بہ جستجو مشغول شد. این روزها هر مردے را از فاصلهے دور از خودم میدیدم، بہ او مظنون میشدم. میترسیدم ڪہ شاید مهرداد باشد. چیزے ڪہ در این میان زیادے برایم وحشتناڪ بود، تصور گیر افتادن با او در جایے خلوت یا تاریڪ بود. درز مقنعهام تنگ بود و امروز خیلے اذیتم ڪردہ بود. با انگشت اشارهام آن را ڪمے سمت پایین ڪشیدم و براے گرفتن تاڪسے عجلہ بہ خرج دادم. اما چند متر ماندہ بہ مسیر موردنظرم، ماشین شاسے بلندے جلویم پیچید و طولے نڪشید ڪہ رانندهاش پیادہ شد و براے رسیدن بہ من ماشینش را دور زد. مهرداد بود! حسم اشتباہ نڪردہ بود. ناخودآگاہ چند قدم عقب رفتم. _سلام خستہ نباشے نگاہ حیرانم بہ هر طرف دوید. میخواستم بادیدن آدمهاے توے خیابان و جلوے دانشگاہ بہ خودم ثابت ڪنم ڪہ تنها نیستم، ڪہ خیابان مثل اتاق خوابم در و دیوار ندارد، تنها شدن با او حبس شدن و خفہ شدن صدایم را درپے ندارد. _تو اینجا چیڪار میڪنے؟ ها؟ لبخندے زد و بہ ڪاپوت ماشینش تڪیہ داد. _یہ بارم با من تلخ نباش! بہ خاطر تو سہ ساعتہ اینجا علاف شدم و با چشمام ڪشیڪ اومدنت رو ڪشیدم، دلم برات تنگ شدہ! چشمانم را بستم، نفسے عمیق ڪشیدم و بے ارادہ بہ طوفان فڪر ڪردم، در این موقعیت فڪر ڪردن بہ او، تنها سلاحے بود ڪہ بہ من شجاعت ایستادن در برابر این متجاوز عوضے را میداد. _الان بہ شوهرم زنگ میزنم، میدونے بفهمہ چیڪارت میڪنہ؟ دفعهے قبل آدم نشدے. لبخندش عمیقتر شد، این لبخندش همانے بود ڪہ هر بار با دیدنش مرا بہ سوے مرگ سوق میداد. _شوهرت؟ منظورت همونہ ڪہ دیگہ نمیخوادت؟ برایم مهم نبود ڪہ توے خیابان هستم و صدایم را بالا بردم، اصلا همین ڪہ توے خانہ نبودم بہ من شهامت میداد. _خفہ شو عوضے. چرا دست از سر من و زندگیم برنمیدارے؟ شوهرم منو میخواد منم عاشقشم.#ادامه_دارد📚@fazayeadaby