✅ بلاتکلیفی نیروهای شرکتی میان دولت و مجلس؛ شرکت‌های واسطه همچنان پابرجا هستندمجتبی آقابراری (نماین…

‍در آستانهباید اِستاد و فرود آمدبر آستانِ دری که کوبه ندارد،چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست واگر بی‌گاهبه درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.کوتاه است در،پس آن به که فروتن باشی.آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بودآن جاتا آراستگی راپیش از درآمدندر خود نظری کنیهرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست نه انبوهی‌ِ مهمانان،که آن جاتو راکسی به انتظار نیست.که آن جاجنبش شاید،اما جُنبنده‌یی در کار نیست:نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کفنه عفریتانِ آتشین‌گاوسر به مشتنه شیطانِ بُهتان‌خورده با کلاهِ بوقیِ منگوله‌دارشنه ملغمه‌ی بی‌قانونِ مطلق‌های مُتنافی. تنها توآنجا موجودیتِ مطلقی،موجودیتِ محض،چرا که در غیابِ خود ادامه می‌یابی و غیابتحضورِ قاطعِ اعجاز است.گذارت از آستانه‌ی ناگزیرفروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ست در نامتناهی‌ ظلمات:«ــ دریغاای‌کاش ای‌کاشقضاوتی قضاوتی قضاوتیدرکار درکار درکارمی‌بود!» ــشاید اگرت توانِ شنفتن بودپژواکِ آوازِ فروچکیدنِ خود را در تالارِ خاموشِ کهکشان‌های بی‌خورشیدــچون هُرَّستِ آوارِ دریغمی‌شنیدی:«ــ کاش کی کاش کیداوری داوری داوریدرکار درکار درکار درکار…»اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شومِ قاضیان.ذات اش درایت و انصافهیأت اش زمان. ــو خاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.بدرود!بدرود! (چنین گوید بامدادِ شاعر:)رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبارشادمانه و شاکر.از بیرون به درون آمدم:از منظربه نظّاره به ناظر. ــنه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی، ــمن به هیأتِ «ما» زاده شدمبه هیأتِ پُرشکوهِ انسانتا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینمغرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنومتا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهمکه کارستانی از این‌دستاز توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشاربیرون است.انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدنتوانِ شنفتنتوانِ دیدن و گفتنتوانِ اندُه گین و شادمان‌شدنتوانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جانتوانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوه ناکِ فروتنیتوانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانتو توانِ غمناکِ تحملِ تنهاییتنهاییتنهاییتنهایی عریان.انساندشواری وظیفه است.دستان بسته ام آزاد نبود تا هر چشم انداز را به جان در برکشمهر نغمه و هر چشمه و هر پرندههر بدر کامل و هر پگاه دیگرهر قله و هر درخت و هر انسان دیگر را.رخصت زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتیمو منظر جهان راتنهااز رخنه ی تنگ چشمی حصار شرارت دیدیم واکنونآنک در کوتاه بی کوبه در برابر وآنک اشارت دربان منتظر! -دالان تنگی را که در نوشته امبه وداعفراپشت می نگرم:فرصت کوتاه بود و سفر جان کاه بوداما یگانه بود و هیچ کم نداشت.به جان منت پذیرم و حق گزارم!(چنین گفت بامداد خسته.)٢٩ آبان ١٣٧١احمد شاملو@etehadesarasariشبتان آرام

