📌هوش مصنوعی اسلامی، قاف✅ معرفی «هوش مصنوعی قاف» (Qaf AI)؛ دستیار تخصصی و هوشمند پژوهش‌های اسلامی🔹 ق…

📌 آفت خودبرتربینی در عبادت و حقیقت استقامت، در داعیان دین!▪️ پند پدر به فرزند شب‌زنده‌دار:ابواسحاق شیرازی، فقیه برجسته شافعی (متوفای ۴۷۶ هجری در بغداد) رحمه‌الله می‌گوید:«شبی را همراه پدرم به شب‌زنده‌داری سپری کردم، در حالی که اطرافیان ما همگی در خواب بودند؛ به پدرم گفتم: هیچ‌یک از این‌ها برنخاست تا دست‌کم دو رکعت نماز بگزارد!پدرم فرمود: ای فرزندم! اگر تو نیز می‌خوابیدی، برایت بسیار بهتر از آن بود که به عیب‌جویی و نکوهشِ خلق خدا بیفتی.»✔️ استقامت در دینداری؛ توفیق الهی یا دستاورد شخصی؟❌ پایبندی و دینداری‌ات هرگز به تو این حق را نمی‌دهد که لغزش و گمراهیِ دیگران را به تمسخر بگیری!❌ پس هرگز به گناهکار با دیده‌ی تکبر و خودبرتربینی منگر! چرا که دل‌ها میان دو انگشت از انگشتان [قدرتِ] خدای رحمان است و هرگونه که بخواهد آن‌ها را دگرگون می‌سازد.✔️هنگامی که خداوند تو را برای پیمودن مسیر هدایتش برگزید، × نه به سبب امتیاز و برتریِ شخصی تو بود × و نه به جهت طاعتی از سوی تو؛ بلکه رحمتی از جانب پروردگار بود که شامل حالت گردید؛ رحمتی که چه بسا هر لحظه امکان سلب آن وجود دارد.✖️ از این رو، هرگز به عمل و عبادت خود مغرور مشو و به کسی که از راه حق منحرف شده با نگاه تحقیر منگر، چرا که اگر فضل و رحمت خدا بر تو نبود، بی‌گمان اکنون تو به جای او بودی!✔️ هشدار قرآنی به داعیان دین درباره پایداری بر حق:مبادا گمان کنی که پایداری و ثبات‌قدم بر صراط مستقیم، دستاوردی فردی است؛ زیرا خداوند به پیامبرش که والاترینِ انسان‌هاست فرمود:«و اگر ما تو را استوار و پایدار نمی‌داشتیم، نزدیک بود اندکی به سوی آنان تمایل پیدا کنی» [اسراء: ۷۴]؛ حال که پیامبر خدا چنین مورد خطاب قرار می‌گیرد، تکلیف من و تو چگونه خواهد بود؟!!❗️ حقیقت عبادت در کلام سلف صالح:خلیفه عمر بن عبدالعزیز رحمه‌الله می‌فرماید:«ما سلف صالح را در حالی درک کردیم که کمال عبادت را صرفاً در نماز و روزه نمی‌دیدند، بلکه آن را در خودداری و حفظ زبان از آبروی مردم می‌دانستند؛ از این رو، شب‌زنده‌دارِ شب‌ها و روزه‌دارِ روزها اگر زبان خویش را نگه ندارد، در روز رستاخیز مفلس و تهی‌دست خواهد بود.»✍ دکتر احمد بن علی🌱 @dawate

