تغییر الگوی تجارت در پساجنگگفت‌وگوی محمد وحیدی‌راد، تحلیل‌گر تجارت بین‌الملل، در صفحه نخست روزنامه…

ما پای ایران ایستادیم؛ اما «ایستادن» در اقتصاد یعنی چه؟در فضای اقتصادی امروز، حرف‌زدن از ایران ساده است؛ اما کار کردن با ایران داستان دیگری است.تحریم، محدودیت انتقال پول، بی‌ثباتی، تغییر مقررات و ریسک‌های تجاری، هزینه فعالیت اقتصادی را بالا برده‌اند. بنابراین اگر قرار باشد درباره آینده تجارت ایران صحبت کنیم، نمی‌توانیم این مشکلات را نادیده بگیریم.اما یک اشتباه بزرگ‌تر هم وجود دارد:اینکه ریسک را با نبود ظرفیت اشتباه بگیریم.ایران هنوز کارخانه دارد.هنوز تولیدکننده دارد.هنوز نیروی متخصص دارد.هنوز محصول و بازار دارد.و مهم‌تر از همه، هنوز شبکه بزرگی از ایرانیان خارج از کشور وجود دارد که به سرمایه، تکنولوژی، بازار و ارتباطات بین‌المللی دسترسی دارند.مسئله اصلی شاید دیگر فقط «تولید کردن» نباشد؛ بلکه «وصل کردن ظرفیت‌های موجود» باشد.🔗 مسئله، پراکندگی ظرفیت‌هاستیک تولیدکننده ممکن است محصول و کارخانه داشته باشد، اما بازار خارجی نداشته باشد.یک فعال اقتصادی در خارج از کشور ممکن است بازار و شبکه فروش داشته باشد، اما تأمین‌کننده مناسب پیدا نکند.یک سرمایه‌گذار سرمایه دارد، اما تیم اجرایی یا پروژه قابل اتکا ندارد.یک متخصص، دانش حقوقی، مالی یا فنی دارد، اما به پروژه مناسب دسترسی ندارد.بنابراین ارزش شبکه زمانی ایجاد می‌شود که این قطعات واقعاً به یکدیگر متصل شوند.🇮🇷🇨🇦 چرا نگاه ما فقط «ایران–کانادا» نیست؟ایران می‌تواند بخشی از زنجیره تولید و توانمندی باشد.کانادا می‌تواند بخشی از ساختار، اعتبار و ارتباطات بین‌المللی را فراهم کند.و بازار نهایی می‌تواند در هر نقطه‌ای از جهان شکل بگیرد.این یعنی نباید تجارت را فقط در یک رابطه دوجانبه خلاصه کرد.گاهی یک ظرفیت تولیدی در ایران، یک شبکه تجاری در کانادا و یک مشتری در کشور سوم می‌توانند سه ضلع یک پروژه تجاری باشند.ارزش واقعی، در اتصال این سه نقطه ایجاد می‌شود.⚠️ اما این مسیر با شعار ساخته نمی‌شود«حمایت از ایران» اگر فقط به یک جمله احساسی تبدیل شود، ارزش اقتصادی محدودی دارد.حمایت واقعی می‌تواند یعنی:📌 معرفی یک تولیدکننده توانمند به بازار مناسب📌 اتصال یک پروژه به سرمایه‌گذار واجد شرایط📌 پیدا کردن شریک تجاری مناسب📌 انتقال دانش و تکنولوژی📌 ایجاد ارتباط با توزیع‌کننده خارجی📌 کمک به آماده‌سازی محصول برای بازار مقصد📌 یا حتی یک معرفی درست که یک ارتباط تجاری جدید ایجاد کند.گاهی یک ارتباط درست، از یک سرمایه‌گذاری بزرگ ارزشمندتر است.🎯 نقش انجمن چیست؟هدف انجمن بازرگانی ایران و کانادا این نیست که مشکلات موجود را انکار کند یا برای شرایط پیچیده اقتصادی نسخه ساده ارائه دهد.نقش ما می‌تواند این باشد که:ظرفیت‌های پراکنده → شبکه شوندشبکه → فرصت بسازدفرصت → پروژه شودو پروژه → ساختار تجاری واقعی پیدا کند.بدون وعده‌های غیرواقعی و بدون ساده‌سازی مشکلات.🇮🇷 ایران را نه رمانتیک ببینیم، نه حذف کنیماگر ایران را فقط با بحران‌هایش ببینیم، ظرفیت‌هایش را از دست می‌دهیم.اگر هم مشکلاتش را نبینیم، تصمیم تجاری واقع‌بینانه‌ای نخواهیم داشت.نگاه حرفه‌ای باید هر دو را هم‌زمان ببیند:ریسک را بشناسد؛ظرفیت را هم ببیند.چون سخت بودن کار با یک بازار، با بی‌ارزش بودن آن بازار یکی نیست.سؤال اصلی امروزما پای ایران ایستاده‌ایم.اما این ایستادن قرار نیست فقط یک موضع باشد.قرار است به ساختن، وصل‌کردن و ایجاد فرصت تبدیل شود.حالا سؤال ما از شماست:🇮🇷 شما چه چیزی در اختیار دارید که می‌تواند یک قطعه از این شبکه باشد؟سرمایه؟تولید؟محصول؟بازار؟تکنولوژی؟تخصص؟ارتباط؟یا حتی یک معرفی درست؟شاید چیزی که برای شما یک ارتباط ساده است، برای یک تولیدکننده یا فعال اقتصادی دیگر، آغاز یک مسیر تجاری جدید باشد