انتقاد از واگذاری دارایی‌های تامین اجتماعی/ دولت بدهی خود را بپردازد تا حقوق و معوقات بازنشستگان پرداخت شودبحران در بحث واگذاری اموال سازمان تامین اجتماعی به پیچیده‌ترین نقطه خود رسیده و به نظر می‌رسد اختلاف‌نظرها در دستگاه‌ها، تشکل‌ها و کارشناسان پیرامون رفع کسری سازمان از این طریق، جدی است؛ البته باز هم پای بانک رفاه وسط است!به گزارش خبرنگار ایلنا، پس از کش‌وقوس‌های فراوان میان سازمان تامین اجتماعی و دولت در جریان واگذاری بخشی از اموال این سازمان به بانک رفاه بابت دریافت پول نقد لازم برای هزینه‌های جاری، بالاخره درگیری‌ها به جنجال‌های مدیریتی در سازمان تامین اجتماع انجامید. اما به‌نظر می‌رسد باوجود سوابق منفی برخی واگذاری‌های شرکت‌ها و املاک ارزشمند این سازمان به بانک رفاه و دولت، امروز نگرانی‌ها درباره واگذاری‌ها جدی باشد. از یکس دولت بدهی خود طبق بودجه امسال را پرداخت نمی‌کند و بحران مالی  را بهانه می‌کند تا از مسئولیت فرار کند و از سوی دیگر، سازمان تامین اجتماعی شرایط فعلی بازار را برای فروش املاک و شرکت‌ها به بانک رفاه برای تبدیل به پول و پرداخت حقوق و معوقات بازنشستگان خود مساعد نمی‌داند. سابقه تاریخی واگذاری‌ها جالب توجه است؛ با روی کارآمدن دولت حسن روحانی برخی واگذاری‌ها عمده به سازمان تامین اجتماعی در پایان دولت احمدی‌نژاد، به دستور نوبخت (رئیس سازمان برنامه و بودجه و سخنگوی دولت) متوقف شد و بدهی دولت به این سازمان به نزدیک ۱۰۰ هزار میلیارد تومان رسید. این بدهی البته امروز از ۱۰۰۰ همت هم عبور کرده و دولت چندین بار شرکت‌های غیرسودده خود را برای پرداخت بدهی خود به این سازمان داده است. این درحالی است که خود دولت، تامین اجتماعی را به دلیل پرداخت بدهی‌اش به بانک رفاه، بارها ملزم به فروش بهترین و پرسودترین دارایی‌های خود (از جمله پالایشگاه بندرعباس، پتروشیمی شازند و..) کرده است. امروز نیز ظاهراً همین تراژدی دوباره درحال تکرار است و سازمان تامین اجتماعی موظف به فروش اموال در بدترین تقاطع جنگ و تحریم شده تا حقوق بازنشستگان خود را بپردازد! اخیراً بحث واگذاری پالایشگاه لاوان و هتل‌های هما جدی شده؛ باید دید آیا خریداری سهام این اموال توسط بانک رفاه به قیمت خواهد بود یا خیر؟ راه ناگزیر واگذاری؟ در این میان برخی کارشناسان حوزه رفاه و تامین اجتماعی بر این باور هستند که دولت و وزارت کار راه دیگری جز این واگذاری‌ها ندارند. البته دلایل این دسته کارشناسان را نیز باید شنید.علیرضا حیدری (نایب رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری و کارشناس حوزه تامین اجتماعی) باور دارد که به راحتی درباره تصمیمات دولت نمی‌توان قضاوت کرد. او می‌گوید: «بسیاری از واگذاری‌ها از سوی سازمان تامین اجتماعی در زمان گرفتاری‌های مالی مسبوق به سابقه است. هرآنچه ما به بانک رفاه دادیم (چه از زمان واگذاری پالایشگاه بندرعباس تا پتروشیمی شازند اراک) برای تسویه مابه‌ازای ریالی طلب این بانک دربرابر قرض‌هایی بوده که از آن گرفتیم، بوده.» وی افزود:  بانک رفاه، بانک مالکیتی سازمان تامین اجتماعی است و وقتی به این بانک واگذاری صورت می‌گیرد، مدیران تامین اجتماعی تصور می‌کنند که اموال واگذار شده باز هم در کنترل سازمان است و در واقع اصطلاحاً یک فرآیند «این جیب به آن جیب» رخ داده است. به‌صورت طبیعی هر اتفاقی که در شرکت‌ها رخ دهد، چه در مالکیت خودش باشند و چه در مالکیت بانک رفاه باشند، باز هم سود و زیان آن به سازمان تامین اجتماعی باز می‌گردد. حیدری ادامه داد: از طرف دیگر مطالبات ما از دولت در سال‌های گذشته به صورت انباشته است که در قالب بودجه سنواتی باید ریال آن به تامین اجتماعی پرداخت می‌شد. اما بدهی دولت اغلب به صورت معادل سهام اموال و شرکت‌ها به سازمان تامین اجتماعی داده شده و در نهایت باید به شکلی نقد شود. در چنین شرایطی ما یا باید از سود این