میرود از دل صفا و مهر و طاقت نیز همهمچو زندانی مرا ایام و فرصت نیز همنیست دیگر صحبت مردانگی کو راست…

شمع یک شب اینچنین میگفت با پروانه ایاز چه میگردی به گردم مست یا دیوانه ایسوخت بال زر نگارت از شرر ای بی خبرگوییا نوشیده ای می از لب پیمانه ایبیم جانت نیست گویا از حلاوتهای عشقچشم بگشا ساعت دیگر چونان ویرانه ایگفت با او اینچنین پروانه ای یار عزیزهم مرا جانی و هم بهتر ز هر جانانه اینیست در دل جز هوای سوختن پیش رختآتشی باید فتد از عشق در هر خانه ایهر که شد مست از نگاه دلبر فتان خویشبا جهان گردد چونان غیر و چونان بیگانه ایگر چه سوزد در فراق یار روزان و شبانکی شود مست از می غیر و ز هر خمخانه ای

ای که فقدانت منت بر دل و جان باری نیستجز منت در همه ایام بدان یاری نیستدامن خویش کشیدی و شدی از بر منکار دل بی تو بجز ناله و جز زاری نیستهمه گفتند رها کن سر یاری چون نیستدر دلش مهر تو دانم که ز من عاری نیستشد نصیب همگان روی تو ای گل ز چه روحاصل من ز تو ای ماه بجز خاری نیستغم هجران تو بردست ز کف طاقت ماکو شبی تا ز غمت سیل نظر جاری نیسترفتی و دل به گرو بردی و پنهان گشتیچه توان گفت جز اینت به جهان کاری نیستدل ما بردی و دادی به غمش این نه عجبچه بگویم که تو را رسم نگهداری نیستسر درویش بشد خاک سر کوی تو ماهحاصل عشق به درگاه تو جز خواری نیست@darvishname