📌 توبه؛ کیمیایِ تبدیلِ شکست به پیروزی در مسیرِ دعوت📍 نکات دعوی تربیتی - ١٨▪️ لغزش و خطایِ حضرت آدم (ع)، علی‌رغمِ ظاهرِ دردناکش، پرده از یک ویژگیِ متعالی در وجودِ او برداشت و آن «استعدادِ بی‌کران برای توبه و بازگشت به سویِ خالق» بود. این حادثه به ما می‌آموزد که اگرچه گناه، مایه‌یِ دوری است، اما پشیمانیِ صادقانه‌یِ پس از آن می‌تواند بنده را به مقامِ «اجتباء» (برگزیدگی) برساند. در واقع، ابلیس با وسوسه‌یِ خود قصدِ خوار کردنِ آدم را داشت، اما پناه بردنِ سریعِ آدم به درگاهِ الهی، مکرِ شیطان را به خودش بازگرداند و انسان را در جایگاهی قرار داد که با تواضع و استغفار، نزدِ پروردگار مقرب‌تر گشت. ▪️ بر هر دعوتگر و داعی راهِ حق لازم است که این بصیرتِ بزرگ را به توده‌یِ مردم منتقل کند؛ چرا که شیطان با نفوذ در لایه‌هایِ ضعفِ بشر، همواره می‌کوشد تا پس از هر خطا، بذرِ «ناامیدی» را در دلِ مؤمن بکارد تا او را از ادامه‌یِ بندگی بازدارد. وظیفه‌یِ اهلِ دعوت این است که به مردم یادآوری کنند راهِ بازگشت همیشه گشوده است و لغزش، پایانِ راه نیست، بلکه می‌تواند آغازی جدید برای یک بندگیِ خاضعانه‌تر باشد.▪️ سلاحِ اصلیِ یک دعوتگر برای بیمه کردنِ جامعه در برابرِ هجمه‌هایِ پی‌درپیِ شیطان، ترویجِ فرهنگِ «استعانت و پناه بردنِ دائمی به خدا» است. باید به مردم آموخت که در برابرِ این دشمنِ کینه‌توز، تنها راهِ نجات، اعتماد به قدرتِ الهی است؛ چنان‌که خداوند می‌فرماید: «وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» (و هر کس بر خدا توکل کند، او برایش کافی است).📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (قصة آدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)✔️موضوع: استراتژیِ «امیدآفرینی» در تربیتیکی از مهلک‌ترین اشتباهاتِ یک داعی، برخوردِ خشن و مأیوس‌کننده با افرادِ گناهکار است. اگر محتوایِ دعوت ما به گونه‌ای باشد که خطاکاران احساس کنند راهی برای بازگشت ندارند، ما نادانسته در زمینِ شیطان بازی کرده‌ایم.✔️درس بزرگ:هنرِ یک دعوتگر موفق این است که از «بحرانِ گناه»، یک «فرصتِ تربیتی» بسازد.۱. به مخاطب بیاموزید که بزرگیِ خداوند، بسیار فراتر از بزرگیِ گناهِ اوست. ۲. تاکید کنید که شیطان از «توبه‌ی ما» بیشتر می‌ترسد تا از «بی‌گناهیِ ما»؛ زیرا توبه آمیخته به شکستی است که کبرِ پنهانِ انسان را نابود می‌کند. یک داعی حکیم، همیشه چراغِ امید را در دلِ شکست‌خوردگان روشن نگاه می‌دارد تا مکرِ شیطان در ناامید کردنِ خلق، بی‌اثر شود.