هشدار اجرایی برای واردکنندگان و صادرکنندگان کابینت و مصنوعات چوبی به کانادااز ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۶، برخی کابینت‌ها، روشویی‌ها و قطعات چوبی وارداتی برای مصارف تجاری مشمول عوارض حفاظتی موقت ۲۵٪ شده‌اند.این اقدام براساس اعلامیه رسمی CBSA می‌تواند تا ۲۰۰ روز ادامه داشته باشد؛ تا زمانی که CITT درباره ضرورت اقدام حفاظتی نهایی تصمیم‌گیری کند.دامنه اعلام‌شده فقط کابینت کامل نیست و می‌تواند شامل موارد زیر نیز باشد:• فریم، باکس، در، کشو و اجزای کشو؛• پنل پشتی و انتهایی؛• محصولات ساخته‌شده از چوب طبیعی، MDF، plywood، particle board، fibreboard یا bamboo؛• کالای مونتاژشده، بازشده، Flat-Pack یا Ready-to-Assemble؛• محصول تکمیل‌شده یا ناتمام؛• برخی مجموعه‌های همراه با سینک، کانتر یا قطعات غیرچوبی.این عوارض علاوه بر سایر حقوق گمرکی، مالیات‌ها و عوارض احتمالی محاسبه می‌شود.در مثال رسمی CBSA، برای کالایی با Value for Duty معادل ۱٬۰۰۰ دلار و نرخ MFN صفر:• عوارض حفاظتی: ۲۵۰ دلار؛• مبنای محاسبه GST: ۱٬۲۵۰ دلار؛• GST: معادل ۶۲٫۵۰ دلار؛• مجموع پرداختی مرزی: ۳۱۲٫۵۰ دلار.واردکنندگان و تأمین‌کنندگان باید فوراً این موارد را بررسی کنند:۱. HS Classification دقیق کالا؛۲. کشور و مدارک مبدأ؛۳. Value for Duty؛۴. تاریخ حرکت و مدارک In-Transit؛۵. سفارش‌ها و قیمت‌های صادرشده پیش از ۳۱ ژوئیه؛۶. ثبت صحیح Safeguard در CARM؛۷. اثر عوارض بر قیمت فروش و حاشیه سود.اگر سفارش باز یا محموله در مسیر دارید، اطلاعات محرمانه را در گروه منتشر نکنید. نام شرکت، شرح کالا، HS Code، کشور مبدأ و وضعیت حمل را به‌صورت خصوصی برای دبیرخانه ارسال کنید تا موضوع دسته‌بندی و به مسیر تخصصی گمرکی ارجاع شود.این اطلاع‌رسانی جایگزین نظر گمرکی یا حقوقی اختصاصی نیست.انجمن بازرگانی ایران و کاناداCanada Iran Business Associationمنبع رسمی: CBSA Customs Notice 26-17به‌روزرسانی اعلامیه: ۵ آگوست ۲۰۲۶@CanadaIranCA

⁨ در تجارت بین‌الملل، داشتن یک شریک قابل اعتماد می‌تواند تفاوت میان یک فرصت موفق و یک تصمیم پرریسک باشد.انجمن بازرگانی ایران و کانادا با تکیه بر شبکه تخصصی خود، مجموعه‌ای از خدمات تجاری و بازرگانی را برای فعالان اقتصادی، سرمایه‌گذاران و صاحبان کسب‌وکار ارائه می‌دهد:▪️ خدمات تجاری و بازرگانی▪️ خدمات حقوقی و مشاوره تخصصی▪️ ویزای تجاری و مسیرهای مرتبط با توسعه کسب‌وکار▪️ خدمات نمایشگاهی و حضور در رویدادهای بین‌المللی▪️ خدمات حمل‌ونقل و لجستیک بین‌المللی▪️ تسهیل ارتباطات و توسعه همکاری‌های تجاریهدف ما تنها ارائه خدمات نیست؛ بلکه ایجاد مسیرهای مطمئن برای توسعه کسب‌وکار، گسترش ارتباطات حرفه‌ای و ورود هوشمندانه به بازارهای بین‌المللی است.برای آشنایی بیشتر با خدمات انجمن و دریافت مشاوره،با ما در ارتباط باشید.