شرکت‌ها استفاده کنیم و یا اینکه آن را به پول تبدیل کنیم تا نیازهای روزمره تامین اجتماعی را که قرار بود به شکل نقد پرداخت شود، رفع کنیم. این کارشناس حوزه تامین اجتماعی اضافه کرد: راه دیگر این بود که به ازای این اموال واگذار شده، از بانک رفاه وام بگیریم و وثیقه وام بانک، اموال واگذار شده دولت به تامین اجتماعی باشد و با آن وام، تعهدات مستمر تامین اجتماعی در حوزه درمان و مستمری را انجام بدهیم. در این شرایط، مالکیت دارایی‌های وثیقه شده در دست تامین اجتماعی می‌ماند. نایب رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری تصریح کرد: باید دید که سازمان تامین اجتماعی در شرایط اضطرار فعلی، می‌تواند اقساط وام اخذ شده از بانک رفاه را پرداخت کند یا در بازپرداخت بدهی دچار مشکل است؟ امروزه سازمان تامین اجتماعی هر درآمدی که از حق بیمه و سود منابع و وصول پول از دولت و. . می‌گیرد، ادامه در لینک زیر 👇👇👇ilna.ir/fa/tiny/news-1830082@etehadesaras…

✅ سقوط بی‌سابقه دستمزد واقعی و گسترش فقر مطلق کارگران🔸بر اساس استانداردهای بین‌المللی از جمله تعاریف کنفدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری (ITUC)، درآمد ماهانه کمتر از ۱۰۰ دلار، کارگران را در دسته «فقیر مطلق» و در معرض گرسنگی و قحطی قرار می‌دهد. با جهش اخیر نرخ ارز و رسیدن قیمت دلار به محدوده ۲۰۰ هزار تومان، بخش اعظم کارگران و بازنشستگان در ایران وارد این محدوده بحرانی شده‌اند.🔸در سال جاری، پایه مزد ماهانه ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین شده که معادل ۸۳ دلار است؛ رقمی که میانگین دستمزد کارگران را در رتبه سوم پایین‌ترین دستمزدهای جهان قرار داده است. همچنین دریافتی کارگران متأهل دارای یک فرزند با احتساب کلیه مزایا حدود ۲۴ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان (معادل ۱۲۴ دلار) است، در حالی که نرخ رسمی سبد معیشت در اسفند ۱۴۰۴ بیش از ۴۲ میلیون تومان برآورد شده بود.🔸سرکوب سیستماتیک دستمزدها در شورای‌عالی کار در کنار جهش‌های ارزی و وابستگی کالاهای مصرفی و مواد اولیه به نرخ ارز، قدرت خرید جامعه کارگری را به کمترین میزان در دهه‌های اخیر تنزل داده و شکاف عمیقی میان حداقل معیشت و دریافتی واقعی نیروهای کار ایجاد کرده است.بسیاری از کارگران و بازنشستگان ایرانی با دستمزد کمتر از ۱۰۰ دلار یا در همین حدود زندگی می‌کنند./ایلنا@etehadesarasari

‍ روایت تلخ کارگر اخراجی پتروناد: برای تأمین زندگی به کارگری روی آورده‌ایم/ فقط وعده شنیدیم!با وجود پیگیری‌های متعدد، حدود ۱۰۰ کارگر بومی و اخراجی پتروشیمی پتروناد ماهشهر همچنان بلاتکلیف هستند و در شرایط سخت معیشتی به کارهای روزمزد روی آورده‌اند. در اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ از میان ۵۷۰ نیروی شاغل در بخش‌های مختلف شرکت پتروشیمی پتروناد، حدود ۲۰۰ نفر از کار بیکار شده‌اند و با وجود پیگیری‌های متعدد، حدود ۱۰۰ کارگر همچنان در شرایط بلاتکلیفی به سر می‌برند و پاسخی برای بازگشت به کار آن‌ها ارائه نشده است.یکی از کارگران اخراج‌شده در گفتگو با ایلنا، درباره زمان وقوع این اتفاق گفت: این تعدیل نیرو در ماه دوم سال، یعنی پس از جنگ و همزمان با بازگشت به کار نیروها اتفاق افتاد.وی با انتقاد شدید از شرایط سخت معیشتی در وضعیت نابسامان اقتصادی تشریح کرد:وضعیت معیشتی ما بسیار سخت است. ما مجبور شده‌ایم برای تأمین زندگی به کارهای ساختمانی و هر کار دیگری که پیدا می‌شود روی بیاوریم؛ شاید در طول یک ماه فقط دو یا سه روز کار داشته باشیم و بقیه ماه بیکار هستیم.