✔️نکاتی در مورد نصیحت✍ عبدالخالق احسانمسلمانان بر همدیگر حقوقی دارند، و رعایت این حقوق روابط بین آنان را به نیکوترین حالت می‌رساند، و منجر به محبت، دوستی، صمیمیت و همکاری می‌گردد، اگر در جامعه‌ی اسلامی ارتباط به اساس این محورها وجود داشته باشد، همه احساس امنیت و آرامش نموده و از چند صبای زندگی دنیوی بهره‌ی وافری دریافت می‌کنند. یکی از مهم‌ترین حق مسلمان بر مسلمان نصیحت است که در مقابل خیانت قرار دارد، نصیحت به معنای خیرخواهی است، و نصیحت ما باید طوری در زمان و مکان مناسب آن ارایه گردد که هدف مطلوب را به دست آوریم، و اگر نصیحت ما به موقع و با شرایط و آداب لازم همراه نباشد، نتیجه وارونه شده و به اهداف مطلوب نصیحت دست پیدا نمی‌کنیم. ▪️در حدیثی پیامبر صلی الله علیه و سلم می‌فرماید: «دين عبارت از نصيحت است» ما گفتيم: براي چه کسي؟ فرمودند: «براي خداوند، وبراي کتابش، وبراي پيامبرش، وبراي پيشوايان مسلمان و عامه‌ی شان». ▪️به اساس این حدیث نبوی سراسر دین نصحیت است و نصیحت فرض کفایی می‌باشد، و باید هر مسلمان، در هر شغل و موقعیت و وظیفه، نصیحت‌گر باشد، و اگر مسلمانان به این فریضه‌ی مهم عمل نکنند، همه گنهکار شمرده می‌شوند. ✔️نکاتی در مورد نصیحت: ✅ نصحیت باید طوری بیان گردد که به فضیحت و رسوایی کشانده نشود. ✅ باید پیش از بیان مشکل و ارایه راه حل، به خوبی‌های شخص اشاره شود. ✅ باید طرف نصیحت مطمئن گردد که ما خوبی او را می‌خواهیم. ✅باید نصیحت با کلمات زیبا و دلنشین و نرم، بیان گردد. ✅نصیحت بی‌موقع و نادرست، سبب انحراف شخص شده و به فتنه دچارش می‌سازد. ✅ باید در نصیحت عدالت را رعایت کنیم. ✅ باید در مورد چیزی نصیحت کنیم که موضوع را به خوبی و کامل درک نموده‌ایم و به اساس شک و گمان قضاوت نکنیم. ✅ نصیحت ما باید تکراری نباشد و بلکه به فاصله‌های زمانی مختلفی نصیحت کنیم. ✅ باید در نصیحت از مناسبت‌های مختلف بهره بگیریم و هرگاه شرایط را مساعد دانستیم به نصحیت بپردازیم. ✅ نصیحت به همه‌ی مسلمانان است و هیچ کس نباید استثناء گردد. ✅ نصیحت ما باید در مورد امور دنیوی و اخروی باشد. ✅ باید شنونده‌ی خوبی به نصیحت‌های دیگران باشیم. ✅ نصیحت‌گر را دشمن خود ندانسته و نیت خوانی نکنیم. ✅ از نصیحت کننده تشکری نماییم و او را به اجرای این وظیفه‌ی مقدس تشویق کنیم. ✅ اگر نصیحت کننده، آداب لازم را رعایت نکرده بود، پرخاش‌گری نکنیم و بلکه با آرامش و اطمنیان سوء تفاهم را بر طرف نماییم. ✅به امید این که همه‌ی ما  نصیحت کننده‌های خوبی باشیم و نصیحت‌های دیگران را با گوش جان بشنویم و به جبران کاستی‌ها و کمبودی‌های خود عاجل اقدام نماییم.🌱 @dawate