اگر آمریکا بازار اصلی توست، سؤال بعدی نباید «تعرفه چقدر است؟» باشداگر بخش بزرگی از فروش یک شرکت به بازار آمریکا وابسته باشد، تغییر تعرفه فقط یک هزینه جدید روی فاکتور نیست؛ می‌تواند کل مدل درآمدی شرکت را تحت فشار قرار دهد.ممکن است تعرفه افزایش پیدا کند، اما اثر واقعی آن از چند مسیر منتقل شود:🔹 کاهش حاشیه سود🔹 افزایش قیمت نهایی برای خریدار🔹 کاهش قدرت رقابت محصول🔹 تغییر رفتار مشتریان آمریکایی🔹 فشار بر قراردادهای بلندمدت🔹 افزایش موجودی و سرمایه در گردش🔹 تغییر تصمیم شرکت درباره تولید، انبار یا توزیعاما مسئله عمیق‌تر از تعرفه است.🎯 مسئله اصلی: وابستگی به یک بازارفرض کنید ۷۰ درصد درآمد یک شرکت از آمریکا می‌آید.اگر شرایط این بازار تغییر کند، شرکت فقط با کاهش فروش مواجه نیست؛ تمرکز درآمدی آن تبدیل به یک ریسک استراتژیک می‌شود.به همین دلیل مدیر حرفه‌ای نباید فقط بپرسد:«تعرفه چقدر خواهد شد؟»بلکه باید بپرسد:اگر فروش آمریکا ۲۰ درصد کاهش پیدا کرد، چه می‌کنیم؟اگر ۴۰ درصد کاهش پیدا کرد چطور؟و مهم‌تر از همه:آیا بازار جایگزین داریم؟🌍 بازار جایگزین، یک‌شبه ساخته نمی‌شودورود به بازار جدید فقط پیدا کردن یک مشتری نیست.قبل از آن باید بررسی شود:📊 اندازه و قدرت خرید بازار📋 مقررات و استانداردها📦 بسته‌بندی و الزامات محصول💰 قیمت رقابتی🤝 شریک یا توزیع‌کننده محلی🚚 مسیر لجستیک📑 ساختار قرارداد💵 روش دریافت وجه و ریسک مالیبنابراین ساخت بازار دوم باید قبل از وقوع بحران آغاز شود.⚠️ اما تنوع بازار به معنی «فرار از آمریکا» نیستآمریکا همچنان می‌تواند بازار اصلی و بسیار ارزشمندی باشد.هدف، حذف بازار اصلی نیست؛هدف این است که هیچ بازار واحدی آن‌قدر بزرگ نباشد که تغییر شرایطش بتواند کل شرکت را زمین بزند.یک شرکت مقاوم می‌تواند هم‌زمان:🇺🇸 بازار اصلی خود را حفظ کند؛🌎 بازار دوم را توسعه دهد؛🌍 و برای بازار سوم زیرساخت ایجاد کند.این یعنی تبدیل تنوع بازار به ابزار مدیریت ریسک.جمع‌بندیدر تجارت بین‌الملل، سؤال مهم فقط این نیست که:«امروز کجا بیشتر می‌فروشیم؟»سؤال مهم‌تر این است:«اگر شرایط آن بازار فردا تغییر کرد، چه گزینه‌ای داریم؟»شرکتی که بازار دوم را بعد از بحران پیدا می‌کند، معمولاً مجبور به تصمیم‌گیری تحت فشار است.اما شرکتی که از قبل بازارهای جایگزین ساخته، قدرت انتخاب دارد.🇨🇦 انجمن بازرگانی ایران و کانادا تلاش می‌کند تحولات تجاری را از سطح خبر فراتر ببرد و آن‌ها را به زبان ریسک، تصمیم و فرصت تجاری برای فعالان اقتصادی ترجمه کند.

