‍ غزل 324 حضرت سعدیدکلمه : سیمااسعدیهر که نامهربان بود یارش ...@delsoroudeh@delsoroudeh2

شعر می آید دلم را می بَرَدمی بَرَد تا ناکجا ، تا دورهاتا به آنجایی که زیر ِ آفتابرَخت ِ تن ، وا می کنند انگورها ...#سیما_اسعدی @delsoroudeh

شیرازه ی‌ شب بین که به یکباره فروریخت!از هیمنه‌ی صبح ِ لطیفی که بپا‌خاست ...#سیما_اسعدی

پیداست نمی زند به آزادی سَرروحی که گرفت خو، به دیوار، دگرآموخته شد هرآنکه یک عمر، به خواببیدار چو شد، شنید : آزادی پَر ...!#سیما_اسعدی #دلرباعی#بداهه

تهی ست حنجره از ، جذبه ی تلاوت ِ عشقیکی به داد ِ اذان گوی شهر ِ ما برسدتمام بُعد ِ مسافت ، به کام خواهد شداگر که مانده غریبی ، به آشنا برسدنماز ِ عشق ِ من آنگه ، عیار خواهد یافتکه دل به سینه ، به پابوس ِ مقتدا برسد#سیما_اسعدی

‍ غزل 362 حضرت سعدیدکلمه : سیمااسعدیمرا دو دیده به راه و دو گوش، بر پیغام@delsoroudeh@delsoroudeh2

چشمان ِ من ، دو دست ِ تمنّا را بر چشم ِ شب نِمون ِ تو ، می بندداز پشت ِ قاب ِ پنجره ، این صبح استبر سُکر ِ این مغازله می خندد ...#سیما_اسعدی