✔️اما یک نکته بسیار مهمبعضی وقت‌ها این جمله به شکلی کاملاً اشتباه استفاده می‌شود.مثلاً فرد:برنامه‌ریزی نمی‌کند،مشورت نمی‌کند،از تجربه استفاده نمی‌کند،خطاهای خود را اصلاح نمی‌کند،در برابر خطر هیچ تدبیری ندارد،و بعد می‌گوید:«حسبنا الله و نعم الوکیل.»این برداشت با منطق آیه سازگار نیست.در همین سوره، مؤمنان ابتدا با واقعیت مواجه‌اند، حرکت می‌کنند و بعد در موضع توکل قرار می‌گیرند.بنابراین در منطق دعوت:توکل، جایگزین اسباب نیست؛ توکل، اصلاح‌کنندهٔ نسبت انسان با اسباب است.داعی از اسباب استفاده می‌کند، اما دلش را به اسباب نمی‌بندد.یک کاربرد عمیق‌تر برای امروزشاید بتوان گفت یکی از مهم‌ترین میدان‌های این آیه در عصر ما، نبرد بر سر دلِ داعی است.دشمن دعوت همیشه نمی‌خواهد داعی را از میدان بیرون کند؛ گاهی می‌خواهد او را:مأیوس، مضطرب، عصبانی، منفعل یا وابسته کند.در اینجا «حسبنا الله» فقط یک ذکر نیست؛ بلکه یک موقعیت ایمانی است:من می‌ترسم، اما تسلیم ترس نمی‌شوم.من خطر را می‌بینم، اما خطر را معبود خود نمی‌کنم.من اسباب را به کار می‌گیرم، اما به اسباب تکیه نمی‌کنم.من مخالفت را می‌شنوم، اما معیار حق را مخالفت و موافقت مردم قرار نمی‌دهم.من نتیجه را می‌خواهم، اما ربوبیتِ نتیجه را برای خدا باقی می‌گذارم.💎 بنابراین در دعوت امروز، «حسبنا الله» یعنی:وقتی فشار زیاد می‌شود، ایمان کم نشود.وقتی دشمن بزرگ می‌شود، خدا در نگاه ما کوچک نشود.وقتی نتیجه دیر می‌رسد، دعوت متوقف نشود.وقتی مردم روی برمی‌گردانند، داعی از حق روی نگرداند.و وقتی اسباب کم است، امید به خدا کم نشود.و شاید زیباترین نکته این باشد که قرآن نگفت:«حَسْبِيَ اللَّهُ»بلکه فرمود:﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ﴾یعنی این فقط سخن یک فردِ نگران نیست؛ موضع یک جماعت مؤمن در میدان دعوت است.این آیه، برای دعوتگر معاصر بیش از آنکه جمله‌ای برای گفتن باشد، مکتبی برای ایستادن است.🌱 @dawate

📌 پرسش یکی از کاربران کانال:﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ﴾با توجه به شرایط و فضای دعوت دینی در زمانهٔ کنونی، این آیه در کدام عرصه‌ها و موقعیت‌های دعوتی کاربرد دارد و امروز چگونه می‌توان مفهوم آن را در مسیر دعوت به‌کار گرفت؟✔️پاسخ: آیه ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ﴾ در سوره آل‌عمران، دقیقاً در فضای دعوت در شرایط تهدید، فشار و جنگ روانی معنا پیدا می‌کند؛ بنابراین برای امروز هم یکی از بسیار کاربردی‌ترین جملات ایمانی در مسیر دعوت است، اما با یک نکته مهم: این آیه مجوزِ کنار گذاشتن اسباب و برنامه‌ریزی نیست؛ بلکه موضع قلبیِ داعی پس از به‌کارگیری اسباب است.📖 زمینهٔ آیه چیست؟قرآن می‌گوید:﴿الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ﴾«کسانی که مردم به آنان گفتند: مردم برای مقابله با شما گرد آمده‌اند؛ پس از آنان بترسید. اما این سخن بر ایمانشان افزود و گفتند: خدا ما را بس است و چه نیکو کارسازی است.»(آل‌عمران: 173)دقت کنید که تهدید قبل از این جمله وجود دارد. یعنی مؤمنان نمی‌گویند «هیچ خطری نیست»؛ خطر را می‌بینند، هشدار را می‌شنوند، اما تهدید را بزرگ‌تر از خدا نمی‌بینند.⁉️در دعوت دینی امروز، این آیه کجا کاربرد دارد؟