اگر آمریکا بازار اصلی کسب‌وکارت است، این سؤال را از خودت بپرس:اگر فردا شرایط این بازار تغییر کند،درآمد بعدی شرکتت از کجا می‌آید؟خیلی از شرکت‌ها وقتی درباره تعرفه و محدودیت‌های تجاری صحبت می‌کنند، فقط به یک عدد نگاه می‌کنند.اما پشت همان عدد ممکن است یک سؤال بزرگ‌تر پنهان باشد: آیا بیش از حد به یک بازار وابسته‌ایم؟امشب در پست جدید انجمن، دقیق‌تر بررسی می‌کنیم که چرا بازار دوم نباید بعد از بحران ساخته شود.👀 اگر صادرات یا فروش بین‌المللی دارید، این پست را از دست ندهید

وقتی آینده قابل پیش‌بینی نیست، باید برای چند آینده آماده بوددر محیط اقتصادی امروز، اتکا به یک پیش‌بینی قطعی می‌تواند یکی از پرریسک‌ترین تصمیم‌های مدیریتی باشد.نرخ ارز، تعرفه‌ها، هزینه حمل، نرخ بهره، محدودیت‌های تجاری، تحولات سیاسی و رفتار بازار می‌توانند در مدت کوتاهی تغییر کنند. بنابراین مسئله اصلی این نیست که «آینده دقیقاً چه خواهد شد؟»؛ مسئله این است که اگر شرایط تغییر کرد، «ما چقدر آماده‌ایم؟»🔹 مدیریت سناریو دقیقاً از همین نقطه شروع می‌شود.یک کسب‌وکار حرفه‌ای باید حداقل سه وضعیت را روی میز داشته باشد:🟢 سناریوی پایهاگر شرایط تقریباً مطابق انتظار پیش برود، چه می‌کنیم؟🔵 سناریوی مطلوباگر بازار بهتر از انتظار حرکت کرد، سرمایه و ظرفیت خود را کجا منتقل می‌کنیم؟🔴 سناریوی بحرانیاگر هزینه‌ها افزایش یافت، مسیر حمل مختل شد یا حاشیه سود کاهش پیدا کرد، چه چیزی را تغییر می‌دهیم؟اما داشتن سناریو به‌تنهایی کافی نیست.هر سناریو باید Trigger یا نقطه فعال‌شدن تصمیم داشته باشد؛ یعنی شاخصی که به مدیر می‌گوید زمان تغییر مسیر فرا رسیده است.برای مثال:📌 افزایش قابل‌توجه هزینه حمل📌 تأخیر طولانی در تحویل📌 کاهش حاشیه سود از حد تعیین‌شده📌 تغییر تعرفه یا مقررات📌 محدود شدن یک مسیر بانکی📌 کاهش تقاضای بازاردر این شرایط، مدیر نباید تازه شروع به تصمیم‌گیری کند؛ تصمیم باید از قبل طراحی شده باشد.از طرف دیگر، در دوره‌های بی‌ثباتی، چهار دارایی اهمیت ویژه پیدا می‌کنند:💰 نقدینگی برای عبور از شوک‌های کوتاه‌مدت📚 اطلاعات معتبر برای تصمیم‌گیری سریع📑 قراردادهای درست برای کنترل ریسک🤝 شبکه قابل اتکا برای پیدا کردن مسیرهای جایگزین🎯 جمع‌بندیهیچ مدیر یا تحلیلگری نمی‌تواند آینده را با قطعیت پیش‌بینی کند.اما می‌توان ساختاری ایجاد کرد که با تغییر شرایط، کسب‌وکار مجبور نباشد از صفر تصمیم بگیرد.مزیت رقابتی در دوره بی‌ثباتی، پیش‌بینی آینده نیست؛ آمادگی برای چند آینده متفاوت است.انجمن بازرگانی ایران و کانادا تلاش می‌کند تحلیل تحولات اقتصادی و تجاری را از سطح خبر فراتر ببرد و به ابزار تصمیم‌گیری برای فعالان اقتصادی تبدیل کند