وی با اشاره به تبعیض در به‌کارگیری نیروها و نادیده گرفته شدن نیروهای بومی افزود: نیروهای غیربومی در شرکت مشغول به کار هستند و حتی برای آن‌ها خوابگاه تهیه می‌شود، در حالی که کار آن‌ها مشابه کاری است که ما انجام می‌دادیم، اما ما را به کار نمی‌گیرند. از خود شرکت هم کسی پاسخگو نیست. شرکت خصوصی است و مدیرعامل دارد، اما هیچ‌کس جوابگو نیست؛ نیروهای غیربومی مشغول به کارند، اما ما همچنان بیکاریم.شایان ذکر است که ۴ خردادماه امسال خبری در ایلنا منتشر شد مبنی بر این که دستور بازگشت به کار بیش از شصت نفر از کار کارگران پتروشیمی پتروناد از سوی اداره کار و فرمانداری شهرستان بندر امام خمینی استان خوزستان صادر شده است. با این حال در عمل این اتفاق رخ نداد.کارگر اخراجی پتروناد، با تأکید بر اینکه نیروهای بیکارشده تمامی مسیرهای قانونی را طی کرده‌اند، تصریح کرد: ما همه مراحل قانونی را طی کردیم؛ حتی شکایت و نامه‌نگاری انجام دادیم اما هیچ جوابی نگرفتیم. پس از بیکاری، حدود ۱۰۰ نفر از کارگران به‌صورت جدی موضوع را از طریق اداره کار، فرمانداری، استانداری و نماینده شهر پیگیری کردند اما نتیجه‌ای حاصل نشد و مسئولان فقط وعده دادند.این کارگر در پایان ابراز امیدواری کرد که وضعیت کارگران اخراج‌شده پتروناد ماهشهر مورد رسیدگی جدی قرار گیرد و تکلیف آن‌ها مشخص شود./ایلنا@etehadesarasari

اتحاد سراسری کارگران و بازنشستگان ایران@etehadesarasari

‍ یکسال بی‌پولی و دربدری کشیدیم/ وعده‌های توخالی مسئولان/ هنوز کارخانه بسته استکارگران کارخانه تعطیل شده ریسندگی «پویا نخ» از عملکرد مسئولان استان ایلام و شهرستان چوار انتقاد کردند.به گزارش خبرنگار ایلنا، در ماه‌های گذشته، مشکل تعطیلی کارخانه پویا نخ ایلام از طریق رسانه‌های کارگری بارها مطرح شد؛ حدود ۱۷۰ کارگر بیکار شده‌ی این مجموعه،  بارها از مسئولان استانی و شهرستانی برای پیگیری و بازگشایی محل کارشان درخواست کمک کردند. این کارگران می‌گویند: صدای ما شنیده نمی‌شود. یکی از کارگران تعدیلی پویا نخ ایلام با بیان اینکه هنوز بازگشت به کار نشده‌ایم، گفت: مشکلات پویا نخ از شهریور ماه سال گذشته (۱۴۰۴) آغاز شد به طوریکه طی این مدت هیچ مرجع یا مسئولی پاسخ روشنی درباره تعیین‌ تکلیف وضعیت شرکت و پرداخت مطالبات ارائه نداده است. . او با بیان اینکه ۱۷۰ کارگر این کارخانه، حدود یکسال در برزخ بلاتکلیفی قرار دارند، گفت: وضعیت پیش آمده به بهانه کمبود مواد اولیه پیش آمده؛ مسئولان استانی و شهرستان نباید نسبت به وضعیت وخیم اقتصادی کارگران بیکار این کارخانه بی‌تفاوت باشد و اگر برنامه‌ای برای تغییر این وضعیت دارد، باید سریع‌تر اجرا کنند. او با بیان این که روی سخن‌مان با استانداری و اداره کار و تأمین اجتماعی استان ایلام است افزود؛ یکسال از جلسات بی‌فایده و بی‌ثمر برای بازگشایی واحد پویا نخ و اشتغال مجدد کارگران بیکار شده گذشت؛ خروجی این جلسات چه بود و چه دستاوردی داشت؟ این کارگر پویا نخ در ادامه تصریح کرد: اکثریت کارگران این کارخانه از نیروهای جوان و تحصیلکرده‌ی استان‌اند که به خاطر بیکاری، وضعیت معیشتی مناسبی ندارند. درطول ایام بیکاری کل رقم دریافتی کارگران از کارفرما به نصف حقوق یک ماه برخی مسئولان هم نمی‌رسد. در عین حال با وجود کسر ماهانه حق بیمه از حقوق طی ۱۵ تا ۲۰ سال گذشته، هنوز مقرری بیمه بیکاری کارگران برقرار نشده است. سوال‌مان این است مگر این کسورات بابت ایام بیکاری و تعطیلی شرکت از حقوق ما مرتباً کم نمی‌شد؟ چرا شما مسئولان کاری برای بهبود وضعیت زندگی‌ ما انجام نمی‌دهید و چطور شب‌ها با وجدان راحت می‌خوابید؟!/ایلنا @etehadesarasari