① وقتی داعی از فشار اجتماعی می‌ترسدامروز ممکن است کسی به خاطر دعوت به توحید، اخلاق، حجاب، عدالت، اصلاح اجتماعی یا بازگشت به قرآن با این واکنش‌ها روبه‌رو شود:«این حرف‌ها را نزن، مردم علیه تو می‌شوند.»«این موضوع را مطرح نکن، برایت دردسر درست می‌شود.»«اگر این حقیقت را بگویی، مخاطبت را از دست می‌دهی.»«فلان جریان از تو قدرتمندتر است.»اینجا ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ﴾ یعنی:من حق را با میزان استقبال مردم اندازه‌گیری نمی‌کنم.داعی باید حکیم باشد، روش درست را انتخاب کند و از بی‌احتیاطی پرهیز کند؛ اما ترس از مردم نباید معیار تشخیص حق و باطل شود.② در برابر حملهٔ رسانه‌ای و تخریبیکی از مهم‌ترین میدان‌های دعوت امروز، فضای رسانه‌ای است.ممکن است یک داعی یا مجموعهٔ دینی با:تهمت،تحریف سخنان،تقطیع محتوا،تمسخر،برچسب‌زنی،شایعه‌سازی،حملهٔ سازمان‌یافتهروبرو شود.در اینجا این آیه یک منطق روانی عمیق دارد:نیروی مخالف، نباید مرکز ثقل قلب داعی شود.یعنی داعی نباید تمام انرژی خود را صرف این کند که «مخالفان درباره من چه می‌گویند؟»وظیفهٔ او این است که حق را روشن، اخلاقی و مستند بیان کند و نتیجه را به خدا بسپارد.③ وقتی دعوت نتیجهٔ سریع نمی‌دهداین شاید یکی از مهم‌ترین کاربردهای آیه در زمان ما باشد.گاهی دعوتگری سال‌ها تلاش می‌کند، اما:مخاطب کم است،اثرگذاری ظاهراً ناچیز است،جامعه به مسیر دیگری می‌رود،جوانان کمتر گوش می‌دهند،یک کار بزرگ با شکست روبه‌رو می‌شود.در این شرایط، خطر بزرگی وجود دارد: اینکه داعی ارزش دعوت را با آمار و نتیجهٔ فوری بسنجد.در حالی که ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ﴾ یعنی:وظیفهٔ من عبودیت، ابلاغ، تربیت و تلاش است؛ خداوند صاحب نتیجه است.البته این هرگز به معنای بی‌تفاوتی نسبت به نتیجه نیست. داعی باید روش خود را ارزیابی و اصلاح کند؛ اما شکست یک روش را نباید شکست دین تلقی کرد.④ زمانی که جریان باطل از نظر امکانات بسیار قوی‌تر استاین بخش به نظرم برای دعوت معاصر بسیار مهم است.گاهی یک جریان دینی با یک رقیب بسیار بزرگ‌تر مواجه است:بودجه بیشتر، رسانه بیشتر، نیروی انسانی بیشتر، نفوذ اجتماعی بیشتر و امکانات ارتباطی گسترده‌تر.آیه به داعی نمی‌گوید:قدرت رقیب را نادیده بگیر.بلکه می‌گوید:قدرت رقیب را مطلق نکن.این دو کاملاً متفاوت‌اند.مؤمن واقعیت قدرت دشمن را می‌بیند، برایش برنامه‌ریزی می‌کند، از اسباب استفاده می‌کند، اما در نهایت به اسباب تکیهٔ مستقل نمی‌کند.این همان معنای عمیق «حَسْبُنَا اللَّهُ» است.⑤ وقتی حفظ استقلال دعوت سخت می‌شودگاهی مشکل اصلی، دشمن آشکار نیست؛ بلکه وابستگی است.داعی ممکن است برای حفظ جایگاه، مخاطب، بودجه، محبوبیت یا رابطه با افراد قدرتمند، بخشی از حقیقت را کمرنگ کند.اینجا «حسبنا الله» یک معیار بسیار جدی ایجاد می‌کند:اگر خدا کافی است، چرا باید برای حفظ رضایت انسان‌ها حقیقت را تغییر بدهم؟البته این به معنای خشونت در بیان یا بی‌حساب سخن گفتن نیست.داعی می‌تواند حکیم، نرم، دیپلماتیک و ملاحظه‌کار باشد، بدون اینکه حقیقت را بفروشد.ادامه... 👇👇👇t.me/Dawate/955

