همه والدین آرزو دارن فرزندشون موفق باشه...اما موفقیتی که با اضطراب، ترس یا احساس ناکافی بودن همراه…

هویت جنسی در کودکان💡دوره تکمیلی فرزند پروری🌱 دکتر فرزانه فردین فر

زبانهای عشق در کودکان#فرزانه_فردین_فر 🎧#فرزندپروری♥🔛 @MarkazMoshaveree

۴ سبک والدینی که بچه رو لجبازتر می‌کنن:1. دستور دادن پشت سر هم (بشین، پاشو، نکن، برو...)2. داد زدن و تهدید کردن (اگه این کارو بکنی...!)3. نه گفتن به هر خواسته‌ای بدون توضیح (فقط چون من گفتم!)4. کنترل بیش از حد و ندادن حق انتخاب (برای همه چیز خودت تصمیم می‌گیری.)

چرا نباید به نوجوان بگوییم «بزرگ می‌شوی یادت می‌رود»؟این جمله، پرکاربردترین «سمِ کلامی» در برخورد با نوجوانان است. از نظر علوم اعصاب، مغز نوجوان جهان را با شدتِ احساسیِ بسیار بالایی تجربه می‌کند (Intensity). وقتی ما می‌گوییم «یادت می‌رود»، در واقع داریم «اعتبارِ هیجانی» او را با خاک یکسان می‌کنیم.راهکار عملی برای والدین/مربیان: به جای کم‌اهمیت جلوه دادنِ مشکلش، از «تکنیکِ آینه‌ای» استفاده کنید: «می‌بینم که چقدر بابت این موضوع دلشکسته‌ای، حتماً خیلی سخته که باهاش مواجه شدی». وقتی نوجوان حس کند احساسش «معتبر» است، تازه درِ گفت‌وگو باز می‌شود. یادمون باشه: ما قرار نیست مشکلِ نوجوان را حل کنیم، ما قرار است کنارِ او باشیم تا خودش یاد بگیرد چطور حلش کند.

چطور مغزت رو گول بزنی تا از تنبلی دست بردارد؟ 🚀⏳همیشه اون کاری که باید انجام بدی (مثل درس خوندن، ورزش یا بیدار شدن) رو عقب می‌اندازی؟ مشکل از تو نیست، مشکل از مغزته! مغز ما برای محافظت از ما، دوست داره همیشه در «امنیت و تنبلی» بمونه.اما یه ترفند خفن به اسم «قانون ۵ ثانیه» وجود داره که می‌تونه این چرخه رو بشکنه:✅ هر وقت حس کردی باید کاری رو شروع کنی ولی مغزت داره excuses (بهونه) میاره، بلافاصله معکوس بشمار:۵ - ۴ - ۳ - ۲ - ۱... و بلند شو!وقتی معکوس می‌شماری، تمرکز مغز از روی «بهونه آوردن» برمی‌گرده به سمت «انجام دادن». این ۵ ثانیه، فاصله بین «فکر کردن» و «عمل کردن» است.این پست رو ذخیره کن که دفعه بعد که تنبلی کردی، ازش استفاده کنی! ✅

🧠 تو «بیش‌از‌حد» فکر نمی‌کنی، فقط داری بازی‌خوانی می‌کنی!خیلی‌ها بهت می‌گویند «ول کن، این‌قدر سخت نگیر» یا «داری زیادی فکر می‌کنی». اما واقعیت این است که مغز تو فقط دارد سعی می‌کند احتمالات را پیش‌بینی کند تا غافلگیر نشوی. مشکل اینجاست که ما داریم «فکر کردن» را با «پیش‌بینی فاجعه» اشتباه می‌گیریم.نکته: دفعه بعد که ذهنت رفت سمتِ «اگر این‌طور شود چی؟»، به‌جای اینکه جلوی فکرت را بگیری، از خودت بپرس: «خب، اگر آن اتفاق بیفتد، من دقیقاً چه قدمِ عملی و کوچکی می‌توانم بردارم؟». همین. تمامِ قدرتِ فکر کردن را بگذار روی راه‌حل، نه روی ترسیمِ سناریوی وحشتناک.