📌 درک قرآن و ابزارهای دعوت در عصر حاضر!​▪️ انس با قرآن؛ روش و منش پیامبر (ص)تمام مطالعه و پژوهش پیامبر خدا (ص) خواندنِ قرآن بود؛ در نماز می‌ایستاد و قرآن می‌خواند—که حق هم همین بود. تمام تحقیقات، بررسی‌ها و کاوش‌های ایشان در تلاوت و تدبرِ قرآن خلاصه می‌شد و مطالعه‌اش همان قرائت و ترتیلِ قرآن بود.​▪️ فاصله ۱۴۰۰ ساله و ضرورت ابزارهااما ما، به اندازه ۱۴۰۰ سال از فهمِ بی‌واسطهٔ قرآن فاصله گرفته‌ایم؛ به اندازه تمام تألیفاتی که در این قرون نگاشته شده است. ما با هر تألیفی که صورت گرفته، یک گام به عقب بازگشته‌ایم؛ چرا که ناچار بوده‌ایم آن کتاب‌ها و تألیفات را هم بخوانیم.​✔️ البته آن نوشته‌ها هدفِ اصلی (مقصود بالذات) نیستند، بلکه ابزاری برای فهم قرآنند—نه اینکه با قرآن مغایرت داشته باشند، بلکه خواندن آن‌ها از سرِ ضرورت بوده است.​▪️ تنها قرائت محض کافی نیستبا این حساب، تسبیح و حمدِ ما—جز در نمازهای مغرب، عشاء، وتر و مقداری ترتیلِ قرآن در آن‌ها—دیگر صرفاً با دست گرفتن و خواندنِ محضِ قرآن حاصل نمی‌شود؛ مگر اینکه انسان به آن مرتبه‌ای برسد که تلاوتش عینِ مطالعه و تدبر باشد.​▪️ ضرورت شناخت علوم جدید و زمانه‌شناسیدر غیر این صورت، امروز انسان باید دست به کارِ خواندنِ ادبیات عرب (نحو و صرف)، علم بلاغت، اصول فقه و مطالعهٔ آزاد شود. حتی گاهی شرایطی پیش می‌آید که برای نمونه، باید فیلمی را ببیند—فیلمی که اگر آن را نبیند، در آن جامعه بیگانه و ناآگاه تلقی می‌شود، یا اینکه سود و توانمندی فراوانی در درک آن نهفته است.​✔️ گاهی لازم است به اخباری گوش فرادهد؛ چرا که اگر یک دعوت‌گر و مصلح (داعی) از رویدادها و مسائل زمانهٔ خویش غافل باشد، کی می‌تواند دعوت‌گر باشد؟! چگونه می‌تواند «بِلِسانِ قَوْمِهِ» (با زبان و منطقِ مردمِ خود) سخن بگوید، در حالی که اصلاً نمی‌داند در جامعه چه می‌گذرد؟​▪️ خطر بیگانگی با جامعه و سطحی‌نگریچنین فردِ غافلی، مانند آن یکی از «اصحاب کهف» می‌شود که وارد شهر شد؛ نه او زبان و حالِ اهل شهر را می‌فهمید و نه مردم، سخن و حالِ او را درک می‌کردند. این دیگر سخن گفتن با زبانِ قوم نیست.❗️​رفتار چنین افرادی درست مانند آن ملا است که برای یک نفر پیام فرستاده بود:«تو را به خدا به من بگو "اقتصاد توحیدی" یعنی چه؟ این جوانان از من پرسیده‌اند "اقتصاد توحیدی" چیست، لطفاً پاسخش را برایم بفرست!»❗️​یا مانند آن جلسه‌ای که چند ملا در آن حضور داشتند و بحث بر سر این بود که انسان باید بداند چگونه شبهاتِ کمونیست‌ها را پاسخ دهد؛ یکی از آنان می‌گفت:«تو را به خدا همین الان به من بگویید تا آن پاسخ‌ها را یادداشت کنم!»گویی با گفتن دو سه جمله در آن جلسه، همه چیز تمام می‌شود و او می‌تواند تمام شبهات کمونیست‌ها را رد کند...​📌 انسانی با این سطح از سطحی‌نگری، نه تنها نمی‌تواند دعوت‌گر به سوی خدا باشد، بلکه خود عاملِ ایجاد شک و تردید در حقانیتِ این دین می‌شود!!!✍ کاک ناصر سبحانی📚 منبع: درسگفتار اصول فقه🌐 @Naser_Sobhani🌱 @dawate